~17~

Z perspektywy Eve

Siedziałam obok Niall'a na posterunku policji. Po chwili z gabinetu wyszli Michelle, Louis i

rodzice Cloe. Mieli dziwne miny. Dziewczyna podeszła do mnie i chwyciła mnie za rękę.

   -Co mówili? - spytał Niall. Michelle odwróciła wzrok. Spojrzałam na rodziców Cloe. Oboje mieli łzy w oczach. Powiedzieli coś cicho do mojej przyjaciółki i odeszli. Patrzyłam jeszcze przez chwilę za nimi. Później przeniosłam wzrok na Louis'a. Jego twarz była bez wyrazu tak, jak zawsze. Zaczynałam bać się, że coś stało się Cloe i Liam'owi. Nie przeżyłabym tego.

   -Twierdzą, że ten wypadek nie jest przypadkowy... – westchnął w końcu Lou.

   -Czyli...? - dopytywał Niall.

   -Wygląda na to, że ktoś uderzył w nich z zamierzeniem... - wtrąciła Chelly, zanim Lou zdążył cokolwiek powiedzieć. Dziewczyna spojrzała prosto w oczy przerażonego Niall'a. - Zostali zamordowani.

…

Uwielbiałam tańczyć i wygłupiać się na parkiecie, na którym przeważnie było dużo ludzi, więc i tak nikt nie zauważyłby tego co robię. Odchyliłam głowę w tył i zaczęłam kręcić się wokół własnej osi, śmiejąc się przy tym. Zawsze tak robiłam, gdy byłam szczęśliwa lub chciałam o czymś zapomnieć. Lubiłam ten stan niepewności, który towarzyszył przy wirowaniu świata jak już się zatrzymałam.

   -Co ty robisz? - usłyszałam pytanie i poczułam dotyk rąk które spoczęły na moich biodrach.

   -Myślisz, że Cloe była ze mnie dumna? - zapytałam Niall'a, odwracając się w jego

stronę i opierając moje czoło o jego.

   -Nie psujmy sobie wieczoru – odpowiedział, głaszcząc mój policzek kciukiem.

   -Oni byli piękni... - stwierdziłam, a po chwili pocałowałam chłopaka w skroń. - Byli piękną parą. Kocham ich.

   -Ja też ich kochałem, Ev – odpowiedział, przytulając się do mnie i zaczynając się kołysać w rytm muzyki.

   -Nie Niall, ja ich dalej kocham - szepnęłam na tyle głośno, by mógł usłyszeć.

   -Przecież ich już nie ma! Eve, musisz w końcu przyznać przed samą sobą, że oni nie żyją!!! - zaczął krzyczeć, potrząsając mną. - Ani Liam ani Cloe już nie wrócą!

Patrzyłam na niego przez dłuższą chwilę lekko przerażonym wzrokiem, jednak uśmiechnęłam się blado i powiedziałam:

   -Przecież oni nadal żyją.

Horan tylko zrobił krok do przodu tak, by jego twarz znalazła się przy moim uchu.

   -Czasem naprawdę mi ciebie żal, Hutson - powiedział i odwrócił się wychodząc z klubu. Długo nie myśląc, zrobiłam to samo.

Gdy stałam już na jednej z wielu ulic Nowego Jorku, postanowiłam nie iść w stronę drogi, która prowadziła do mojego domu. Bez namysłu ruszyłam w stronę jednej z najbezpieczniejszych dzielnic w tym mieście. Nie byłam w tamtej okolicy od dwóch tygodni.

Tęskniłam za tamtym domem, za tamtą atmosferą. Tam zawsze czułam się jakbym była w moim starym miejscu zamieszkania, tam zawsze chociaż mentalnie mogłam przenieść się do Londynu, tam mogłam przypomnieć sobie jak wyglądał mój tata, jak wyglądało moje dzieciństwo, które w krótkim czasie się skończyło. Uwielbiałam nadopiekuńczość pani Farenhall i jej męża, zawsze śmieszyły mnie małe bliźniaki krzątające się pod nogami. Zawsze czekałam na piątkowe obiady odbywające się u Cloe.

Rozmyślałabym pewnie jeszcze długo, gdyby ktoś nie szturchnął mnie ramieniem.

   -Przepraszam - powiedziałam odruchowo, nie zwracając uwagi na przechodnia.

   -Nic się nie stało - odpowiedział, a ja ruszyłam dalej. Jednak samotność nie była mi dana na długo. - Gdzie idziesz? -zapytał nieznajomy, idąc obok mnie.

   -Przed siebie – odpowiedziałam, naciągając kaptur na głowę - Sama - dodałam trochę ostrzej, nie patrząc na mojego ,,towarzysza''.

Przez około pięć minut szliśmy w ciszy. Głęboko miałam wielką nadzieję, że chłopak się w końcu odczepi. Jednak się pomyliłam.

Gdy mijaliśmy kolejny zaułek, obcy nagle chwycił mnie za rękę, mocno ciągnąc w stronę ciemnej uliczki. Zostałam popchnięta tak mocno, że z hukiem upadłam na kontener ze śmieciami. Poczułam kujący ból w żebrach. Byłam tak zdezorientowana i pijana, że jedyne co byłam w stanie zrobić, to stać w miejscu.

Zakapturzona postać, która wcześniej szła za mną, teraz podeszła do mnie szybkim krokiem. Cofnęłam się odruchowo, bez sensu jednak, bo na plecach poczułam chłód muru, do którego właśnie zostałam przyparta. Nie byłam w stanie nawet krzyczeć.

Promile w mojej krwi i przerażenie skutecznie zablokowały mi gardło.

Zimne dłonie zacisnęły się na mojej szyi z mocą imadła. Moje gardło zaczęło rzęzić w desperackim poszukiwaniu nagle odebranego powietrza.

Normalnie nie byłabym w stanie nawet racjonalnie myśleć, ale w tym wypadku instynkt samozachowawczy przejął inicjatywę. Zaczęłam szarpać się niemiłosiernie, mając nadzieję, że zdołam ucie dłoniom, które zdawały się być w stanie zmiażdżyć moje gardło. Chwyciłam za ręce napastnika, ale moje własne dłonie w porównaniu do jego były takie... kruche. Bezbronne.

Ręce zacieśniały swój uścisk. Powoli zaczynałam tracić siły. Nie dawałam rady już się szarpać. Zrobiło mi się słabo. Zamglone oczy widziały już tylko jedną rzecz: na przedramieniu chłopak wytatuowane miał węża, który w śmiertelnym ucisku miażdżył czaszkę. Mój upity, a zarazem powoli pozbawiony już tlenu umysł uroił sobie, że wąż śmieje mi się prosto w twarz. Śmieje się z mojej nieudolności, z tego jaka jestem słaba i bezbronna. Jednak nie spodziewałam się tego, co miałam właśnie usłyszeć:

   -O ciebie... - wyszeptał ochrypły głos. - Od początku chodziło o ciebie...

Palce zacisnęły się jeszcze mocniej na moim gardle o ile to w ogóle było możliwe.

,,To koniec” - pomyślałam.

Jednak w tej samej chwili naszych uszu dobiegł krzyk. W jednej chwili nieznajomy puścił mnie i ile sił w nogach popędził przed siebie.

Upadłam, jakby do tej pory trzymał mnie tylko uścisk na szyi.

