~7~

Z perspektywy Cloe

Kolejny sprawdzian. Czasami zastanawiam się czy nauczyciele nie mają życia poza pracą. Ja nigdy nie musiałam się martwić o oceny, jakoś wychodziłam obronną ręką z takich rzeczy. Przerywając na chwilę pisanie rozejrzałam się po klasie. Wszyscy pochyleni nad kartkami z zadaniami matematycznymi z jednym wyjątkiem - Liam siedział oparty o parapet, tępo wpatrując się w kartkę. ,,Przecież to nie możliwe żeby nic nie umiał, przyszły lekarz.”-pomyślałam, jednak nie pisał nic. Ponownie rozejrzałam się po klasie. Tym razem mój wzrok napotkał Louis'a, piszącego jakieś równania. Był bardzo skupiony, albo próbował się skupić. Po raz trzeci przeleciałam wzrokiem po klasie, jednak nigdzie nie dostrzegłam Mulata o kruczoczarnych włosach. Czyżby tym przejmował się Liam? Nieobecnością jego przyjaciela na najważniejszym teście w roku?

...

   -I jak wam poszło? - zapytałam, gdy wszyscy razem siedzieliśmy już w

stołówce.

   -Szkoda, że tego sprawdzianu nie można poprawić - powiedziała Ev, zachłannie konsumując kanapkę.

   -Nie narzekaj, aż tak źle nie było, na pewno to zdamy - tym razem odezwał się Niall. 

Dzisiaj wszystkie klasy pisały egzaminy końcowe, więc czuło się napiętą atmosferę na korytarzach i w klasach. Liam dalej siedział jak na szpilkach, stukając ciągle w ekran swojego telefonu. Gdy odłożył go, napotkałam jego wzrok. Chłopak tylko sztucznie się uśmiechnął i zaczął widelcem grzebać w swojej sałatce.

   -Nie wiecie co z Zayn'em? - bez ogródek zapytała Eve, podkradając frytkę niczego nieświadomemu Niall'owi. 

Chell, która dotychczas siedziała, ślepo wpatrując się w swój lunch, podniosła głowę, a w oczach zabłysnęły malutkie iskierki nadziei. Za to Liam wzdrygnął się jak tylko usłyszał imię Mulata.

   -Jak wyjeżdżaliśmy z domu, nagle dostał bardzo ważny telefon z pracy, więc wsiadł w swój samochód i gdzieś pojechał. Powiedział tylko, że postara się wrócić na testy - odpowiedział Harry, przeżuwając kanapkę. 

Do końca przerwy nikt już się nie odezwał. Tylko czasami było słychać Hutson, kłócącą się z Irlandczykiem o jedzenie. Przerażała mnie pojemność żołądka blondynki, a co dopiero gdy oboje byli w jednym pomieszczeniu.

Gdy zadzwonił dzwonek, każdy udał się w stronę swojej klasy. Teraz miałam muzykę, na którą chodziłam z Zayn'em, ale nie sądzę żeby zaszczycił dzisiaj szkołę swoją obecnością, więc od razu ruszyłam do klasy. Co śmieszne, z muzyki też mieliśmy testy, co zawsze mnie dziwiło. Nie rozmyślając dalej weszłam do klasy, w której siedziała już nauczycielka - pani Johnson. Ku mojemu zdziwieniu w klasie był również Malik. Dziwnie gapił się w ścianę, mrucząc coś pod nosem. Z racji, że siedział na samym przodzie, przeszłam obok jego ławki posyłając uśmiech w jego stronę, jednak Mulat tego nie zauważył. Gdy byłam obok niego powiedział trochę głośniej coś co mnie zdziwiło:

   -Muszę ich chronić, muszę chronić Chelly - podeszłam do niego, jednak nauczycielka kazała nam siadać, więc tylko na niego spojrzałam i skierowałam się na moje stałe miejsce.

…

Po kolejnym i na szczęście już ostatnim sprawdzianie postanowiliśmy udać się do znajdującego się kilka ulic dalej Starbrucks'a, w którym pracował Lou. Szczerze mówiąc, nigdy nie mogłam sobie wyobrazić, rozrywkowego Tomlinson'a, obsługującego klientów i powstrzymującego się od złośliwych komentarzy czy zaczepek. Jednak chłopaki potwierdzali, że szatyn wciąż tam pracuje. Z ulgą i uśmiechami udaliśmy się w stronę kawiarni, która była położona minimum 10 minut drogi od naszej szkoły.

