~19~

Z perspektywy Eve

Otworzyłam drzwi, w które od dłuższego czasu już ktoś pukał. Przede mną stanęła Chell, ubrana w krótkie spodenki i szeroki t-shirt z logo jakiegoś metalowego zespołu. Doprawdy nie rozróżniałam jednej kapeli od drugiej, choć nie raz próbowała mnie nauczyć chociaż ich nazw. Uśmiechnęłam się do niej i przytuliłam ją na powitanie. Dziewczyna odwzajemniła uścisk i weszła do mieszkania.

   -Jesteś sama? - zdziwiła się i zmartwiła za razem.

   -Tak. Mama wyszła rano do pracy – odparłam, udając się z przyjaciółką do

salonu, gdzie usiadłyśmy obie na kanapie. Chciałam zaproponować jej coś do picia, jednak odmówiła. Zastanawiał mnie jej nastrój. Nie potrafiłam go rozszyfrować.

   -Czy coś się stało? - spytałam prosto z mostu, a mój głos lekko się załamał. Próbowałam to ukryć chrząknięciem, ale zauważyła. Podejrzewałam, że to po prostu jeden z efektów ubocznych tamtego wieczoru...

   -Nie. To znaczy... Tak. Nie wiem. Musimy porozmawiać – motała się w każdym zdaniu.

   -O czym? - uśmiechnęłam się.

Dziewczyna westchnęła głęboko, jednak zawahała się.

   -Rozstałam się z Oliver'em – wypaliła w końcu.

   -Och, dlaczego? Przykro mi...

   -Niepotrzebnie. Oboje stwierdziliśmy, że to dobre rozwiązanie – pokiwała gorliwie głową, ale widać było po jej oczach jak bardzo jest jej przykro.

Przygryzła wargę i spojrzała na panoramę Nowego Jorku, która rozciągała się za oknem. Widziałam, że coś ciągle ją gryzie.

   -Jednak nie o to chciałaś mnie zapytać, prawda? - odgadłam.

Michelle ponownie wzięła głęboki wdech, ale tym razem pokręciła tylko przecząco głową. Spojrzała na swoje dłonie, potem na mnie, później na moją szyję. Skrzywiła się. Ponownie spojrzała w moje oczy.

   -Przypomniałaś sobie coś z tamtego wieczoru...? - więc o to chodzi.

Pokiwałam przecząco głową tak, jak ona zrobiła to przed chwilą.

Nigdy jeszcze nie widziałam jej tak dobitej. Jakby w jednej chwili postarzała się o dziesięć lat: jej twarz poszarzała, a ramiona skuliły się, jakby pod ciężarem doświadczeń. Zastanawiałam się o co dokładnie może chodzić. Nie potrafiłam jednak znaleźć żadnego sensownego powodu, dla którego miałaby tak bardzo się tym przejmować.

   -To ważne Eve... - zaczęła. - Musisz sobie przypomnieć.

   -A może właśnie chciałabym zapomnieć?! - rzuciłam zaczepnie, nagle pełna werwy. Podniosłam się z miejsca i stanęłam przy oknie. Spojrzałam na nią i poczułam się tak, jakby role się odwróciły. To ja zawsze siedziałam zastraszona, a ona rwała się do działania, mówiła dynamicznie tak, jak ja teraz. Coś było nie tak.

   -Nie możesz – szepnęła z mocą.

   -Tak? A to niby czemu? - próbowałam opanować ten ton, jednak nie potrafiłam. Czułam, że nie jestem na swoim miejscu i nie było mi z tym dobrze.

   -Siadaj – powiedziała trochę bardziej stanowczo, niż powinna, a ja poczułam, jakby uszło ze mnie pół siły. Michelle wyprostowała się i spojrzała na mnie karcącym wzrokiem. - Czy zdajesz sobie z tego sprawę, że to może się powtórzyć za najbliższym rogiem...? A co, jeśli za którymś razem temu komuś uda się zrobić to, co zamierzał? Pomyślałaś o tym?

Spojrzałam na nią, trochę rozkojarzona. Nagła zmiana ról, a raczej odzyskanie tych własnych trochę zawirowało mi w głowie.

Ona jednak kontynuowała:

   -Możliwe... możliwe nawet jest to, że to był James.

   -Co?! - osłupiałam. - Nie! To nie tak. Przecież James mnie...

   -...uratował? - dokończyła ironicznie. Tak, miałam przed sobą dawną Chelly. - Skąd nagle wielki ,,waleczny rycerz” w tak odludnym zaułku? A może to był właśnie on? Przyprowadził cię do mnie dla zmycia z siebie podejrzeń...? Nic nie pamiętasz, więc nie możemy mieć pewności... Ale też nie możemy wykluczyć takiej możliwości.

Dobrą chwilę myślałam nad tym, co powiedzieć. Było mi jednak ciężko, bo ta fatalna noc zostawiła w mojej pamięci zaledwie pustkę. Dziurę, kolejną dziurę.

   -Po co miałby mi to robić? - spytałam w końcu cicho, mimowolnie dotykając opuszkami palców bręgów na mojej szyi.

Zamilkła, uciekając wzrokiem.

   -Coś ukrywasz. Nie mówisz mi o wszystkim, prawda?

Nadal milczała.

   -Czy to ma jakiś związek z...

   -Z Zayn'em? - rzuciła nerwowo, ale mimo wszystko sarkastycznie. - Jakżeby

inaczej...? - założyła kosmyk włosów za ucho.

Po tych słowach zapadła długa, dość krępująca cisza. Obawiałam się słów, które moja przyjaciółka właśnie układała w swojej głowie. Myślałam, że jestem przygotowana na wszystko. Jednak myliłam się.

   -W zasadzie nie powinnam ci tego mówić. Dla twojego dobra. Jednak i tak już jesteś w to chyba dostatecznie zamieszana... Poza tym – jak zwykła mawiać Cloe... - na dźwięk tego imienia zatrzęsły mi się ręce. - … Zasługujesz na prawdę.

Czekałam cierpliwie na to, co powie. Poprawiłam nerwowo włosy, a ona zapatrzyła się w blat stołu.

   -Malik przez ten cały czas był u mnie – ta informacja uderzyła we mnie jak obuchem. Przecież w tym czasie tyle razy tam byłam! Jak mogłam go nie zauważyć...? Wydawało mi się to wręcz niewiarygodne. - Ukrywa się, bo ma problemy i nie chciał wciągać w to chłopaków. Musiał zerwać z nimi wszelkie kontakty, żeby zostawiono ich w spokoju.

   -Dlaczego więc nie zadbał tak o ciebie? - wypłynęło z moich ust szybciej, niż zdążyłam o tym pomyśleć. W pierwszej chwili pożałowałam tych słów, bo wiedziałam, że gdzieś w głębi duszy ją zabolą. Na zewnątrz pozwoliła sobie jednak tylko na wzruszenie ramionami, po czym mówiła dalej:

   -Pojechał jedynie na pogrzeby. Nie mógł nie przyjść. Nie wybaczyłby sobie tego... -zrobiła krótką pauzę, ale już po chwili jakby ocknęła się z transu i kontynuowała. - W każdym razie szuka go wielu ludzi, którym bardzo zależy na informacjach o nim. Kiedy James przywiózł cię do mojego domu... Eve, musisz coś zrozumieć – dodała, zauważając zapewne moje rozszerzające się ze zdziwienia źrenice. - On nie jest rycerzem na białym koniu. Wybawicielem. Nie. James jest jednym z tych, którzy ścigają Malik'a. Rozumiesz...? Stąd te podejrzenia. Zayn uważa... Uważamy – poprawiła się. - że w tym wszystkim chodziło o wydobycie z ciebie jakichś informacji. No wiesz, pewnie zaczął ci grozić, nie wiedziałaś nic o tym, gdzie Zayn jest i co robi... Uznał, że kłamiesz... Zaczęła się szarpanina... - spojrzała na ślady na moim ciele. - Próbował zmusić cię do mówienia... Eve, czy tak właśnie było? - zakończyła swoje domysły.

Zaczęło kręcić mi się w głowie, a oddech przyspieszył.

Tak, wiedziałam, że taka wersja wydarzeń jest prawdopodobna, tym bardziej po tym, czego dowiedziałam się o Zayn'ie, chociaż nadal ciężko było mi w to uwierzyć. Czułam, że gdzieś tam, głęboko we mnie kryje się cała ta scena, cały wieczór i przebieg wydarzeń, jednak za nic nie potrafiłam ich do siebie przywołać. Czułam, że brak jakiejś części bardzo ważnej układanki i to mnie przerażało. Skrzywiłam się.