Płuca boleśnie przypomniały o swoim istnieniu, kiedy dotarł do nich tlen. Ból był chyba jeszcze gorszy, niż przedtem. Gdyby ktoś określiłby mój oddech jako spazmatyczny, byłoby to niedomówienie. Ja rzęziłam i wyłam jak parowóz. Moje gardło płonęło. Zwijałam się z bólu na ziemi. Zaledwie chwilę później nade mną pojawił się jakiś cień. Odsunęłam się odruchowo, jednak nic się nie stało. Postać mówiła coś do mnie, ale dość długo trwało zanim krew, szumiąca w uszach ucichła na tyle, abym mogła usłyszeć słowa.

   -Halo? Wszystko okay? Słyszysz mnie? - głos należał do mężczyzny. Ukucnął przede mną i wyciągnął w moją stronę rękę, którą niepewnie ujęłam.

Uświadomiłam sobie właśnie, że krzyk, który jeszcze zaledwie chwilę temu słyszałam, musiał wydobyć się właśnie z ust tego mężczyzny.

Pokiwałam głową, potwierdzając, że słyszę, co do mnie mówi.

   -Czy wszystko okay? Coś cię boli?

Miałam ochotę powiedzieć, że boli mnie każda komórka mojego ciała, ale zamiast tego pokiwałam tylko przecząco głową i wzięłam głęboki oddech, chcąc wypróbować czy tlen w płucach dalej pali je żywcem. Już było trochę lepiej.

   -Jak się nazywasz? - spytał, pomagając mi stanąć o własnych siłach.

   -Eve – wychrypiałam.

   -Odwiozę cię do domu, Eve.

   -Dziękuję – to było jedyne, co mogłam mu tak właściwie w tym momencie powiedzieć. Kiedy siedziałam już w jego wozie, zorientowałam się dopiero, że w tym całym szoku podałam mu adres Michelle. Spojrzałam tępo za okno auta. Dopiero teraz chyba to, co się stało zaczęło do mnie docierać.

Łzy pociekły mi po policzkach.

   -Na pewno czujesz się dobrze? - spytał chłopak, którego rysy były ledwie dostrzegalne w nikłym świetle reflektorów samochodu. Był wysoki i dobrze zbudowany. Miał krótkie, brązowe włosy, starannie wygolone po bokach. W odpowiedzi na jego pytanie pokiwałam jedynie głową.

   -Nieźle się wystraszyłem, kiedy zobaczyłem co się dzieje... Znałaś tego gościa?

   -Nie. To znaczy... tak sądzę.

   -Tak właściwie, to nazywam się James – powiedział cicho, jakby przypominając sobie o tym.

   -A więc dziękuję ci, James.

   -Nie ma za co... - mruknął, chyba trochę zawstydzony.

Nim się obejrzałam, już dojeżdżaliśmy do domu Michelle. Chwyciłam za klamkę drzwi auta, kiedy zobaczyłam, że chłopak robi to samo.

   -Muszę upewnić się, że jesteś bezpieczna – wyjaśnił.

Podeszliśmy pod drzwi. Słyszałam jakieś głosy, ale były na tyle przytłumione, że nic nie szło zrozumieć. Otworzyła nam Michelle, ubrana w obdarte jeansy i koszulę. Zmarszczyła brwi w zdziwieniu.

   -Ja tylko chciałem ją bezpiecznie odstawić – wytłumaczył James i obrócił się na pięcie. Zdążyłam jednak chwycić go za ramię. Łzy nadal płynęły mi z oczu.

   -Dziękuję – szepnęłam. Kiwnął głową z uśmiechem i zniknął w aucie, które już za chwilę pędziło za rogiem ulicy.

Przyjaciółka wpuściła mnie do środka.

   -Mój Boże, co ci się stało?! - krzyknęła, kiedy światło lampy w korytarzy ukazało moje łzy i ślady na szyi. Dziewczyna przytuliła mnie mocno tak, jakby chciała upewnić się, że nikt mnie już nie zabierze z jej ramion. Odsunęła się ode mnie i spojrzała jeszcze raz na szyję. Miałam nadzieję, że nie prezentowało się to tak, jak bręgi wisielca. Usłyszałam jakiś rumor na schodach. Spojrzałam w tamtą stronę, ale nikogo tam nie było. Moja głowa już zaczynała mi płatać figle. Miałam trudności z przypomnieniem sobie jakiegokolwiek szczegółu z całego zdarzenia.

   -Ten chłopak...

   -Co się stało? Zrobił ci coś? Jesteś cała? - zaczęła panikować.

   -Nic mi nie zrobił – odparłam, uspokajająco – Gdyby nie on, mielibyście pewnie kolejny pogrzeb... - westchnęłam. Dookoła mnie zaczęły zbierać się cienie, ale jak na razie starałam się po prostu nie zwracać na nie uwagi. Bo to właśnie jest ostatnio mój sposób na przetrwanie. Ignorować to, co sprawia problemy.

Na początku chciałam przeprosić za to, że dość długo rozdział nie był dodany, ale szkoła jednak zabiera nam wiele czasu ;/ No i za to, że jest krótki (bynajmniej w porównaniu do poprzednich), ale postaramy się to nadrobić w następnym, jeśli chcecie :) No i trochę mało zdjęć tutaj wyszło ;/ Ale poprawimy się, obiecujemy :)

Jak zwykle zapraszamy do komentowania i zadawania pytań bohaterom.

Jeśli macie ochotę, możecie także zajrzeć na nasze ask'i :)

Rozdział dedykowany mojemu koszykarzowi Nadii ♥

Jednak podziękować chciałam Wam wszystkim za to, że jesteście i czytacie :)

Przepraszam za błędy, wybaczcie - jest już dość późno i ledwie patrzę na oczy.
A więc pozdrawiam i do następnego 'napisania' ♥

W imieniu swoim i Ev

Chelly

~16~

Z perspektywy Louis'a

Chyba wszyscy myśleliśmy, że to jeden wielki koszmar. Że to tylko głupi sen, z którego zaraz ktoś nas obudzi. Uczucie zagubienia towarzyszyło chyba każdemu z nas – nikt nie potrafił odnaleźć się w tej sytuacji.

Każdy cicho marzył, żeby to wszystko okazało się snem. Chorym snem. Tylko snem. Świadomość, że to wszystko stało się naprawdę z trudem dobijała się do naszych umysłów.

Aż do teraz.

Bynajmniej ja w tym momencie zrozumiałem, że nikt mnie nie obudzi. To wszystko stało się naprawdę. Tak, to trumna stoi przed

nami. Trumna naszej przyjaciółki.

Wszyscy zebrani wiedzą, że nie tak powinno skończyć się jej życie.

A w każdym razie nie teraz.

Bliźnięta powinny nieść obrączki na jej ślubie, nie wieniec na jej pogrzebie.

To, co spotkało naszych przyjaciół, to nie sen, ale realna katastrofa.

Wszyscy stali w kaplicy w oczekiwaniu na kapłana. Była nawet delegacja ze szkoły.

Pogrzeb Clementyne był pierwszy, po południu mieliśmy lecieć do Los Angeles na pochówek Liam'a. To naprawdę przykre, że ich rozdzielili, ale rozumiałem rodziców Payne'a. Chcieli mieć go przy sobie. Trochę za późno...

Moje ponure myśli przerwało skrzypienie otwierających się drzwi. Obejrzałem się za siebie. Pierwsza weszła Michelle – blada jak kreda, w czarnej sukni i z podkrążonymi oczyma. Zaraz za nią do kaplicy wszedł Zayn. Oboje usiedli obok Eve i Niall'a – dokładnie w ławce przede mną.

   -Gdzieś ty był? - syknął Niall do ucha Malik'a. Ten tylko westchnął i pokręcił przecząco głową. Eve złapała Horan'a za rękę, aby ten nie zrobił niczego głupiego.