   -A wiecie co najbardziej denerwuje mnie w tej pracy? - zapytał Tommo, idąc i wyliczając wady i zalety miejsca swojego zatrudnienia. - To, że jak podejdę do jakieś zarąbiście ładnej dziewczyny, to ta jędza Jullie - gdy wymawiał imię swojej kierowniczki, zrobił przezabawną minę, na którą wszyscy zareagowali śmiechem - podchodzi do mnie i zaczyna pieprzyć przy dziewczynach jaki jestem niechlujny, że zostawiłem brudny ekspres... A tak na marginesie: po co go myć jeśli zaraz i tak go ktoś użyje?!

Znowu wszyscy zaczęli się śmiać, a Louis udawał, że robi urażoną minę.

   -Ey, gdzie jest Zayn? - spytałam, rozglądając się po paczce. Jeszcze przed chwilą tu był.

   -I Chell – dodała Eve, która złapała mnie za ramię.

   -Pewnie udali się w jakieś ustronne miejsce – Harry śmiesznie poruszył brwiami.

   -Sorry, co przegapiłam? - brązowowłosa wyrosła jak spod ziemi.

   -Chelly, gdzie ty byłaś? - spytała poddenerwowana Ev.

   -Przepraszam, musiałam coś jeszcze załatwić w szkole. Idziemy?

   -A Zayn? - jęknął zawiedziony Harry. Dziewczyna zmarszczyła brwi i wzruszyła ramionami.

Dotarliśmy do kawiarni przy akompaniamencie śmiechu Harry'ego i Niall'a. Liam próbował jakoś ich uciszyć, ale nie bardzo mu to wychodziło. Weszliśmy do środka, kiedy Eve potknęła się i padła na zaskoczonego Niall'a. Chłopak przestał się śmiać i podtrzymał dziewczynę, szepcząc coś z uśmiechem. Ta zarumieniła się tylko i stanęła na nogach o własnych siłach. Zamówiliśmy kawę, co zabawne - każdy inną i usiedliśmy przy stoliku, który jako jedyny miał dostateczną ilość

krzeseł, aby nas pomieścić.

   -CAŁY CZAS siedzisz dziewczyno przy tym telefonie. Z kim ty tak namiętnie piszesz, co? - powiedział Harry w stronę Michelle. Ta nieprzytomnie podniosła na niego jak zwykle podkrążone oczy.

   -Z nikim, z nikim... - zbyła go.

   -Pokaż mi to – wyrwałam jej telefon z ręki. Eve chyba ją przytrzymała, bo jakoś ręce szatynki do mnie nie dotarły. Jedyne, co zobaczyłam to to, że nadawcą wiadomości był ktoś zapisany jako ,,O.”

Wiedziała, że prędzej czy później przechwycimy jej komórkę, bystra dziewczyna. Pytanie tylko: co lub kogo miała do ukrycia? Nie zdążyłam przeczytać wiadomości, bo moja przyjaciółka zachłannie zabrała mi telefon i schowała szybko do kieszeni spodni.

   -Kto to jest? - spytałam.

   -Nikt – padło machinalnie. Jak ja bardzo nienawidziłam takich odpowiedzi.

   -A jak ,,Nikt” ma na imię? - rzuciłam, złośliwie.

Spojrzała na mnie spode łba i mruknęła tylko coś pod nosem. Nim się obejrzałam, błysnął flesz aparatu. Zdążyłam tylko spojrzeć w tamtą stronę. Zobaczyłam Eve, która celowała we mnie obiektywem. Uśmiechnęła się zza niego, a ja odpowiedziałam jej tym samym. Siedzieliśmy tam jeszcze przez jakiś czas. Liam i Michelle nie odezwali się ani słowem.

…

Stojąc przed obiektywem robiłam chłopakowi zdjęcia, które wychodziły niesamowicie. Nie była to moja zasługa tylko Liam'a, który po długich błaganiach zgodził się na zrobienie kilku zdjęć.

   -Może teraz ty tutaj staniesz, a ja pobawię się aparatem, co?! - bardziej niż stwierdził Liam, podchodząc do mnie.

   -Ale to ty robisz za modela - powiedziałam, niechętnie oddając aparat.

   -Ale ja już mam dość, teraz ty! - powiedział takim tonem, że nie mogłam mu od mówić. 

Nie wiedziałam co ze sobą zrobić, jak stanąć. Jednak Liam powiedział, żebym się rozluźniła, i że to tylko zabawa więc po chwili już czułam się lepiej.

Pół godziny później przeglądaliśmy zdjęcia na komputerze i wybieraliśmy najlepsze. Było tam ich sporo np. bliźniaki albo chłopaki wracający ze szkoły. Najbardziej lubię zdjęcia dziewczyn: tajemnicza i czasem straszna Chelly, czy słodka i bezbronna Eve.

Z rozmyśleń wyrwał mnie telefon szatyna, który nagle zaczął dzwonić. Chłopak tylko spojrzał na mnie przepraszająco i odszedł na bok, żeby w spokoju porozmawiać, ja dalej wybierałam zdjęcia.