   -Nie wiem – jęknęłam. - Nie mam pojęcia, Michelle. Nie potrafię! Ja nie potrafię sobie przypomnieć! - zaczęłam płakać. Chelly przyglądała mi się w milczeniu. - Co jest ze mną nie tak?! - krzyknęłam, kiedy nagle zobaczyłam przed sobą czarną mgłę, podsuwającą mi sceny, o których przed chwilą spekulowała Michelle.

Widziałam przed sobą jak żywego James'a, który krzyczy coś do mnie, po czym odpycha mnie na kontener śmieci. Bolą mnie żebra. Jeszcze jeden cios i jestem już pod murem, do którego zostaję przyparta. Coś oplata moją szyję, a ja nie potrafię się uwolnić...

   -Uspokój się – dociera do mnie kojący głos. Dziwna mgła wizji szybko się rozwiewa. Znowu jestem w pokoju razem z Michelle. Znów powraca spokój i równowaga. Wiem, że mogę czuć się bezpieczna.

   -Ostatnio jest coraz gorzej... - wyznałam, kiedy już do końca ochłonęłam. - Ciągle staram się ograniczać te lekarstwa, ale czuję, że ta zmniejszona dawka z dnia na dzień dla mnie już nie wystarcza... Nie wiem co mam robić – uśmiechnęłam się lekko, aby zatuszować moje przerażenie.

Michelle milczała. Podejrzewam, że sama nie wiedziała co począć.

Trwałyśmy chwilę w ciszy, aż w końcu szepnęła:

   -Nie powiedziałam ci o czymś jeszcze – spojrzała na mnie i zmarszczyła brwi. Widać było jak w środku zmaga się ze sobą, jak ciężko jej to idzie. - Naszym zdaniem za morderstwo Cloe i Liam'a odpowiedzialni są ci sami ludzie, którzy ścigają Malik'a.

Myślałam, że zapadnę się pod ziemię. Wszystko zaczynało układać się w logiczną całość.

   -Sądzisz, że...? Że to miał być akt zastraszenia Zayn'a? - wykrztusiłam przerażona. Rzeczywistość, którą do tej pory ukrywałam przed samą sobą zaczęła niezwykle boleśnie dobijać się do mojej świadomości.

   -I nas – uzupełniła. -Tak, tak uważam.

…

Leżeliśmy razem na moim łóżku i oglądaliśmy na komputerze jakiś denny film. Tak już chyba od tygodnia wyglądały nasze wieczory. Lubiliśmy spędzać ze sobą czas.

Złapałam się nawet na tym, że kiedy nie ma go przy mnie, stale myślę o tym, co w tej chwili robi, jak się czuje. Powiedział mi kiedyś, że ma podobnie. Poczułam na sobie jego wzrok i odwróciłam się tak, by zobaczyć jego oczy. Nasze spojrzenia się spotkały i oboje się uśmiechnęliśmy, po czym wróciliśmy wzrokiem na ekran laptopa.

   -Jak myślisz, co robią pozostali? - spytał po chwili.

   -Michelle pewnie siedzi w domu. Louis z Harry'm zapewne wyszli do jakiegoś klubu – wzruszyłam ramionami. - A dlaczego pytasz?

Nie odpowiedział, a ja nie nalegałam. Zaśmiałam się z jakiegoś nieszczególnie

wyszukanego żartu w filmie.

   -Słodka jesteś – Niall cmoknął mój nos, a ja uśmiechnęłam się jeszcze szerzej. Przed oczami zawirował mi cały świat, jakbym kręciła się na karuzeli. Niall pochylił się nade mną i przytrzymał palcami mój podbródek tak, że nie mogłam mu się wywinąć. Powoli pochylił się nade mną i połączył swoje usta z moimi w czułym pocałunku.

Chciałam, aby ta chwila trwała wiecznie, ale wiedziałam, że w końcu któreś z nas się odsunie. Nie wiedziałam tylko, że padnie na niego. Lekko się oddalił i spojrzał

mi w oczy z uśmiechem. Odwzajemniłam ten gest.

   -Nie wiedziałem, czy kiedykolwiek zdobędę się na to, by ci powiedzieć... - zaczął szeptem, zaledwie kilka centymetrów od moich ust. - Ale po prostu cię kocham. Kocham cię Ev, bez względu na to, co ty czujesz do mnie. Bo tak właściwie... Nie mam pojęcia co do mnie czujesz. Czy w ogóle coś czujesz... - musnął wargami moje własne.

   -Czasami sama nie wiem co siedzi w mojej głowie... - odparłam równie cicho, a on widocznie się zasmucił. - Ale teraz jestem pewna. Też cię kocham.

Ledwie zdążyłam wymówić to ostatnie, magiczne słowo, a już poczułam, że moje usta połączyły się z jego wargami w zwartym uścisku.

   -A co, jeśli o tym zapomnisz? - wydyszał, kiedy się od siebie oderwaliśmy. Nie wiedziałam o co mu chodzi. - Co jeśli zapomnisz tak, jak o tamtym wieczorze...? Jak o śmierci Cloe i Liam'a...? - przełknął coś, co zaczynało mu uniemożliwiać

mówienie. Podejrzewałam, że był to po prostu smutek. - Co wtedy, Eve?

Na chwilę zapadła cisza. Byłam w lekkim szoku. Zdobyłam się jednak na to, co chciałam mu powiedzieć:

   -Nigdy cię nie zapomnę, Niall. Nigdy, rozumiesz? Myślę, że nawet gdybym chciała... nie potrafiłabym. Jednak ja nie chcę zapominać. Nie chcę – otarł kciukiem pojedynczą łzę, spływającą po moim policzku. - Nie chcę – powtórzyłam, kiedy mocno przytulił mnie do siebie.

…

   -Powiedz mi, jak się czujesz? - spytał, notując coś w tych swoich magicznych papierach. Spojrzał na mnie wyczekująco.

Miałam dwa wyjścia: powiedzieć, co tak naprawdę się ze mną dzieje, abym w końcu dała szansę sobie pomóc, aby wreszcie się wyleczyć i poczuć się normalną osobą, bym już nigdy nie musiała się bać... lub skłamać. Jak zwykle.

Sama do końca nie wiem dlaczego więc zdecydowałam się na to pierwsze.

Opowiedziałam psychologowi o wszystkim co mnie gnębi (może oprócz sprawy z tamtym felernym wieczorem i innymi rzeczami z tym związanymi), a on cierpliwie słuchał.

Po wszystkim poczułam się pewniej i lżej. Poczułam, że jeśli dałam radę otworzyć się przed obcą osobą, przezwyciężę wszystko.

Rzadko zdarzały mi się takie uniesienia i zazwyczaj trwały bardzo krótko, więc starałam się nie przywiązywać do ,,wyzwolonej Eve”.

Zapadła chwila ciszy. Pan Masterson przełożył kilka papierów, po czym zmierzył mnie badawczym spojrzeniem. Westchnął i oparł łokcie o biurko, patrząc mi w oczy.

   -Eve – zaczął. - Nie panikuj, kiedy usłyszysz to, co ci zaraz powiem, dobrze? Pamiętaj, że do niczego cię nie zmuszam. To tylko propozycja... Eve, co powiedziałabyś na, dajmy na to - tygodniowy, pobyt w ośrodku zamkniętym?

   -Że co?

   -Nie bierz tego jako złą monetę. To byłoby tylko takie... sprawdzenie. Możliwe, że tamtejsza terapia, sposób mieszkania i zajęcia by ci pomogły. Może poczułabyś

się lepiej? Nie panikuj – przypomniał, patrząc na mnie i mój nierówny oddech. - Nic nie musisz. To tylko propozycja. Nawet jeśli byś się zdecydowała, to nie musiałabyś przecież zostać tam na zawsze. Wszystko zależy od ciebie, Eve. To tylko propozycja – powtórzył już po raz setny.

   -Miałabym... iść do psychiatryka?

Mój psycholog skinął głową i nadal obserwował mnie uważnie.

Ktoś mógłby powiedzieć, że na moim miejscu przeżyłby szok. Byłby przerażony. Sama pewnie, jako osoba trzecia, powiedziałabym to samo.