Po chwili do kaplicy wszedł kapłan, a wszyscy wstali.

…

   -Uwielbiała fotografować, o czym wszyscy z nas wiedzą – powiedziała, patrząc tępym wzrokiem przed siebie. - Spytałam jej kiedyś, dlaczego. Odpowiedziała mi, że na zdjęciach zatrzymany jest czas. Że możemy wracać do danej chwili, kiedy patrzymy na fotografię. Że zachowane jest na niej życie. - kobieta o kasztanowych włosach, siedząca w pierwszym rzędzie ukryła twarz w dłoniach. To chyba była mama Cloe. - My także zachowamy jej życie, nawet bez fotografii. W naszych sercach, myślach, w naszym własnym życiu. Nie możemy o niej zapomnieć i nigdy tego nie zrobimy. Jesteśmy jej to winni. Zasługuje na to.

Na sali zapanowała chwila zimnej jak lód ciszy. Michelle podniosła

wzrok, po czym zeszła z podestu. Po chwili już siedziała w ławce przede mną, jeszcze bledsza niż przedtem, o ile to w ogóle było możliwe. Przez chwilę zdawało mi się, że zachwiała się na krześle, jakby zaraz miała się przewrócić, jednak nic się nie stało. To była ostatnia przemowa.

Kiedy wyszliśmy, chwyciłem ją za ramię.

   -Dobrze się czujesz? - spytałem.

   -Nie – odparła. - Ale kto z nich czuje się dobrze? - omiotła wzrokiem resztę ludzi, którzy właśnie rozchodzili się w swoje strony. Musiałem przyznać jej rację. Nikt dzisiaj nie czuł się najlepiej.

…

Rodzice Cloe zaprosili nas na obiad. Bardzo mnie to zdziwiło. Myślałem, że będą chcieli odizolować się na jakiś czas od ludzi, ale przeliczyłem się jednak.

Nikt nie skomentował tego, że jak spod ziemi wyrósł Malik.

Nikt także nie pytał go już potem, gdzie się podziewał.

Nikt nie miał na to ochoty. Nie dzisiaj.

Oparłem się o framugę drzwi salonu, w którym właśnie siedziały Chelly i mama Clementyne. Pani Farenhall pokazywała szatynce jakieś zdjęcia. Lekko przy tym uśmiechała. Westchnąłem i

przeszedłem do jadalni, gdzie Eve i Niall bawili się z dziećmi. Harry i Zayn natomiast rozmawiali cicho na kanapie. Dosiadłem się do nich.

   -Ponoć rano dzwoniła policja. Chcą porozmawiać z rodzicami Clementyne – powiedział Harry, kiedy na chwilę zapadła dość krępująca cisza. - Ciekawe o co chodzi... - dodał. Jednak wszyscy troje dobrze wiedzieliśmy – ta cała sytuacja wcale nie wyglądała na przypadek. Miałem tylko nadzieję, że się mylimy.

Wszyscy w końcu usiedliśmy do wielkiego stołu w jadalni. Trzeba przyznać, że mama naszej przyjaciółki była naprawdę świetną kucharką.

Zastanawiałem się podczas posiłku jak to wszystko przeżyły sześciolatki. Zdawały się być wesołe i beztroskie – jak zawsze zresztą. Chyba po prostu nie dotarło do nich to, co się stało. Nie tylko oni zresztą nie przyjęli tego do swojej świadomości... Zaraz przypomniała mi się wczorajsza rozmowa Michelle z Eve.

Siedzieliśmy we czwórkę – ja, Niall i dziewczyny – na tarasie naszego domu i wpatrywaliśmy się w drzewa, otaczające budynek.

   -Czy ja tak właściwie nie powinnam być w szkole? - spytała nagle Eve.

Popatrzyliśmy po sobie z Niall'em zdziwieni. Tylko Michelle zachowała stoicki spokój i odparła cierpliwie, jakby była przyzwyczajona do takich sytuacji:

   -Eve, mamy wakacje...

   -Och.

   -...od ponad miesiąca – dodała szatynka.

   -Och. To może spotkamy się z Cloe?

Teraz wszyscy na chwilę zamarliśmy. Eve dalej wpatrywała się przed siebie, machając nogami.

   -Ona nie żyje, Ev – padło w końcu z ust Chelly, ciągle tym samym tonem, wyjątkowo cierpliwego terapeuty.

   -Naprawdę?

   -Tak. Od niespełna tygodnia.

   -Niemożliwe. Przecież dziś rano Liam mówił, że pojadą razem do ciebie – odparła blondynka.

   -Nie, Eve. To było w dzień ich śmierci.

Dziewczyna na chwilę spuściła wzrok. Zmarszczyła nagle brwi i podniosła głowę, po czym tonem tak szczerze zdziwionym, że aż przerażającym spytała:
   -Śmierci? Ojej, ktoś umarł?

Mniej więcej tak wyglądały ostatnio rozmowy z Eve. Po prostu nie

dopuszczała całego tego zdarzenia do swojej świadomości. Trzeba przyznać, że było to trochę przerażające – nawet jak na nią.

Przecież już na pierwszy rzut oka było widać, że coś jest z nią nie tak, ale chłopaki zawsze zaprzeczali jej dziwnym zachowaniom i zbywali mnie zwykłym: ,,Może miała zły dzień...? Może jest po prostu przemęczona...? Nie wyciągaj pochopnych wniosków Louis...”

Czy naprawdę tylko ja widzę takie rzeczy? Czy naprawdę tylko ja mam otwarte oczy...?

…

Lecieliśmy właśnie samolotem do LA, gdzie za kilka godzin miał odbyć się pogrzeb naszego przyjaciela. Kiedy tylko wystartowaliśmy, niebo spowiły burzowe chmury, a z obłoków polał się deszcz. Nienawidziłem takiej pogody. Naprawdę nie wiem, co dziewczyny widziały fascynującego w takiej ulewie.

Obie zawsze powtarzały, że je uspakaja. Dziwactwo.

Siedziały rząd przed nami. Eve ze słuchawkami na uszach, a Michelle oparła czoło o szybę. Albo mi się zdawało, albo faktycznie płakała.

Przyjrzałem się ledwie zauważalnemu przez siedzenia profilowi blondynki i zaraz pomyślałem o Niall'u. Ich relacja doprawdy była dziwna.

   -Powinieneś jej powiedzieć – szepnąłem, bo blondyn akurat siedział obok mnie i także wpatrywał się za okno, tak jak Chelly.

   -Co? Komu? O czym? - zaczął gorączkowo mrugać, jakby dopiero obudził się ze snu. Wskazałem palcem Hutson.

   -O tym, co czujesz.

Niall zarumienił się i skrzyżował ręce na piersi.

   -Przecież nie ma o czym mówić – odparł. Spojrzałem na niego z

uśmiechem. Chyba zrozumiał moją kpiącą minę, bo zaraz potem westchnął i w końcu wykrztusił z siebie: - Przecież ona już wie. Trudno się nie domyślić, kiedy zachowuję się przy niej jak skończony pajac. Ślepy by zauważył jak przy niej wariuję – dodał już szeptem.

Wzruszyłem tylko ramionami. Naprawdę nie chciałem mu teraz uświadamiać, że ona chyba naprawdę jest nie do końca poskładana jak trzeba i że nie widzi, bądź po prostu widzieć nie chce, że ktoś darzy ją takim uczuciem.

Wypiera to tak samo, jak śmierć Cloe i Liam'a.

   -Musisz jej powiedzieć wprost, bo pewnego dnia może być za późno...