O dziwo przerażała mnie w tym wszystkim tylko i wyłącznie jedna rzecz...

Moim zdaniem nie był to taki zły pomysł.

Witam :)

Na początku chcę bardzo przeprosić za to, że ostatnio rozdziały pojawiają się dość nieregularnie i może nie są jakoś szczególnie ciekawe, ale właśnie kilka takich kawałków przydaje się czasem na uspokojenie sytuacji. Mam jednak nadzieję, że pomimo tego jakoś dajecie radę to czytać i nie nudzi Was to zbytnio :) Swoje opinie wyraźcie w komentarzach, bardzo proszę :)

Dziękuję bardzo za już ponad 5500 wyświetleń, jesteście wielcy ♥

Mam nadzieję, że chociaż ktoś z Was zada jakieś pytanie bohaterom, czy nawet nam pod rozdziałem lub na ask'u którejś z nas :) Naprawdę odpowiemy na każde :) Rozdział dedykowany jest wszystkim i każdemu z osobna, którzy ciągle trwają przy tym, co dla Was piszemy.

Pozostaje mi pozdrowić i życzyć miłej lektury.

Kochamy Was bardzo ♥

W imieniu swoim i Ev

Chelly

Czytasz = komentujesz :)

~18~

Z perspektywy Chelly

Kiedy Paul odpalił samochód, którym właśnie odwoził Eve, udałam się do pokoju Malik'a. Przeraził mnie tym, jak szybko pobiegł na górę, kiedy zobaczył obcy samochód na podjeździe. Zapukałam do drzwi, jednak nikt nie raczył mi otworzyć.

Weszłam do środka i zapaliłam po omacku światło. Lampa rozświetliła pomieszczenie, a ja dopiero teraz mogłam zobaczyć Zayn'a. Siedział na łóżku kompletnie ubrany, już nawet w butach i z plecakiem na ramieniu.

   -Co się dzieje? - spytałam zdezorientowana.

   -Przyszli po mnie. Znaleźli mnie... To przez to, że pojechałem na ten pogrzeb... Powinienem w ogóle nie wychodzić z domu... - spanikowany chodził w tę i z powrotem, ciągle wyglądając nerwowo przez okno.

   -Hey, spokojnie... - zamknęłam za sobą drzwi. Nie rozumiałam nic z jego bełkotu. - Ten chłopak tylko przywiózł Eve.

Zayn zatrzymał się w jednej sekundzie i spojrzał na mnie z przerażeniem w oczach.

   -Nic się nie stało. Nie pytał o ciebie... - mówiłam wolno, uspokajającym tonem, jakim mówi się do człowieka, stojącego na krawędzi wieżowca.

   -Nie. Nie, nie, nie. To była tylko przykrywka. Musieli mnie śledzić...

   -Zayn, wariujesz. Czemu on miałby...?

   -Czy ty nic nie rozumiesz?! - podniósł głos. Nie lubiłam, kiedy krzyczał. Trochę się go wtedy bałam. - To był jeden z nich! Kiedy

tylko zobaczyłem jego auto, zacząłem się pakować! Byłem pewien, że po mnie przyjechał. Nazywał się James, prawda? - dodał na potwierdzenie swoich słów.

Stałam jak wmurowana.

Nie mogłam się poruszyć.

Serce zaczęło mi bić dwa razy szybciej, gdy uświadomiłam sobie to, co zaraz powiedział:

   -Gdyby on mnie tutaj zobaczył... Gdyby wiedział, że tu jestem... Że mnie tutaj kryjesz -€“ odłożył plecak na łóżko. - Zabiłby was obie na miejscu.

Usiadł i zaczął zdejmować buty, kiedy ja nadal stałam na środku pokoju niczym małe zwierzątko, zahipnotyzowane przez węża.

   -Czy rozumiesz co mówię? - spytał spokojnie, próbując mnie jeszcze bardziej nie denerwować. Widział w jakim szoku jestem. Jedyne co byłam w stanie zrobić, to skinąć głową. - Tak mało brakowało... Musisz wypytać Eve skąd go zna. Takich znajomości nie zawiera się przez przypadek. Ci ludzie są bezwzględni, nie cofają się przed niczym...

   -Ty... jesteś jednym z nich, prawda? - w końcu odzyskałam głos. Zayn zmarszczył brwi, chyba nie wiedział do czego dążę. - Czy ty też nie cofnąłbyś się przed niczym?

Milczał. Łzy same napłynęły mi do oczu.

   -Powiedz mi szczerze: czy gdybyś był na jego miejscu, gdybyś dowiedział się, że my ukrywamy tego, którego szukasz... mógłbyś nas zabić?

Milczał przez długą chwilę, podczas kiedy mną zaczął wstrząsać szloch. Ostatnio płakałam tak naprawdę z byle powodu. Przeczuwałam jednak, że w tym wypadku miałam do tego jednak dobry motyw. Spojrzałam na niego. Nagle jak obuchem uderzył we mnie jeden istotny fakt, który zawsze dotąd mi umykał.

Zaczęłam mimowolnie się cofać. Bałam się. Bałam się Zayn'a.

W końcu wykrztusiłam:

   -Ty... ty już zabijałeś! - byłam przerażona swoim odkryciem. - Zabijałeś wiele razy, prawda?!

Cisza wypełniała jego pokój. Nie mogłam tego wytrzymać.

   -Odpowiedz mi! - krzyknęłam przez łzy.

Nie musiał. Wystarczyło mi tylko to, że podniósł wzrok i nasze oczy się spotkały. Wybiegłam z pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi.

Wtedy pierwszy raz uświadomiłam sobie, że przetrzymuję mordercę.

…

Nie spałam dobrze. Ciągle śniła mi się Cloe, która kazała mi uważać.

Nie wiedziałam tylko na co. Było w tej chwili tak wiele zagrożeń i niewyjaśnionych spraw w moim życiu, że nawet gdyby to faktycznie było jakieś ,,przesłanie” przyjaciółki, to nie wiedziałabym do czego mam to dokładnie przypisać.

Obudził mnie dotyk zimnych rąk na karku. Wystraszona, wzdrygnęłam się.

   -Spokojnie, to tylko ja... - usłyszałam szept tuż przy moim uchu.

W pierwszej chwili pomyślałam, że się przesłyszałam. Obróciłam się na drugą stronę, aby zobaczyć czy nie mam przypadkiem omamów.

Otóż leżałam twarzą w twarz z Oliver'em.

Każdy normalny pewnie spytałby siebie w myślach dlaczego on tutaj przyjechał?, jak wszedł do domu?, czy rozmawiał z moim bratem...?

A moja pierwsza myśl...?

W głowie pojawiła się tylko jedna scena i jedno towarzyszące jej pytanie. ,,Co ty do cholery zrobiłaś?” - uparcie powtarzało się w mojej głowie. Przed oczami miałam mnie i Zayn'a. Nasz pocałunek.

Spojrzałam w oczy Oli'ego i poczułam, że nie radzę sobie z myślami. Miałam wrażenie jakbym go zdradziła. Jakbym właśnie dostała w twarz od losu.

Broda zaczęła mi się trząść. Zaraz miałam się rozpłakać. Oliver przytulił mnie mocno do siebie, a ja schowałam twarz w jego czarnym swetrze.

   -Cii... Już dobrze -€“ pocieszał mnie. - Przepraszam, że nie byłem na ich pogrzebie -“ dodał, najwidoczniej źle dobierając powód moich łez. - Tak bardzo mi przykro, Chell.

   -Mnie też-€“odparłam cicho, nadal w niego wtulona.

   -Paul zadzwonił do mnie i opowiedział o wszystkim. Przyleciałem tak szybko, jak tylko mogłem - otarł opuszkami kciuków moje łzy. - Mówił też, że strasznie ciężko to przeszłaś...

Milczałam, bo tak na dobrą sprawę nie miałam mu nic do powiedzenia na ten temat.

   -Jest coś, o czym musisz wiedzieć... - zaczęłam, nie kontrolując już własnych słów. Wcale nie chciałam zaczynać tego tematu, ale moje usta robiły, co chciały. Spojrzał na mnie pytająco. Westchnęłam i już miałam zamiar wypowiadać pierwsze słowa, kiedy przeszkodził mi dźwięk odebranej wiadomości. Oliver sięgnął po mój telefon i podał mi go.

,,Nie płacz kochanie.” - brzmiała wiadomość. Spojrzałam na okna. Wszystkie zasłony były zasunięte. Nie było możliwości, żeby ktoś widział co robię. A jednak Nieznany ponownie zaczynał swoje chore dochodzenie. Jednym ruchem wyłączyłam telefon. Oliver nawet nie spytał kto to był. To jedna z jego wielu zalet. Nigdy nie zadawał zbędnych pytań.

Chwycił mnie za to za rękę i pociągnął za sobą. Kiedy już oboje staliśmy, powiedział:

   -Chodź. Coś ciepłego dobrze ci zrobi.

Zeszliśmy na dół do kuchni. Oboje zatrzymaliśmy się w progu, ponieważ przy kuchence stał nie kto inny niż Zayn. W dodatku bez koszulki. Zadrżałam.

Malik, wyczuwając naszą obecność obrócił się i speszony zerknął na Oliver'a.

Ten zaś rzucił mi pytające spojrzenie. Zayn wyszedł z kuchni,

zabierając ze sobą pełen talerz. Kiedy nas mijał, rzucił mi przepraszające spojrzenie. Nie wiedziałam jak to zinterpretować.

Usiadłam przy stole, a mój chłopak wyjął kubki i zaparzył herbatę. Nic nie mówił.

Doceniałam cechę umiejętności nie zagłuszania na siłę ciszy bezsensowną paplaniną, ale w tej chwili bałam się tego, o czym może myśleć.

Po chwili postawił przede mną pełen kubek i usiadł naprzeciwko.

   -O czym chciałaś mi powiedzieć? - tępo wbił wzrok w blat stołu.

W odpowiedzi pociągnęłam tylko łyk gorącego napoju i spojrzałam na zegar. Była czwarta rano. Ja jednak nie byłam zmęczona. Wręcz przeciwnie.

   -Dlaczego on tu jest? - spytał spokojnym, beznamiętnym wręcz tonem.

   -Nikt nie może się dowiedzieć gdzie przebywa -“ odparłam szeptem.

Kiwnął głową i uniósł kubek do ust. Zrozumiał. Bynajmniej tak sądziłam.

   -Chciałam ci powiedzieć o czymś innym - wreszcie przemogłam się, by zacząć rozmowę na ten temat, chociaż całe moje wewnętrzne ,,ja” broniło się jak tylko mogło. - Chcę być wobec ciebie uczciwa i sądzę, że powinieneś wiedzieć.

   -Więc mów -“ uśmiechnął się zachęcająco.

Powiedziałam mu o pocałunku. Powiedziałam jak bardzo jest mi przykro i jak bardzo przepraszam go za to, że nie zachowałam się w stosunku do niego fair. Na koniec dodałam jeszcze:

   -Uznałam, że po prostu powinieneś wiedzieć.

Odpowiedziała mi chwila ciszy. Po jakimś czasie Oliver odstawił pusty już kubek na stół i spojrzał mi w oczy.

   -Czy to był jednorazowy incydent?

,,Incydent”- powtórzyłam w myślach. Dość dziwne określenie pocałunku.

   -Tak.

   -Czy wiesz, że on cię kocha?

Zamarłam. Po chwili jednak wykrztusiłam:

   -Mówiłam ci, że to był impuls chwili, nie efekt uczuć...

   -Nie, nie o to mi chodzi -€“ uśmiechnął się. - On już od dawna jest w tobie zakochany - wzruszył ramionami i kontynuował. - Zauważyłem to już kiedy go poznałem. Szczerze: nie przeszkadzało mi to, bo w końcu jesteś ze mną -€“ ponownie się uśmiechnął. Próbowałam w tym wyczuć choć nutę ironii, ale nie znalazłam nic. Mówił szczerze, uśmiechał się szczerze. Nie na taką reakcję się przygotowałam.

   -Musiałeś się pomylić... - szepnęłam, przypominając sobie wszystkie raniące słowa, wypowiedziane z ust Mulata, wszystkie te chwile, kiedy czułam jak bardzo go nienawidzę. I jak bardzo on nienawidzi mnie.

   -Interpretuj to jak chcesz -€“ wzruszył ramionami. - Mam jednak kolejne, zdaje się ważniejsze pytanie -€“ oczekiwałam na najgorsze. - Czy ty go kochasz?

W pierwszej chwili chciałam zaprzeczyć. Potem jednak przeczesałam ręką palce, a oczy zaszły mi łzami. Nie potrafiłam kłamać Oliver'owi. Wiedziałam, że muszę mu powiedzieć to, co właśnie kształtuje się w mojej głowie:

   -Nie wiem.

Westchnęłam. Tak. Właśnie to przewijało się przez moje myśli, kiedy był w nich Malik. ,,Nie wiem”. Bo tak właściwie co ja o nim wiedziałam...?

Sykes pokiwał powoli głową.

   -Byłaś ze mną szczera, więc ja też będę. Uważam, że to zaszło trochę za daleko.

Nie wiedziałam co dokładnie ma na myśli.

   -Nie chodzi mi tutaj o ciebie i jego, ale o nas. Już od dłuższego czasu mam wrażenie, że nasz kontakt, nasze relacje były znacznie lepsze kiedy byliśmy po prostu kumplami. Nie mówię, że teraz było mi z tobą źle - dodał szybko. - Uważam tylko, że chyba po prostu znalazłem się za blisko ciebie, żeby cię kochać, rozumiesz?

Pokiwałam głową. Od dawna miałam problem z określeniem tego co nas łączy i co w tym wszystkim jest nie tak. On właśnie ubrał to w słowa.

   -Dlatego, choć jest to strasznie oklepany tekst, myślę, że powinniśmy po prostu być przyjaciółmi. Wiem, brzmi głupio, ale naprawdę tego pragnę. Nie przeżyłbym, gdybym stracił z tobą kontakt. Jesteś dla mnie bardzo ważna, jednak nie w ten sposób, w który próbowaliśmy być dla siebie ważni. Strasznie to zagmatwane, prawda? - zaśmiał się. Zrobiłam to samo. Podszedł do mnie i podniósł mnie z krzesła.

   -A więc przyjaciele? - spytał, patrząc mi w oczy. Z ulgą się uśmiechnęłam. W odpowiedzi przytuliłam mojego ,,przyjaciela”, a on zaśmiał się cicho i pocałował mnie w czubek głowy.

Cieszyłam się, że chociaż jedną osobę udało mi się zachować przy sobie.

…

Wieczorem, kiedy siedziałam w swoim pokoju, myślałam o Cloe i Liam'ie. Bardzo często mi się to zdarzało, jednak nie w ten sposób. Tego dnia myślałam o tym, co by się stało, gdyby to Ev siedziała na miejscu pasażera. Czy rozpaczałabym bardziej...? A może mniej...? Jak to wszystko by wtedy wyglądało?

W każdym razie dzwoniła do mnie jej mama. Mówiła, że Hutson straciła pamięć. Bynajmniej co do wczorajszego wieczoru.

Naprawdę przerażało mnie to, co się z nią ostatnio działo. Jednak mimo wszystko wyglądało mi to raczej na ciszę przed burzą. Nadchodziło coś o wiele gorszego i czułam, że z tego Eve tak szybko się nie podniesie. Nie mogłam jej o tym jednak powiedzieć,

bo to by ją dobiło. Była taka... krucha.

Nie wiedziałam z kim mam o tym porozmawiać. Tak bardzo brakowało mi Clementyne, która zawsze wiedziała co robić. Była naszą podporą. Właśnie - podporą.

A co, jeśli nie damy rady bez niej funkcjonować...?

Bez podpory upadniemy.

Kto nas podniesie...?