   -Co masz na myśli? - zmarszczył brwi w zdumieniu.

   -Czy ktoś zaledwie tydzień temu pomyślałby, że będziemy dzisiaj na dwóch pogrzebach...? Równie dobrze mogło trafić na nią i ty dobrze o tym wiesz. W końcu to ona miała jechać z Liam'em...

   -Nawet tak nie żartuj! - wybuchnął. Chyba naprawdę wstrząsnęło nim to, co powiedziałem.

   -Nie żartuję, Niall. Nie dzisiaj. Mówię po prostu to, co myślę.

   -Więc nawet tak nie myśl! Gdyby coś jej się stało, ja... ja bym chyba...

   -Nie martw się. Żyje praktycznie dzięki tobie. Gdyby nie miała przez ciebie takiego kaca, to nie ona leciałaby dzisiaj z nami – uśmiechnąłem się ironicznie.

Kątem oka zauważyłem, że Niall przetarł dłonią oczy. Czyżby...czyżby płakał?

   -Dlatego musisz jej w końcu powiedzieć, rozumiesz? Nie możesz ciągnąć tej waszej dziwnej relacji w nieskończoność. Zdaje się, że twoje uczucia widzą wszyscy oprócz niej. Powiedz jej po prostu.

   -Ale... ale kiedy? - spanikował.

   -Jak najszybciej.

   -To znaczy...? Mam iść teraz do niej i w samolocie wyznać jej miłość?

Pominąłem kąśliwą uwagę, która właśnie zrodziła się w mojej głowie, że to całkiem romantyczna sceneria.

   -Nie. Musisz poczekać aż ogarnie, co się wokół niej dzieje. Musisz poczekać, aż oprzytomnieje. Aż wróci – dodałem. Miałem wrażenie, że zrozumiał o co mi chodziło z tym ostatnim. Hutson nie wydawała się żyć wśród nas.

…

Dwa pogrzeby w jednym dniu. Może bym to jakoś przetrwał, gdyby nie fakt, że są to pogrzeby moich przyjaciół.
   -Liam był świetnym przyjacielem, zawsze zastępował nam rodziców, szczególnie po przeprowadzce - powiedział Niall, patrząc tępo przed siebie tak, jak zaledwie kilka godzin temu Michelle. Naprawdę moim zdaniem przemowy na pogrzebach to durny zwyczaj... - Wiem, że dla wszystkich tu obecnych strata tak wielka jest bolesna, ale też proszę zrozumieć mnie i moich przyjaciół, którzy stracili dwoje wielkich i kochających ludzi. Spoczywaj w spokoju bracie -zakończył i usiadł obok zamyślonej Ev i ją przytulił. Dziewczyna bez słowa wtuliła się w blondyna i zaczęła coś do niego mówić, jednak tylko chłopak mógł to usłyszeć.

…

Tak, jak rodzice Cloe namówili nas na wspólny obiad, tak rodzice Liam'a zaprosili nas na kolację. Oczywiście nie odmówiliśmy.
Droga do domu naszego przyjaciela ciągnęła się w nieskończoność. Mijałem autem wszystkie budynki, poustawiane obok siebie, w które tępo wpatrywała się Eve.
   -Pięknie tu - powiedziała w końcu, tym razem przyglądając się mi. - Co my tu robimy?
   -Eve, przed chwilą byliśmy na pogrzebie - wyjaśnił jej Niall, chwytając ją za ramię.
   -Ciekawe kiedy ja umrę... - bardziej stwierdziła, niż spytała, odwracając się do Horan'a.
   -Na pewno nie tak szybko jak Liam i Cloe – odpowiedział, patrząc w oczy dziewczyny. - Dożyjesz spokojnej starości z osobą, którą kochasz całym sercem.
   -To było piękne.. - powiedziała i pocałowała Irlandczyka w usta. - Jesteś kochany. Będę o ciebie zazdrosna, jeśli znajdziesz sobie dziewczynę.
   -Nie będziesz musiała - powiedziałem cicho, skręcając na podjazd domu państwa Payne.

…

   -Liam chciał przyjechać z Cloe do nas - powiedziała z uśmiechem na twarzy Amie - mama szatyna.
   -Mieli przyjechać jutro - szepnęła mi na ucho Ruth – siostra Liam'a. Pokiwałem głową i dalej wsłuchiwałem się w opowieści o Liam'ie.
Po dłuższej chwili wszyscy skończyli posiłek. Michelle, Ruth i Nicole pomogły posprzątać, a ja wyszedłem na taras odetchnąć świeżym powietrzem. Usiadłem na hamaku, na którym zawsze leżeliśmy z chłopakami (hamak był naprawdę wielki), gdy któryś z nas miał problem. Wyciągnąłem papierosa i odpaliłem go, wpatrując się w panoramę L.A. Liam miał z nas wszystkich najlepszy widok... Przyprowadziłem tutaj kiedyś Liv (moją byłą dziewczynę, przez którą tak właściwie musieliśmy się przeprowadzać) na naszą pierwszą randkę. Oczywiście nie powiedziałem o tym prędzej ani Liam'owi, ani jego rodzicom, więc było ciekawie.
Na wspomnienie tej historii zacząłem się śmiać.
   -Myślisz, że Niall ma dziewczynę? - usłyszałem za sobą pytanie. Gwałtownie odwróciłem się, jednak mogłem przewidzieć kto to był.
   -Czemu pytasz, Ev?
   -Nie wiem... - odpowiedziała siadając obok mnie. - Palisz?
   -Odpowiem ci, jeśli ty odpowiesz mi na inne pytanie.
Kiwnęła głową, zgadzając się na taki układ.
   -Bierzesz jakieś leki? Jak tak, to od kiedy? - zapytałem, patrząc na nią.
   -Tak... - odpowiedziała po namyśle. - Od tygodnia.
   -Jakie? - zadałem kolejne pytanie, z nadzieją na odpowiedź. 

   -Nie wiem dokładnie, ale chyba...
   -Depresanty?

   -Palisz? - spytała, więc nie ciągnąłem tego dalej.
   -Tylko czasami, przy takich okazjach - gorzko się zaśmiałem. - Chcesz spróbować?
Pokręciła przecząco głową, którą oparła o moje ramię. Po chwili zgasiłem resztę papierosa i ją przytuliłem. Ev zaczynała być dla mnie jak kolejna siostra.
   -Myślisz, że Niall mnie kocha? -zapytała. Zdumiony spojrzałem na nią, jednak po chwili odpowiedziałem:
   -Bardziej niż Nando's – zaśmiałem się.

Dziewczyna mocniej się we mnie wtuliła, a ja zacząłem się zastanawiać, co jeszcze nam wszystkim się przydarzy...

Jak pewnie ktoś z Was już zauważył, praktycznie w każdym komentarzu pod poprzednim rozdziałem pojawiły się słowa 'mam nadzieję, że to tylko sen...' i tym podobne. Pozwoliłyśmy to sobie zapożyczyć, co widać już w pierwszych linijkach rozdziału :)

Mamy nadzieję, że pomimo śmierci dwojga głównych bohaterów (nie macie nam tego za złe, prawda...?), rozdział się Wam podoba.

Powiemy tyle, że już w następnej notce zacznie się trochę komplikować... Zachęcamy nadal do zadawania pytań zarówno tutaj, jak i na naszych ask'ach (zakładka 'O autorkach').

Mamy nadzieję, że rozdział z perspektywy kolejnego z chłopaków Was nie zawiódł :) Piszcie, co Wam się podoba, co nie. Każdą uwagę weźmiemy sobie do serca, bo to, co mówicie jest dla nas niezmiernie ważne :) Bez Was nie byłoby tego bloga ♥

Przepraszam, że znowu taka długa notka ;/

Pozdrawiamy i życzymy miłej lektury.

W imieniu swoim i Ev

Chelly

~15~

Z perspektywy Eve

   -Eve, wstawaj, już po pierwszej!! - krzyknęła moja mama, wbiegając do mojego pokoju, desperacko czegoś szukając.

   -Mam wakacje – przypomniałam, nakrywając głowę poduszką. - A twój telefon jest w gabinecie, w pierwszej szufladzie biurka. Schowałaś go tam, bo Susan wydzwaniała, a ty nie chciałaś jej słuchać – dodałam, wiedząc czego poszukuje.

   -Masz wakacje i wielkiego kaca... - ucięła i na mnie spojrzała. - Wstań kochanie, nie warto marnować takiego pięknego dnia - mówiąc to, odsłoniła wielkie okna, sięgające od podłogi do sufitu mojego pokoju. Niestety za nimi nie świeciło słońce, jak mówiła moja mama, tylko padał rzęsisty deszcz, który zalewał ulice Nowego Jorku.

Od dziecka byłam przyzwyczajona do deszczu (takie uroki Londynu), ale to zjawisko pogodowe było moim ulubionym.

   -Mamo, ja nie mam kaca - zaprzeczyłam nietrzeźwym tonem, podnosząc się z łóżka, jednak po chwili pożałowałam tej decyzji, ponieważ od razu zakręciło mi się w głowie.

  -Kochanie, jestem twoją matką i za długo cię znam, żeby nie wiedzieć, że jeżeli wracasz bardzo późno z klubu, to na pewno masz wypite nie jednego drinka, jeśli nie kieliszek - podeszła do mnie i ucałowała mnie w czubek głowy. - Idę do biura,

w kuchni masz coś do zjedzenia... A i najlepiej nigdzie dzisiaj nie wychodź. Zbiera się na niezłą burzę. Paa, kocham cię.

   -Ja ciebie też - odpowiedziałam cicho, gdy usłyszałam trzaśnięcie drzwi.

Dziesięć minut później w końcu wstałam i poczłapałam do kuchni. Na blacie stała zimna pizza (pewnie wczorajsza kolacja mojej mamy) i kubek ciepłej kawy ze Starbucks'a.

   -Zapamiętać, nigdy więcej nie imprezować z Horan'em... - powiedziałam do siebie, wstawiając pizzę do mikrofalówki.

Po pięciu minutach zegar zaczął piszczeć, co przyprawiło mnie o jeszcze mocniejszy ból głowy. Po chwili zajadałam się już odgrzanym daniem i pyszną kawą, kiedy przypomniało mi się, że byłam umówiona z Payn'em. Długo nie myśląc, chwyciłam telefon i zadzwoniłam pod właściwy numer.

   -Halo? - chłopak odebrał już po pierwszym sygnale.

   -Hey Liam, przepraszam cię bardzo, ale nie mogę dzisiaj jechać z tobą do Chell - zaczęłam mówić tak szybko, że zaczęłam się zastanawiać czy zrozumie mieszankę akcentów.

   -Nie ma sprawy. Niech zgadnę – tak, jak Niall masz mega kaca? - zaczął się śmiać.

   -Można tak powiedzieć... Jeszcze raz cię przepraszam. Możesz wziąć Cloe.

   -To samo pomyślałem, Hutson. Dobra, trzymaj się i weź coś na ból głowy. Pa - pożegnał się i rozłączył.

Zrobiłam tak, jak radził: wzięłam coś na ból głowy i położyłam się na kanapie przed telewizorem. Tak miałam zamiar spędzić resztę dnia.

~Z perspektywy Cloe~

Bawiąc się z bliźniakami, usłyszałam dzwonek do drzwi. Spojrzałam na swoje rodzeństwo, które od razu puściło się pędem do korytarza, otwierając nieznajomemu po drugiej stronie. Tym kimś okazał się Liam, na którego widok dzieciaki zaczęły skakać i krzyczeć jeszcze głośniej.

   -Liam, Liam, Liam... - skandowały, skacząc wokół niego.

   -Hej dzieciaki, jak tam? - uśmiechnął się do nich i podszedł do mnie. - Hej kochanie - chciałam dać mu całusa, kiedy przerwał nam Collin pytając:

   -Będziecie się całować?

Payne cicho się zaśmiał, a Cynthia walnęła chłopczyka nogą w kostkę, mówiąc:

   -Nie widziałeś, że chciał ją pocałować? Ty to głupi jesteś.

   -Sama jesteś głupia.

   -Ey, spokój! Na razie nikt z nikim nie będzie się całować. Idźcie się pobawić – powiedziałam, uspakajając bliźniaków i zostając z moim chłopakiem sam na sam.    -Co cię do mnie sprowadza? - uśmiechnęłam się.

   -Chcesz jechać ze mną do Chell? - zapytał.

   -A co z Eve? Ona miała z tobą jechać - przypomniałam. Oczywiście, że chciałam zapytać Smith o dużo rzeczy, ale też zaniepokoiłam się o Hutson.

   -Wczoraj zabalowała z Niall'em i teraz oboje ,,chorują” - odpowiedział, robiąc w powietrzu cudzysłów. No tak, Ev zawsze miała słabą głowę do alkoholu. - Co ty na to?

Nie zastanawiałam się długo. Zawołałam bliźnięta i zapytałam, czy chcą iść do pani Martin. Długo nie musiałam czekać na odpowiedź, ponieważ chóralnie się zgodzili. Zaczęłam ubierać zużyte już Converse i granatową kurtkę przeciwdeszczową, a Liam pomagał ubrać się bliźniakom. Po pięciu minutach Collin i Cynthia byli u sąsiadki, a my wsiadaliśmy do samochodu.

   -Jak myślisz – on tam będzie?

   -Kto? - zapytał zdezorientowany chłopak odpalając samochód.

   -Zayn. Czy Zayn będzie u Chell?- spytałam, patrząc na zalaną deszczem szybę.

   -Mam taką nadzieję...

Ode mnie do Michelle było jakieś pół godziny drogi (jeżeli nie trafisz na korki), jednak w takim deszczu nie było co szaleć z prędkością.

   -Czy tylko mi się zdaje, że Eve i Niall mają się ku sobie? - zapytał Payne po chwili ciszy, kiedy wjechaliśmy na leśną szosę.

   -Oj, nie tylko my to zauważyliśmy, Liam – odpowiedziałam, przypominając

sobie zachowanie Louis'a przy grze w butelkę.

   -Oni się kochają...

   -Tak, jak my - dodałam i pocałowałam chłopaka w policzek. Po chwili Liam odwrócił twarz w moją stronę i cmoknął moje usta. Gdy oderwaliśmy się od siebie, usiadłam wygodnie w fotelu i patrzyłam przed siebie. Po chwili samochodem, który Liam ciągle prowadził powoli, zarzuciło do przodu. Zdążyłam obejrzeć się za siebie. To czarny samochód uderzył w nas z impetem.

Wpadliśmy w poślizg.

Auto z piskiem opon wyleciało z szosy i przekoziołkowało kilka razy przy akompaniamencie krzyków. Naszych krzyków. W końcu uderzyło o drzewo. Kolejne szarpnięcie. Uderzyłam głową o szybę.

Potem była ciemność.