~Z perspektywy Eve~

Siedząc w pokoju i oglądając kolejny odcinek ,,American Horror Story", próbowałam chociaż trochę się zrelaksować, jednak mój mózg bardzo chciał sobie przypomnieć wczorajsze zdarzenia. Próby skupienia się na serialu szły na marne, czytanie książki też pewnie nic by nie dało, wszystko prędzej czy później spełzało na niczym.
Odetchnęłam głęboko i starałam się nie myśleć. Poprawiłam słuchawki (moja mama nie lubiła gdy oglądałam takie seriale lub

filmy) i wygodnie oparłam się o poduszki, które leżały na łóżku. Uwielbiłam fabułę tego serialu, jednak z drugiej strony historie i przeżycia bohaterów trochę mnie przerażały. W pewnym momencie poczułam dziwną obecność innej osoby w moim pokoju. Zatrzymałam odcinek i powoli ściągnęłam słuchawki, jednak po chwili odetchnęłam ze spokojem ponieważ na środku mojego pokoju zauważyłam uśmiechniętego Niall'a.
   -Jeszcze ciebie tu brakowało - powiedziałam, zamykając stronę z serialem i spoglądając w niebieskie oczy blondyna. Po tym geście chłopakowi zbladł jakże szeroki uśmiech.
Chłopak zrobił kilka kroków w przód i usiadł na skraju mojego łóżka. Siedzieliśmy tak w ciszy. Nigdy mi nie przeszkadzało, gdy siedzieliśmy z Horanem w milczeniu jednak tym razem modliłam się w duchu żeby powiedział choćby głupie ,,cześc". Chłopak chyba to zauważył.
   -Jak się czujesz? - zapytał speszony, podnosząc głowę i przez chwilę na mnie patrząc.
   -Jeżeli chodzi ci o wczorajszy incydent pod klubem to nic nie pamiętam - odpowiedziałam łagodniej, łapiąc go za rękę. Lubiłam czuć jego dotyk. Irlandczyk wzdrygnął się, ale nic nie powiedział. Tylko się uśmiechnął i mnie przytulił.
   -Przepraszam za to, że cię wtedy zostawiłem - mówił coraz bardziej się we mnie wtulając, jakby się bał, że zaraz zniknę. -Nie wybaczyłbym sobie gdyby coś ci się stało...
   -Ale nic mi nie jest - przerwałam mu, chcąc go uspokoić.
Siedzieliśmy tak w ciszy wtulając się w siebie, aż w końcu głos zabrał Horan.
   -Kocham Cię Ev - zdziwiło mnie to wyznanie, jego chyba zresztą też ponieważ poczułam, że serce blondyna zaczęło mocniej bić. - Kocham cię moja siostrzyczko. - dodał jakby na usprawiedliwienie swoich słów. Nie wiedziałam czy tak właściwie nie chcę być kimś więcej niż tylko ,,siostrzyczką",

ale każda forma zbliżenia się do siebie była naprawdę obiecująca. Jednak żadne z nas nie chciało tego przyznać.
   -Ja ciebie też - powiedziałam i pocałowałam czerwony policzek Irlandczyka.

Tak bardzo dziękujemy Wam za te wszystkie komentarze, wyświetlenia, głosy w sondzie i pytania ♥

Przepraszamy za ewentualne błędy w rozdziale i za te wszystkie dziwne znaczki, ale mamy małe awarie z programem, w którym piszemy...

Rozdział trochę melodramatyczny, ale mamy nadzieję, że się spodoba. Specjalnie dla 'wielbicielek' Eve i Niall'a taki fragment na koniec :) Mamy nadzieję, że mimo wszystko jakoś przypadnie Wam do gustu ♥

W każdym razie życzymy miłej lektury, jak zwykle zachęcamy do zadawania pytań tutaj i na ask'ach :)

Kochamy Was bardzo ♥

Chelly and Eve

~17~

Z perspektywy Eve

Siedziałam obok Niall'a na posterunku policji. Po chwili z gabinetu wyszli Michelle, Louis i

rodzice Cloe. Mieli dziwne miny. Dziewczyna podeszła do mnie i chwyciła mnie za rękę.

   -Co mówili? - spytał Niall. Michelle odwróciła wzrok. Spojrzałam na rodziców Cloe. Oboje mieli łzy w oczach. Powiedzieli coś cicho do mojej przyjaciółki i odeszli. Patrzyłam jeszcze przez chwilę za nimi. Później przeniosłam wzrok na Louis'a. Jego twarz była bez wyrazu tak, jak zawsze. Zaczynałam bać się, że coś stało się Cloe i Liam'owi. Nie przeżyłabym tego.

   -Twierdzą, że ten wypadek nie jest przypadkowy... – westchnął w końcu Lou.

   -Czyli...? - dopytywał Niall.

   -Wygląda na to, że ktoś uderzył w nich z zamierzeniem... - wtrąciła Chelly, zanim Lou zdążył cokolwiek powiedzieć. Dziewczyna spojrzała prosto w oczy przerażonego Niall'a. - Zostali zamordowani.

…

Uwielbiałam tańczyć i wygłupiać się na parkiecie, na którym przeważnie było dużo ludzi, więc i tak nikt nie zauważyłby tego co robię. Odchyliłam głowę w tył i zaczęłam kręcić się wokół własnej osi, śmiejąc się przy tym. Zawsze tak robiłam, gdy byłam szczęśliwa lub chciałam o czymś zapomnieć. Lubiłam ten stan niepewności, który towarzyszył przy wirowaniu świata jak już się zatrzymałam.

   -Co ty robisz? - usłyszałam pytanie i poczułam dotyk rąk które spoczęły na moich biodrach.

   -Myślisz, że Cloe była ze mnie dumna? - zapytałam Niall'a, odwracając się w jego

stronę i opierając moje czoło o jego.

   -Nie psujmy sobie wieczoru – odpowiedział, głaszcząc mój policzek kciukiem.

   -Oni byli piękni... - stwierdziłam, a po chwili pocałowałam chłopaka w skroń. - Byli piękną parą. Kocham ich.

   -Ja też ich kochałem, Ev – odpowiedział, przytulając się do mnie i zaczynając się kołysać w rytm muzyki.

   -Nie Niall, ja ich dalej kocham - szepnęłam na tyle głośno, by mógł usłyszeć.

   -Przecież ich już nie ma! Eve, musisz w końcu przyznać przed samą sobą, że oni nie żyją!!! - zaczął krzyczeć, potrząsając mną. - Ani Liam ani Cloe już nie wrócą!

Patrzyłam na niego przez dłuższą chwilę lekko przerażonym wzrokiem, jednak uśmiechnęłam się blado i powiedziałam:

   -Przecież oni nadal żyją.

Horan tylko zrobił krok do przodu tak, by jego twarz znalazła się przy moim uchu.

   -Czasem naprawdę mi ciebie żal, Hutson - powiedział i odwrócił się wychodząc z klubu. Długo nie myśląc, zrobiłam to samo.

Gdy stałam już na jednej z wielu ulic Nowego Jorku, postanowiłam nie iść w stronę drogi, która prowadziła do mojego domu. Bez namysłu ruszyłam w stronę jednej z najbezpieczniejszych dzielnic w tym mieście. Nie byłam w tamtej okolicy od dwóch tygodni.

Tęskniłam za tamtym domem, za tamtą atmosferą. Tam zawsze czułam się jakbym była w moim starym miejscu zamieszkania, tam zawsze chociaż mentalnie mogłam przenieść się do Londynu, tam mogłam przypomnieć sobie jak wyglądał mój tata, jak wyglądało moje dzieciństwo, które w krótkim czasie się skończyło. Uwielbiałam nadopiekuńczość pani Farenhall i jej męża, zawsze śmieszyły mnie małe bliźniaki krzątające się pod nogami. Zawsze czekałam na piątkowe obiady odbywające się u Cloe.

Rozmyślałabym pewnie jeszcze długo, gdyby ktoś nie szturchnął mnie ramieniem.

   -Przepraszam - powiedziałam odruchowo, nie zwracając uwagi na przechodnia.

   -Nic się nie stało - odpowiedział, a ja ruszyłam dalej. Jednak samotność nie była mi dana na długo. - Gdzie idziesz? -zapytał nieznajomy, idąc obok mnie.

   -Przed siebie – odpowiedziałam, naciągając kaptur na głowę - Sama - dodałam trochę ostrzej, nie patrząc na mojego ,,towarzysza''.

Przez około pięć minut szliśmy w ciszy. Głęboko miałam wielką nadzieję, że chłopak się w końcu odczepi. Jednak się pomyliłam.

Gdy mijaliśmy kolejny zaułek, obcy nagle chwycił mnie za rękę, mocno ciągnąc w stronę ciemnej uliczki. Zostałam popchnięta tak mocno, że z hukiem upadłam na kontener ze śmieciami. Poczułam kujący ból w żebrach. Byłam tak zdezorientowana i pijana, że jedyne co byłam w stanie zrobić, to stać w miejscu.

Zakapturzona postać, która wcześniej szła za mną, teraz podeszła do mnie szybkim krokiem. Cofnęłam się odruchowo, bez sensu jednak, bo na plecach poczułam chłód muru, do którego właśnie zostałam przyparta. Nie byłam w stanie nawet krzyczeć.

Promile w mojej krwi i przerażenie skutecznie zablokowały mi gardło.

Zimne dłonie zacisnęły się na mojej szyi z mocą imadła. Moje gardło zaczęło rzęzić w desperackim poszukiwaniu nagle odebranego powietrza.

Normalnie nie byłabym w stanie nawet racjonalnie myśleć, ale w tym wypadku instynkt samozachowawczy przejął inicjatywę. Zaczęłam szarpać się niemiłosiernie, mając nadzieję, że zdołam ucie dłoniom, które zdawały się być w stanie zmiażdżyć moje gardło. Chwyciłam za ręce napastnika, ale moje własne dłonie w porównaniu do jego były takie... kruche. Bezbronne.

Ręce zacieśniały swój uścisk. Powoli zaczynałam tracić siły. Nie dawałam rady już się szarpać. Zrobiło mi się słabo. Zamglone oczy widziały już tylko jedną rzecz: na przedramieniu chłopak wytatuowane miał węża, który w śmiertelnym ucisku miażdżył czaszkę. Mój upity, a zarazem powoli pozbawiony już tlenu umysł uroił sobie, że wąż śmieje mi się prosto w twarz. Śmieje się z mojej nieudolności, z tego jaka jestem słaba i bezbronna. Jednak nie spodziewałam się tego, co miałam właśnie usłyszeć:

   -O ciebie... - wyszeptał ochrypły głos. - Od początku chodziło o ciebie...

Palce zacisnęły się jeszcze mocniej na moim gardle o ile to w ogóle było możliwe.

,,To koniec” - pomyślałam.

Jednak w tej samej chwili naszych uszu dobiegł krzyk. W jednej chwili nieznajomy puścił mnie i ile sił w nogach popędził przed siebie.

Upadłam, jakby do tej pory trzymał mnie tylko uścisk na szyi.

Płuca boleśnie przypomniały o swoim istnieniu, kiedy dotarł do nich tlen. Ból był chyba jeszcze gorszy, niż przedtem. Gdyby ktoś określiłby mój oddech jako spazmatyczny, byłoby to niedomówienie. Ja rzęziłam i wyłam jak parowóz. Moje gardło płonęło. Zwijałam się z bólu na ziemi. Zaledwie chwilę później nade mną pojawił się jakiś cień. Odsunęłam się odruchowo, jednak nic się nie stało. Postać mówiła coś do mnie, ale dość długo trwało zanim krew, szumiąca w uszach ucichła na tyle, abym mogła usłyszeć słowa.

   -Halo? Wszystko okay? Słyszysz mnie? - głos należał do mężczyzny. Ukucnął przede mną i wyciągnął w moją stronę rękę, którą niepewnie ujęłam.

Uświadomiłam sobie właśnie, że krzyk, który jeszcze zaledwie chwilę temu słyszałam, musiał wydobyć się właśnie z ust tego mężczyzny.

Pokiwałam głową, potwierdzając, że słyszę, co do mnie mówi.

   -Czy wszystko okay? Coś cię boli?

Miałam ochotę powiedzieć, że boli mnie każda komórka mojego ciała, ale zamiast tego pokiwałam tylko przecząco głową i wzięłam głęboki oddech, chcąc wypróbować czy tlen w płucach dalej pali je żywcem. Już było trochę lepiej.

   -Jak się nazywasz? - spytał, pomagając mi stanąć o własnych siłach.

   -Eve – wychrypiałam.

   -Odwiozę cię do domu, Eve.

   -Dziękuję – to było jedyne, co mogłam mu tak właściwie w tym momencie powiedzieć. Kiedy siedziałam już w jego wozie, zorientowałam się dopiero, że w tym całym szoku podałam mu adres Michelle. Spojrzałam tępo za okno auta. Dopiero teraz chyba to, co się stało zaczęło do mnie docierać.

Łzy pociekły mi po policzkach.

   -Na pewno czujesz się dobrze? - spytał chłopak, którego rysy były ledwie dostrzegalne w nikłym świetle reflektorów samochodu. Był wysoki i dobrze zbudowany. Miał krótkie, brązowe włosy, starannie wygolone po bokach. W odpowiedzi na jego pytanie pokiwałam jedynie głową.

   -Nieźle się wystraszyłem, kiedy zobaczyłem co się dzieje... Znałaś tego gościa?

   -Nie. To znaczy... tak sądzę.

   -Tak właściwie, to nazywam się James – powiedział cicho, jakby przypominając sobie o tym.

   -A więc dziękuję ci, James.

   -Nie ma za co... - mruknął, chyba trochę zawstydzony.

Nim się obejrzałam, już dojeżdżaliśmy do domu Michelle. Chwyciłam za klamkę drzwi auta, kiedy zobaczyłam, że chłopak robi to samo.

   -Muszę upewnić się, że jesteś bezpieczna – wyjaśnił.

Podeszliśmy pod drzwi. Słyszałam jakieś głosy, ale były na tyle przytłumione, że nic nie szło zrozumieć. Otworzyła nam Michelle, ubrana w obdarte jeansy i koszulę. Zmarszczyła brwi w zdziwieniu.

   -Ja tylko chciałem ją bezpiecznie odstawić – wytłumaczył James i obrócił się na pięcie. Zdążyłam jednak chwycić go za ramię. Łzy nadal płynęły mi z oczu.

   -Dziękuję – szepnęłam. Kiwnął głową z uśmiechem i zniknął w aucie, które już za chwilę pędziło za rogiem ulicy.

Przyjaciółka wpuściła mnie do środka.

   -Mój Boże, co ci się stało?! - krzyknęła, kiedy światło lampy w korytarzy ukazało moje łzy i ślady na szyi. Dziewczyna przytuliła mnie mocno tak, jakby chciała upewnić się, że nikt mnie już nie zabierze z jej ramion. Odsunęła się ode mnie i spojrzała jeszcze raz na szyję. Miałam nadzieję, że nie prezentowało się to tak, jak bręgi wisielca. Usłyszałam jakiś rumor na schodach. Spojrzałam w tamtą stronę, ale nikogo tam nie było. Moja głowa już zaczynała mi płatać figle. Miałam trudności z przypomnieniem sobie jakiegokolwiek szczegółu z całego zdarzenia.

   -Ten chłopak...

   -Co się stało? Zrobił ci coś? Jesteś cała? - zaczęła panikować.

   -Nic mi nie zrobił – odparłam, uspokajająco – Gdyby nie on, mielibyście pewnie kolejny pogrzeb... - westchnęłam. Dookoła mnie zaczęły zbierać się cienie, ale jak na razie starałam się po prostu nie zwracać na nie uwagi. Bo to właśnie jest ostatnio mój sposób na przetrwanie. Ignorować to, co sprawia problemy.

Na początku chciałam przeprosić za to, że dość długo rozdział nie był dodany, ale szkoła jednak zabiera nam wiele czasu ;/ No i za to, że jest krótki (bynajmniej w porównaniu do poprzednich), ale postaramy się to nadrobić w następnym, jeśli chcecie :) No i trochę mało zdjęć tutaj wyszło ;/ Ale poprawimy się, obiecujemy :)

Jak zwykle zapraszamy do komentowania i zadawania pytań bohaterom.

Jeśli macie ochotę, możecie także zajrzeć na nasze ask'i :)

Rozdział dedykowany mojemu koszykarzowi Nadii ♥

Jednak podziękować chciałam Wam wszystkim za to, że jesteście i czytacie :)

Przepraszam za błędy, wybaczcie - jest już dość późno i ledwie patrzę na oczy.
A więc pozdrawiam i do następnego 'napisania' ♥

W imieniu swoim i Ev

Chelly

~16~

Z perspektywy Louis'a

Chyba wszyscy myśleliśmy, że to jeden wielki koszmar. Że to tylko głupi sen, z którego zaraz ktoś nas obudzi. Uczucie zagubienia towarzyszyło chyba każdemu z nas – nikt nie potrafił odnaleźć się w tej sytuacji.

Każdy cicho marzył, żeby to wszystko okazało się snem. Chorym snem. Tylko snem. Świadomość, że to wszystko stało się naprawdę z trudem dobijała się do naszych umysłów.

Aż do teraz.