Usłyszałam szum, który po jakimś czasie się urwał. Dopiero po chwili zrozumiałam, że to ktoś zatrzymał się samochodem. Zmusiłam się do rozwarcia powiek. Czułam, że to chyba jedyna czynność, którą jestem w stanie wykonać. Pierwszym, co zobaczyłam był las. Byłam w lesie.

Po chwili moje uszy wyłapały odgłos czyichś kroków. Doprawdy dziwiłam się, że myślę w miarę racjonalnie, kiedy praktycznie nie czuję nic. Nade mną stanęła zamazana postać. Krzyczała. Nie mogłam jednak rozszyfrować wypowiedzianych słów, jakby mój mózg nie był już zwyczajnie do tego zdolny. Po chwili człowiek kopnął leżący zaraz obok samochód, jakby w ataku furii. Wydawało mi się, że znam ten głos... Po chwili rozmazana postać zniknęła.

Coraz ciężej było mi oddychać.

Spojrzałam przed siebie na cienie, które rzucały wysokie drzewa. Wszędzie była woda. I krew. Do mojego umysłu przebiła się ostatnia myśl:

,,Muszę kiedyś przywieźć tutaj dziewczyny. Tak tu pięknie...”Potem cienie uformowały się w jeden, który zalał moje oczy.

Nadal padał deszcz.

~Z perspektywy Chelly~

Wyjęłam z kieszeni telefon i po raz kolejny już w tym tygodniu odetchnęłam z ulgą. Nieznany nie dawał o sobie znać już od kilku dni. Miałam nadzieję, że żartownisiowi po prostu znudziło się chodzenie za mną. To dobrze.

Już zastanawiałam się, czy nie zmieniać numeru, tak zaczynałam się bać. Jednak najwidoczniej nie będzie potrzeby...

Teraz na głowie miałam całkiem inne zmartwienia.

Po pierwsze: moi przyjaciele nie dawali mi spokoju w sprawie Zayn'a. Przez to,

że odebrałam za niego świadectwo, zaczęli wypytywać czy mam z nim kontakt, czy wiem gdzie jest i co się z nim dzieje... Najgorsze było to, że już nie dawałam rady dłużej ich oszukiwać, więc po prostu starałam się ich przez jakiś czas unikać.

Po drugie: w związku z tym, że Oliver wyjechał, Paul całymi dniami pracował, próbowałam chwilowo ograniczać kontakty z przyjaciółmi, a Zayn się praktycznie do mnie nie odzywał, nie miałam z kim rozmawiać. A właśnie teraz potrzebowałam kogoś, kto mógłby być przy mnie. Po prostu być.

I po trzecie wreszcie: po tym, co się stało, nie potrafiłam rozmawiać z Malik'iem. Miałam nawet trudności przebywać z nim w jednym pomieszczeniu. Czułam się z tym okropnie. Zayn co prawda chyba puścił to w niepamięć, ale widać było, że jego też to dręczy.

Właśnie siedziałam na podłodze z gorącym kubkiem kakao w rękach i wpatrywałam się w deszcz za oknem. Uwielbiałam taką pogodę. Ciemne chmury już od rana zbierały się nad horyzontem. ,,Pewnie niedługo zacznie grzmieć” - pomyślałam.

Siedziałam tak wpatrzona w strugi deszczu od chwili, kiedy zadzwoniła do mnie Cloe z informacją, że jadą do mnie z Liam'em, bo musimy poważnie porozmawiać. Strasznie się denerwowałam. Nie wiedziałam jeszcze co im powiem, którą bajeczkę będę musiała sprzedać im tym razem...

Spojrzałam na zegar, który wisiał nad moim łóżkiem. Już powinni przyjechać.

Spojrzałam na podjazd. Żadnego auta.

W pewnym momencie rozległo się pukanie do drzwi mojego pokoju. Obróciłam się, pewna, że nie zobaczę w nich mojej przyjaciółki.

Przez chwilę wpatrywaliśmy się w siebie w milczeniu. Potem Zayn zamknął za sobą drzwi i usiadł obok mnie.

   -Musimy porozmawiać – oznajmił w końcu.

   -Wiem – odparłam tylko i popiłam łyk gorącego napoju.

Zapadła cisza. Trwaliśmy tak dobrych kilka minut, aż rozdzwonił się mój telefon. W pierwszej chwili chciałam go zignorować, ale ktoś nie dawał za wygraną. Głośny sygnał drażnił ciszę jak nigdy prędzej. Zdawało się, że wypełniał powietrze.

   -Nie odbierzesz? - Zayn nie wytrzymał. Wzruszyłam ramionami. - Może to ważne? - podsunął tak samo, jak kiedyś Cloe. Ja jednak przez ostatni czas nauczyłam się ignorować telefon i widocznie zostało mi to w nawyku... Znowu ciszę zakłócał już tylko dzwonek.

Malik nie wytrzymał i z głośnym ,,Do cholery...” wstał i z impetem ruszył do biurka, na którym leżał wciąż dzwoniący telefon. Na początku myślałam, że odbierze, ale on podszedł do mnie i powiedział:

   -Odbierz. To Harry.

Westchnęłam i wstałam, żeby wziąć od Zayn'a telefon. Przyłożyłam komórkę do ucha, a palcem kreśliłam wzory na szybie, nadal zapatrzona w deszcz.

   -Tak?

   -Dzięki Bogu, Michelle. Już myślałem, że nie odbierzesz – powiedział, a głos mu się trząsł.

   -Harry, wszystko w porządku? - spytałam, zaniepokojonym tonem.

   -Cloe i Liam...

   -Jeszcze nie przyjechali – wtrąciłam, ponownie patrząc na zegar.

   -Wiem, Michelle. Nie przyjadą – dodał, a ja cała zesztywniałam.

   -Dlaczego? Co się stało? - wykrztusiłam.

   -Mieli wypadek – głos Harry'ego się załamał.

   -Jak to: wypadek? - Malik stanął przede mną z szeroko rozwartymi oczyma i

czekał na kolejne słowa, które mogłyby coś wyjaśnić. - O Boże, co im jest? Wyjdą z tego, prawda? - zaczęłam panikować. Po drugiej stronie słuchawki zaległa cisza. - Prawda, Harry...? - dodałam słabym głosem.

Styles westchnął, a ja przymknęłam oczy w oczekiwaniu na jego głos.

   -Michelle – powiedział najbardziej poważnym tonem, jaki kiedykolwiek słyszałam. Zamarłam. - Oni nie żyją.

Świat zatrzymał się w miejscu. Wszystko w jednej sekundzie przestało funkcjonować. Jedynie deszcz dalej płynął po szybach w stałym tempie.

Miałam wrażenie, jakby cała siła uszła ze mnie w jednym momencie.

Wydawało mi się, że Harry coś jeszcze mówił, ale moja ręka w tej chwili bezwiednie opadła wzdłuż tułowia, a telefon z hukiem rozbił się o ziemię.

W tym samym momencie na zewnątrz rozległ się pierwszy grzmot od rana wyczekiwanej burzy.

Nic dodać, nic ująć.

Mamy tylko nadzieję, że Wam się spodobało :)

Proszę napiszcie w komentarzach co dokładnie Wam się podoba, co Was drażni, czego chciałybyście tutaj więcej. To dla nas niezmiernie ważne - na każde Wasze słowo czekamy z niecierpliwością ♥

Przypominam o możliwości zadawania pytań bohaterom.

Przepraszamy, jeśli kogoś rozczarowałyśmy tokiem wydarzeń...

Kochamy Was ♥

Chelly and Eve

~14~

~Z perspektywy Cloe~

Przez ostatnie dwa tygodnie nic ciekawego w naszej paczce się nie działo. Pomijając oczywiście przygotowania do zakończenia roku, do których ja - przewodnicząca szkoły - byłam chyba najbardziej zaangażowana.