Bynajmniej ja w tym momencie zrozumiałem, że nikt mnie nie obudzi. To wszystko stało się naprawdę. Tak, to trumna stoi przed

nami. Trumna naszej przyjaciółki.

Wszyscy zebrani wiedzą, że nie tak powinno skończyć się jej życie.

A w każdym razie nie teraz.

Bliźnięta powinny nieść obrączki na jej ślubie, nie wieniec na jej pogrzebie.

To, co spotkało naszych przyjaciół, to nie sen, ale realna katastrofa.

Wszyscy stali w kaplicy w oczekiwaniu na kapłana. Była nawet delegacja ze szkoły.

Pogrzeb Clementyne był pierwszy, po południu mieliśmy lecieć do Los Angeles na pochówek Liam'a. To naprawdę przykre, że ich rozdzielili, ale rozumiałem rodziców Payne'a. Chcieli mieć go przy sobie. Trochę za późno...

Moje ponure myśli przerwało skrzypienie otwierających się drzwi. Obejrzałem się za siebie. Pierwsza weszła Michelle – blada jak kreda, w czarnej sukni i z podkrążonymi oczyma. Zaraz za nią do kaplicy wszedł Zayn. Oboje usiedli obok Eve i Niall'a – dokładnie w ławce przede mną.

   -Gdzieś ty był? - syknął Niall do ucha Malik'a. Ten tylko westchnął i pokręcił przecząco głową. Eve złapała Horan'a za rękę, aby ten nie zrobił niczego głupiego.

Po chwili do kaplicy wszedł kapłan, a wszyscy wstali.

…

   -Uwielbiała fotografować, o czym wszyscy z nas wiedzą – powiedziała, patrząc tępym wzrokiem przed siebie. - Spytałam jej kiedyś, dlaczego. Odpowiedziała mi, że na zdjęciach zatrzymany jest czas. Że możemy wracać do danej chwili, kiedy patrzymy na fotografię. Że zachowane jest na niej życie. - kobieta o kasztanowych włosach, siedząca w pierwszym rzędzie ukryła twarz w dłoniach. To chyba była mama Cloe. - My także zachowamy jej życie, nawet bez fotografii. W naszych sercach, myślach, w naszym własnym życiu. Nie możemy o niej zapomnieć i nigdy tego nie zrobimy. Jesteśmy jej to winni. Zasługuje na to.

Na sali zapanowała chwila zimnej jak lód ciszy. Michelle podniosła

wzrok, po czym zeszła z podestu. Po chwili już siedziała w ławce przede mną, jeszcze bledsza niż przedtem, o ile to w ogóle było możliwe. Przez chwilę zdawało mi się, że zachwiała się na krześle, jakby zaraz miała się przewrócić, jednak nic się nie stało. To była ostatnia przemowa.

Kiedy wyszliśmy, chwyciłem ją za ramię.

   -Dobrze się czujesz? - spytałem.

   -Nie – odparła. - Ale kto z nich czuje się dobrze? - omiotła wzrokiem resztę ludzi, którzy właśnie rozchodzili się w swoje strony. Musiałem przyznać jej rację. Nikt dzisiaj nie czuł się najlepiej.

…

Rodzice Cloe zaprosili nas na obiad. Bardzo mnie to zdziwiło. Myślałem, że będą chcieli odizolować się na jakiś czas od ludzi, ale przeliczyłem się jednak.

Nikt nie skomentował tego, że jak spod ziemi wyrósł Malik.

Nikt także nie pytał go już potem, gdzie się podziewał.

Nikt nie miał na to ochoty. Nie dzisiaj.

Oparłem się o framugę drzwi salonu, w którym właśnie siedziały Chelly i mama Clementyne. Pani Farenhall pokazywała szatynce jakieś zdjęcia. Lekko przy tym uśmiechała. Westchnąłem i

przeszedłem do jadalni, gdzie Eve i Niall bawili się z dziećmi. Harry i Zayn natomiast rozmawiali cicho na kanapie. Dosiadłem się do nich.

   -Ponoć rano dzwoniła policja. Chcą porozmawiać z rodzicami Clementyne – powiedział Harry, kiedy na chwilę zapadła dość krępująca cisza. - Ciekawe o co chodzi... - dodał. Jednak wszyscy troje dobrze wiedzieliśmy – ta cała sytuacja wcale nie wyglądała na przypadek. Miałem tylko nadzieję, że się mylimy.

Wszyscy w końcu usiedliśmy do wielkiego stołu w jadalni. Trzeba przyznać, że mama naszej przyjaciółki była naprawdę świetną kucharką.

Zastanawiałem się podczas posiłku jak to wszystko przeżyły sześciolatki. Zdawały się być wesołe i beztroskie – jak zawsze zresztą. Chyba po prostu nie dotarło do nich to, co się stało. Nie tylko oni zresztą nie przyjęli tego do swojej świadomości... Zaraz przypomniała mi się wczorajsza rozmowa Michelle z Eve.

Siedzieliśmy we czwórkę – ja, Niall i dziewczyny – na tarasie naszego domu i wpatrywaliśmy się w drzewa, otaczające budynek.

   -Czy ja tak właściwie nie powinnam być w szkole? - spytała nagle Eve.

Popatrzyliśmy po sobie z Niall'em zdziwieni. Tylko Michelle zachowała stoicki spokój i odparła cierpliwie, jakby była przyzwyczajona do takich sytuacji:

   -Eve, mamy wakacje...

   -Och.

   -...od ponad miesiąca – dodała szatynka.

   -Och. To może spotkamy się z Cloe?

Teraz wszyscy na chwilę zamarliśmy. Eve dalej wpatrywała się przed siebie, machając nogami.

   -Ona nie żyje, Ev – padło w końcu z ust Chelly, ciągle tym samym tonem, wyjątkowo cierpliwego terapeuty.

   -Naprawdę?

   -Tak. Od niespełna tygodnia.

   -Niemożliwe. Przecież dziś rano Liam mówił, że pojadą razem do ciebie – odparła blondynka.

   -Nie, Eve. To było w dzień ich śmierci.

Dziewczyna na chwilę spuściła wzrok. Zmarszczyła nagle brwi i podniosła głowę, po czym tonem tak szczerze zdziwionym, że aż przerażającym spytała:
   -Śmierci? Ojej, ktoś umarł?

Mniej więcej tak wyglądały ostatnio rozmowy z Eve. Po prostu nie

dopuszczała całego tego zdarzenia do swojej świadomości. Trzeba przyznać, że było to trochę przerażające – nawet jak na nią.

Przecież już na pierwszy rzut oka było widać, że coś jest z nią nie tak, ale chłopaki zawsze zaprzeczali jej dziwnym zachowaniom i zbywali mnie zwykłym: ,,Może miała zły dzień...? Może jest po prostu przemęczona...? Nie wyciągaj pochopnych wniosków Louis...”

Czy naprawdę tylko ja widzę takie rzeczy? Czy naprawdę tylko ja mam otwarte oczy...?

…

Lecieliśmy właśnie samolotem do LA, gdzie za kilka godzin miał odbyć się pogrzeb naszego przyjaciela. Kiedy tylko wystartowaliśmy, niebo spowiły burzowe chmury, a z obłoków polał się deszcz. Nienawidziłem takiej pogody. Naprawdę nie wiem, co dziewczyny widziały fascynującego w takiej ulewie.

Obie zawsze powtarzały, że je uspakaja. Dziwactwo.

Siedziały rząd przed nami. Eve ze słuchawkami na uszach, a Michelle oparła czoło o szybę. Albo mi się zdawało, albo faktycznie płakała.

Przyjrzałem się ledwie zauważalnemu przez siedzenia profilowi blondynki i zaraz pomyślałem o Niall'u. Ich relacja doprawdy była dziwna.

   -Powinieneś jej powiedzieć – szepnąłem, bo blondyn akurat siedział obok mnie i także wpatrywał się za okno, tak jak Chelly.

   -Co? Komu? O czym? - zaczął gorączkowo mrugać, jakby dopiero obudził się ze snu. Wskazałem palcem Hutson.

   -O tym, co czujesz.

Niall zarumienił się i skrzyżował ręce na piersi.

   -Przecież nie ma o czym mówić – odparł. Spojrzałem na niego z

uśmiechem. Chyba zrozumiał moją kpiącą minę, bo zaraz potem westchnął i w końcu wykrztusił z siebie: - Przecież ona już wie. Trudno się nie domyślić, kiedy zachowuję się przy niej jak skończony pajac. Ślepy by zauważył jak przy niej wariuję – dodał już szeptem.