Teraz, siedząc obok Liam'a, z świadectwem w ręce, mogłam naprawdę odetchnąć z ulgą, niestety tylko na kilka miesięcy zanim nie zacznie się rok akademicki i ponowne zakuwanie do egzaminów. Na szczęście cała nasza trójka - bez Zayn'a - postanowiła iść na studia tutaj, na miejscu.

   -Zayn Malik - powiedział dyrektor, rozglądając się po wielkiej sali, na której odbywały się apele, jednak nikt nawet nie drgnął. - Zapraszamy pana Zayn'a

Malika - znowu odpowiedziała mu cisza. - Dobrze, przejdziemy do...

   -Chwila - odezwał się damski głos, który bardzo dobrze znałam. - Mogę odebrać świadectwo za pana Malika? - zapytał nie kto inny, ale oczywiście Chelly, wchodząc na mały podest. - Jeżeli to nie problem oczywiście – dodała, uśmiechając się miło. 

   -Tak..yy..ehm... Oczywiście - pan Evans zaczął nienaturalnie się jąkać. - Proszę przekazać Zayn'owi moje gratulacje. 

   -Z przyjemnością – odpowiedziała, schodząc z podestu, po drodze uśmiechając się w naszą stronę. Nie wiem, lub nie pamiętam czy odpowiedziałam jakimkolwiek gestem, byłam za bardzo oszołomiona faktem, że Michelle ma jakikolwiek kontakt z Malikiem. Z tego, co mogłam wywnioskować po szeptach roznoszących się po sali nie tylko ja byłam zdziwiona tą sceną.

~Z perspektywy Zayn'a~

Schodziłem właśnie na dół po coś do picia, kiedy usłyszałem czyjeś kroki za drzwiami frontowymi. Stanąłem przy wejściu do kuchni tak, aby nikt, kto ewentualnie by właśnie wszedł, mnie nie zauważył. Jednak w drzwiach zgrzytnął przekręcany klucz i już po chwili moim oczom ukazała się ubrana w czarną spódniczkę i czerwoną koszulę Michelle, która właśnie zrzucała z nóg szpilki. Postawiła torebkę na komodzie, która stała przy wejściu i nawet na mnie nie patrząc, powiedziała:

   -Nie chowaj się tak, to tylko ja.

Wyszedłem wreszcie zza rogu i ruszyłem do czajnika, żeby zaparzyć sobie wodę na kawę. Nim się obejrzałem, opadła na krzesło przy stole i wyciągnęła nogi, opierając je o kolejne krzesło.

   -Zaparz też dla mnie. Dobry Boże... nigdy więcej nie będę chodzić w tych

butach – jęknęła, masując obolałe stopy.

   -A szkoda – rzuciłem. - Pewnie sporo kosztowały.

   -Nawet nie wiesz jak sporo... - westchnęła, po czym na boso z powrotem udała się do korytarza, gdzie zostawiła torebkę. Po chwili już siedziała tak samo, jak przedtem, ale z torbą na kolanach. Wyjęła z niej dwie teczki – obie granatowego koloru, po czym podsunęła mi jedną z nich. Spojrzałem na przedmiot i już po chwili z głębokim wdechem zajrzałem do środka.

   -Nie martw się. Już patrzyłam czy zdałeś – wytknęła mi język, na co pokręciłem tylko głową z uśmiechem i zamknąłem teczkę, odsuwając sobie krzesło naprzeciw Chelly.

   -Długo świętowaliście – spojrzałem wymownie na zegar.

   -Byłam pierwszą osobą, która wychodziła – prychnęła. - Impreza dalej trwa.

   -Więc czemu nie zostałaś do końca?

   -No wiesz... Nie chciałam, żebyś siedział tutaj dzisiaj sam. W końcu to też twoje święto, prawda? - spojrzałem na nią smutnym wzrokiem. Moim zdaniem nie było czego świętować. Chyba zrozumiała moje spojrzenie inaczej, bo zaraz dodała: - Rozumiem, że może nie odpowiadać ci towarzystwo takiej dziewczyny, jak ja, ale... jesteś na mnie skazany, można powiedzieć – zakończyła z uśmiechem, odbierając podaną kawę.

Sam pociągnąłem łyk gorącego napoju i od razu zrobiło mi się lepiej. Kawa zawsze działała na mnie uzdrawiająco. Na chwilę zapadła cisza.

   -Co u nich? - postanowiłem ją przerwać.

   -Louis ostatnio zastanawia się nad rzuceniem pracy. Ciągle wkurza go ta meneger'ka. Harry po tym, jak przyznał się nam, że jest gejem, wychodzi coraz częściej, chłopaki podejrzewają, że kogoś ma. Cloe i Liam tryskają na wszystko i wszystkich szczęściem i miłością – udała, że przykłada sobie lufę do skroni i naciska spust, po czym teatralnie odrzuciła głowę, jako 'postrzelona'. Zacząłem się śmiać.

   -Nie mogą być aż tak nieznośni...

   -Nie widziałeś ich. Nie masz pojęcia o czym mówisz – powiedziała, mrużąc oczy, dla podkreślenia wagi sytuacji. Roześmiałem się jeszcze bardziej. - Nie

śmiej się tak! Oni naprawdę są okropni! Kiedy się odzywają, tęcze rozbłyskują nad horyzontem, jednorożce biegają jeszcze szybciej po łąkach usianych kwiatami, a świat staje się lepszym miejscem... - powiedziała specjalnie przesłodzonym głosem. Humor jej dzisiaj nie opuszczał. Miałem wrażenie, że to sprawka ilości alkoholu, którą zapewne zdążyła w siebie wlać.

   -A może po prostu są szczęśliwi? - podsunąłem, ponownie zbliżając kubek do ust. Wzruszyła ramionami z uśmiechem.

   -Może i tak, ale przez nich nigdy nie odezwę się do mojego chłopaka ,,Misiu”. Słyszę to słowo co pięć minut, do cholery! - jęknęła, po czym wróciła do swojej wyliczanki. - Eve z Niall'em ciągle próbują omijać niewygodny temat tego, co ich łączy... Zdaje się, że są w tym naprawdę nieźli – pokiwałem tylko głową, mimowolnie powtarzając w myślach ,,...ciągle próbują omijać niewygodny temat tego, co ich łączy”. Czyż to nie ironia, że to zdanie padło akurat z jej ust...?

   -Wszyscy martwią się o ciebie... - powiedziała po chwili ciszy. Mocniej zacisnąłem dłonie na kubku. Spojrzałem gdzieś w bok, żeby nie ulec jej badawczemu spojrzeniu. - Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego, jak ich ranisz... - dodała.

   -A powiedz mi: co ja mam zrobić? Sama przecież mówiłaś, że ludzie z mojej

,,pracy” już zawitali do naszego domu i grozili im bronią! Gdybym się im pokazał, zaraz sprowadziłbym na nich jeszcze więcej kłopotów...

   -Mógłbyś dać im choć znak życia... Oni odchodzą od zmysłów Zayn! A ja czuję, że powoli brakuje mi sił, żeby ich oszukiwać. Nie potrafię spojrzeć im w ich na wpół oszalałe ze zmartwienia oczy i powiedzieć, że nie wiem co się z tobą dzieje. Nie potrafię, rozumiesz?

Westchnąłem i przygryzłem wargę. Po chwili jednak już wiedziałem, co mam powiedzieć:

   -To byłoby bez sensu. Nie mogę powiedzieć im, gdzie jestem, bo prędzej czy później któryś z nich w końcu by tutaj przyjechał. Tamci ich namierzą i w końcu też tu przyjdą, a nie chcę narażać ciebie i twojego brata, chociaż już i tak jesteście w niezłym bagnie, goszcząc mnie tutaj...

   -To nie jest fair... - wstała gwałtownie i wyszła z kuchni, po czym skierowała się na schody.

   -Co nie jest fair?! - krzyknąłem za nią, wbiegając na górę. Zatrzymaliśmy się w niedużym salonie, przez który można było przejść do schodów, prowadzących do jej pokoju.

   -Co nie jest fair?! - powtórzyłem. - To, że próbuję ich chronić?! To nie jest fair?! - spojrzała mi w oczy i ruszyła po schodach do swojego pokoju. Ja poszedłem za nią. Byłem nieźle wytrącony równowagi. Do szału doprowadzało mnie to, że nie raczyła mi nawet odpowiedzieć. W końcu doszliśmy do jej pokoju, a ona rzuciła telefon na łóżko i stanęła ze mną twarzą w twarz.

   -Próbuję ich chronić – powtórzyłem, już trochę spokojniejszym tonem. Jednak ona w tym momencie wybuchła.

   -To nie jest uczciwe w stosunku do nich! Zasługują na to, by wiedzieć, co się z tobą dzieje! Nie rozumiesz tego?! Powiedz mi, ile jest na tym świecie osób, które się tobą przejmują, co?! Tak, krąg poszukiwań zawęża się głównie do nich, prawda?! Są jednymi z niewielu, którym na tobie zależy, a ty nawet nie raczysz powiedzieć im prawdy! Już od samego początku kłamałeś! Od samego początku, kiedy wplątałeś się w to gówno! TO nie jest fair Malik! Zadowolony?!

Spojrzałem w jej rozżarzone złością oczy. Mimo tego, że się złościła, była taka... piękna. Loki wysunęły się z warkocza i teraz swobodnie opadały jej na ramiona i twarz. Nie mogłem się powstrzymać, żeby nie dotknąć jej policzka. Wyciągnąłem rękę i delikatnie dotknąłem opuszkami palców jej skóry.

   -Co ty robisz? - szepnęła.

Spojrzałem jej w oczy. I to był błąd.

Przez to nie mogłem już odwołać niczego, co właśnie rodziło się w mojej głowie i przechodziło w czyny, chociaż wiedziałem, że będę tego żałować. Nim się obejrzałem, ledwie muskany przed chwilą policzek został ujęty w moją dłoń. Pochyliłem się nad nią i pocałowałem. Włożyłem w to całą złość, którą tłamsiłem, całą radość tego, że mam Chelly przy sobie, cały żal, który żywiłem do niektórych osób i cały strach, który czułem przed nadchodzącym jutrem.

Chyba pierwszy raz zdarzyło mi się, żebym pocałował dziewczynę w taki sposób. Nigdy nie byłem tak zaangażowany uczuciowo. Po chwili odsunąłem się od niej może na centymetr, nawet nie zdejmując rąk z jej policzków.

Myślałem, że się zezłości. Myślałem, że mnie odepchnie. Myślałem, że wyrzuci z domu, bo takie reakcje właśnie byłyby do niej podobne. Przeliczyłem się jednak.

Oparła ręce na mojej klatce piersiowej i odwzajemniła pocałunek z takim samym uczuciem. Nie wiem ile to wszystko trwało, ale zawsze mogę powiedzieć, że moim zdaniem stanowczo za krótko. Ona jednak w końcu oprzytomniała i odsunęła się ode mnie.

   -Przepraszam – powiedziałem, chociaż wcale nie było mi przykro.

   -Nie powinniśmy... Nie możemy... Jest Oliver... Ja...

   -Przepraszam – powtórzyłem, a ona wyplątała się z mojego uścisku i stanęła na środku pokoju, przykładając rękę do czoła.

   -Nie. To moja wina. Nie powinnam... nie powinnam tego odwzajemnić. To był błąd – chyba pierwszy raz poczułem jak słowa mogą boleć.

   -Słuchaj... - zacząłem, robiąc krok w jej stronę. Momentalnie cofnęła się ode mnie. Poczułem się, jakbym dostał w twarz. Opuściłem wyciągniętą dłoń i obróciłem się na pięcie, po czym poszedłem do swojego pokoju.

,,Coś ty sobie wyobrażał? Że rzuci wszystko, nawet chłopaka i pobiegnie do ciebie? Zejdź na Ziemię, człowieku!” - podpowiadał głos w mojej głowie, kiedy rzuciłem się na niepościelone łóżko. Najlepiej będzie, jeśli o tym zapomnę. Jak najszybciej. Bo jeśli nie, będzie boleć.

…

Siedziałem na dole przed telewizorem, kiedy w pewnym momencie o mało co nie dostałem w głowę z puszki piwa. Udało mi się jednak w porę schylić i przedmiot wylądował w moich dłoniach. Podniosłem wzrok i zobaczyłem Paul'a, który właśnie usiadł obok mnie na kanapie.

   -Dobrze ci zrobi – wytłumaczył, patrząc na puszkę.

Pokiwałem głową i mimowolnie westchnąłem, otwierając piwo. Smith upił ze swojego łyk i spojrzał na mnie przelotnie. Zastanawiałem się o co może mu chodzić. Od kiedy tutaj siedzę, praktycznie z nim nie rozmawiałem.

   -Słuchaj... - zaczął, a ja odruchowo się spiąłem, czekając na najgorsze. - Nie mam pojęcia dlaczego tak właściwie się ukrywasz. Nie chcę wiedzieć, naprawdę. W każdym razie chciałem ci tylko powiedzieć, że – chwilę zastanowił się nad tym, jak ubrać to w słowa. - że chyba pierwszy raz widzę, żeby Michelle tak się dla kogoś narażała, poświęcała. Nie ufa łatwo ludziom.

   -Wiem, że robi dla mnie za dużo niż powinienem oczekiwać. Nie mam pojęcia

dlaczego, bo mogłaby przecież... - zacząłem tłumaczyć.

   -Jednak czymś zasłużyłeś sobie na jej zaufanie – uśmiechnął się pod nosem. - Naprawdę nie mam pojęcia jak tego dokonałeś, ale musisz wiedzieć, że to graniczy z cudem. Mam więc na to tylko jedną radę. - zawiesił na chwilę głos. - Nie spierdol tego, Zayn.

Nie miałem pojęcia co odpowiedzieć, bo język stanął mi kołkiem w gardle.

Paul podniósł się z kanapy i wolnym krokiem udał się do swojego pokoju.

Pomyślałem właśnie o pocałunku i o tym, jakie mogą być jego konsekwencje.

Przeczesałem dłonią włosy i zakląłem pod nosem.

   -Przegrałem, Paul. Już przegrałem.

Hey :)

Już mamy czternasty rozdział. To naprawdę cudownie, że z nami tyle wytrwałyście ♥ Mam nadzieję, że nie zawiodła Was perspektywa Zayn'a, bo naprawdę chwilami ciężko było przez to przebrnąć, ale jakoś się udało ;)
Oczywiście, zostawcie szczere opinie w komentarzach.

Przypominam także o możliwości zadawania pytań bohaterom ;)

Zapraszam też serdecznie do zakładki 'o autorkach', a może nawet na nasze ask'i, bądź tumblr...liczymy na Was ♥

Pozostaje mi tylko pozdrowić

i po raz setny już chyba podziękować Wam za to, że jestećie ♥

W imieniu swoim i Ev

Chelly