Wzruszyłem tylko ramionami. Naprawdę nie chciałem mu teraz uświadamiać, że ona chyba naprawdę jest nie do końca poskładana jak trzeba i że nie widzi, bądź po prostu widzieć nie chce, że ktoś darzy ją takim uczuciem.

Wypiera to tak samo, jak śmierć Cloe i Liam'a.

   -Musisz jej powiedzieć wprost, bo pewnego dnia może być za późno...

   -Co masz na myśli? - zmarszczył brwi w zdumieniu.

   -Czy ktoś zaledwie tydzień temu pomyślałby, że będziemy dzisiaj na dwóch pogrzebach...? Równie dobrze mogło trafić na nią i ty dobrze o tym wiesz. W końcu to ona miała jechać z Liam'em...

   -Nawet tak nie żartuj! - wybuchnął. Chyba naprawdę wstrząsnęło nim to, co powiedziałem.

   -Nie żartuję, Niall. Nie dzisiaj. Mówię po prostu to, co myślę.

   -Więc nawet tak nie myśl! Gdyby coś jej się stało, ja... ja bym chyba...

   -Nie martw się. Żyje praktycznie dzięki tobie. Gdyby nie miała przez ciebie takiego kaca, to nie ona leciałaby dzisiaj z nami – uśmiechnąłem się ironicznie.

Kątem oka zauważyłem, że Niall przetarł dłonią oczy. Czyżby...czyżby płakał?

   -Dlatego musisz jej w końcu powiedzieć, rozumiesz? Nie możesz ciągnąć tej waszej dziwnej relacji w nieskończoność. Zdaje się, że twoje uczucia widzą wszyscy oprócz niej. Powiedz jej po prostu.

   -Ale... ale kiedy? - spanikował.

   -Jak najszybciej.

   -To znaczy...? Mam iść teraz do niej i w samolocie wyznać jej miłość?

Pominąłem kąśliwą uwagę, która właśnie zrodziła się w mojej głowie, że to całkiem romantyczna sceneria.

   -Nie. Musisz poczekać aż ogarnie, co się wokół niej dzieje. Musisz poczekać, aż oprzytomnieje. Aż wróci – dodałem. Miałem wrażenie, że zrozumiał o co mi chodziło z tym ostatnim. Hutson nie wydawała się żyć wśród nas.

…

Dwa pogrzeby w jednym dniu. Może bym to jakoś przetrwał, gdyby nie fakt, że są to pogrzeby moich przyjaciół.
   -Liam był świetnym przyjacielem, zawsze zastępował nam rodziców, szczególnie po przeprowadzce - powiedział Niall, patrząc tępo przed siebie tak, jak zaledwie kilka godzin temu Michelle. Naprawdę moim zdaniem przemowy na pogrzebach to durny zwyczaj... - Wiem, że dla wszystkich tu obecnych strata tak wielka jest bolesna, ale też proszę zrozumieć mnie i moich przyjaciół, którzy stracili dwoje wielkich i kochających ludzi. Spoczywaj w spokoju bracie -zakończył i usiadł obok zamyślonej Ev i ją przytulił. Dziewczyna bez słowa wtuliła się w blondyna i zaczęła coś do niego mówić, jednak tylko chłopak mógł to usłyszeć.

…

Tak, jak rodzice Cloe namówili nas na wspólny obiad, tak rodzice Liam'a zaprosili nas na kolację. Oczywiście nie odmówiliśmy.
Droga do domu naszego przyjaciela ciągnęła się w nieskończoność. Mijałem autem wszystkie budynki, poustawiane obok siebie, w które tępo wpatrywała się Eve.
   -Pięknie tu - powiedziała w końcu, tym razem przyglądając się mi. - Co my tu robimy?
   -Eve, przed chwilą byliśmy na pogrzebie - wyjaśnił jej Niall, chwytając ją za ramię.
   -Ciekawe kiedy ja umrę... - bardziej stwierdziła, niż spytała, odwracając się do Horan'a.
   -Na pewno nie tak szybko jak Liam i Cloe – odpowiedział, patrząc w oczy dziewczyny. - Dożyjesz spokojnej starości z osobą, którą kochasz całym sercem.
   -To było piękne.. - powiedziała i pocałowała Irlandczyka w usta. - Jesteś kochany. Będę o ciebie zazdrosna, jeśli znajdziesz sobie dziewczynę.
   -Nie będziesz musiała - powiedziałem cicho, skręcając na podjazd domu państwa Payne.

…

   -Liam chciał przyjechać z Cloe do nas - powiedziała z uśmiechem na twarzy Amie - mama szatyna.
   -Mieli przyjechać jutro - szepnęła mi na ucho Ruth – siostra Liam'a. Pokiwałem głową i dalej wsłuchiwałem się w opowieści o Liam'ie.
Po dłuższej chwili wszyscy skończyli posiłek. Michelle, Ruth i Nicole pomogły posprzątać, a ja wyszedłem na taras odetchnąć świeżym powietrzem. Usiadłem na hamaku, na którym zawsze leżeliśmy z chłopakami (hamak był naprawdę wielki), gdy któryś z nas miał problem. Wyciągnąłem papierosa i odpaliłem go, wpatrując się w panoramę L.A. Liam miał z nas wszystkich najlepszy widok... Przyprowadziłem tutaj kiedyś Liv (moją byłą dziewczynę, przez którą tak właściwie musieliśmy się przeprowadzać) na naszą pierwszą randkę. Oczywiście nie powiedziałem o tym prędzej ani Liam'owi, ani jego rodzicom, więc było ciekawie.
Na wspomnienie tej historii zacząłem się śmiać.
   -Myślisz, że Niall ma dziewczynę? - usłyszałem za sobą pytanie. Gwałtownie odwróciłem się, jednak mogłem przewidzieć kto to był.
   -Czemu pytasz, Ev?
   -Nie wiem... - odpowiedziała siadając obok mnie. - Palisz?
   -Odpowiem ci, jeśli ty odpowiesz mi na inne pytanie.
Kiwnęła głową, zgadzając się na taki układ.
   -Bierzesz jakieś leki? Jak tak, to od kiedy? - zapytałem, patrząc na nią.
   -Tak... - odpowiedziała po namyśle. - Od tygodnia.
   -Jakie? - zadałem kolejne pytanie, z nadzieją na odpowiedź. 

   -Nie wiem dokładnie, ale chyba...
   -Depresanty?

   -Palisz? - spytała, więc nie ciągnąłem tego dalej.
   -Tylko czasami, przy takich okazjach - gorzko się zaśmiałem. - Chcesz spróbować?
Pokręciła przecząco głową, którą oparła o moje ramię. Po chwili zgasiłem resztę papierosa i ją przytuliłem. Ev zaczynała być dla mnie jak kolejna siostra.
   -Myślisz, że Niall mnie kocha? -zapytała. Zdumiony spojrzałem na nią, jednak po chwili odpowiedziałem:
   -Bardziej niż Nando's – zaśmiałem się.

Dziewczyna mocniej się we mnie wtuliła, a ja zacząłem się zastanawiać, co jeszcze nam wszystkim się przydarzy...

Jak pewnie ktoś z Was już zauważył, praktycznie w każdym komentarzu pod poprzednim rozdziałem pojawiły się słowa 'mam nadzieję, że to tylko sen...' i tym podobne. Pozwoliłyśmy to sobie zapożyczyć, co widać już w pierwszych linijkach rozdziału :)

Mamy nadzieję, że pomimo śmierci dwojga głównych bohaterów (nie macie nam tego za złe, prawda...?), rozdział się Wam podoba.

Powiemy tyle, że już w następnej notce zacznie się trochę komplikować... Zachęcamy nadal do zadawania pytań zarówno tutaj, jak i na naszych ask'ach (zakładka 'O autorkach').

Mamy nadzieję, że rozdział z perspektywy kolejnego z chłopaków Was nie zawiódł :) Piszcie, co Wam się podoba, co nie. Każdą uwagę weźmiemy sobie do serca, bo to, co mówicie jest dla nas niezmiernie ważne :) Bez Was nie byłoby tego bloga ♥

Przepraszam, że znowu taka długa notka ;/

Pozdrawiamy i życzymy miłej lektury.

W imieniu swoim i Ev

Chelly