   -Jak to: nie wrócisz na noc? - dochodził do mnie nerwowy głos Liam'a. -To przynajmniej łaskawie powiedz kiedy wrócisz, albo gdzie jesteś! 

Zdziwiło mnie zachowanie mojego przyjaciela - nigdy nie widziałam go tak zdenerwowanego, pomijając dzisiejsze testy, na których nie było Zayna. Może to właśnie on dzwonił do szatyna.

   -Malik, nawet mnie nie wkurwiaj, co to za praca?! - prawie wrzasnął. Moje słowa, a raczej myśli się potwierdziły. -Lepiej żebym nie wiedział? Chłopie, w co ty się wplątałeś? 

Odkąd znam Liam'a wiem, że martwi się o swoich najbliższych, a ostatnio strasznie skupia się na Zaynie, który na sto procent wpakował się w jakieś bagno.

Raz Harry powiedział mi, że Liam zachowuje się jak ,,tatuś”. Nie przeszkadzało mi to – przecież sama taka byłam.

   -To na czym skończyliśmy? - spytał, wchodząc do dużego pokoju, który niedawno ochrzciłam jako moja pracownia. Nie wiem czemu, ale momentalnie pomyślałam o Chelly. I o tym, co ukrywa.

   -Moje pozowanie – odparłam dziwnie łamliwym głosem. Nawet mnie to zdziwiło.

   -Co się stało? Cloe...Cloe, ty płaczesz? - podbiegł i ukucnął przede mną.

   -Nie... - otarłam wierchem dłoni słone łzy, które faktycznie ciekły mi po policzkach.

   -Powiedz mi co się stało. No już, księżniczko, może ci ulży? - byłam pewna, że gdybym nie siedziała, to na tę ,,księżniczkę” z pewnością nogi by się pode mną ugięły.

Próbowałam nie okazać, jak na mnie to zadziałało. Tak, jak zawsze uczyła mnie Michelle. Usiadł obok i spojrzał na mnie tymi swoimi dużymi oczyma.

   -Nie będę cię zawalać swoimi problemami. Masz własne – dodałam, patrząc wymownie na telefon.

   -Mów. Czasem człowiek musi się wygadać.

Westchnęłam czując, że nie potrafię odmówić.

   -Dobrze. Bo widzisz...

~Z perspektywy Chelly~

Wyszłam z łazienki i stanęłam jak wryta. Przede mną siedział mój brat. Obok niego rozparty wygodnie w fotelu, wylegiwał się jego przyjaciel. Nie widziałam go już od kilku lat, a pisaliśmy ze sobą od kilku tygodni. Nie byłoby w tej sytuacji nic zawstydzającego, gdyby nie fakt, że miałam na sobie jedynie bieliznę i krótkie spodenki od piżamy. Do tego z moich włosów po całym ciele skapywała jeszcze woda. Nie wiedziałam co najpierw i czym mam zakryć. Stałam więc tam oniemiała, niezdolna zrobić cokolwiek.

   -Cze-eść – powiedział, mierząc mnie wzrokiem od stóp do głów, zatrzymując się przy niektórych częściach ciała. Myślał, że nie widzę. - Wyrosłaś – uśmiechnął

się szeroko. Nic mu nie odpowiedziałam. Nic mu nie odpowiedziałam. Zwróciłam się za to do brata:

   -Uprzedzaj mnie może, kiedy zapraszasz gości – warknęłam, po czym skrzyżowałam ręce na gołym brzuchu i prawie biegiem podążyłam po schodach do swojego pokoju. Zamknęłam się w nim, trzaskając drzwiami. Żaden z nich nie wspomniał, że on tu przyjedzie. Nikt nie mówił już o tym, że przywitam go pół naga. Nagle zawibrował telefon. Przestraszyłam się, chociaż mój serdeczny Nieznany fotograf już trochę się opanował. Dostawałam dziennie maksimum cztery zdjęcia. Jednak o cztery za dużo. Podeszłam ostrożnie do telefonu, jakby parzył. Paul.

,,Nie obrażaj się i chodź zjeść z nami kolację ;)”

Mimo złości, uśmiechnęłam się. Ogarnęłam się jakoś i zeszłam na dół. Zapach

roznosił się po całym salonie. Siedzieli przy stole w kuchni. Paul stał przy kuchence i coś smażył na patelni.

   -Przepraszam, że ci nie powiedziałem, ale sam dopiero się o tym dowiedziałem... - powiedział, nie podnosząc wzroku znad patelni.

   -O czym?

   -Oliver wprowadza się do Nowego York'u. Uniosłam zdziwiona brwi, na co ,,Oli” - jak zwykli na niego mówić, puścił mi oko. Ze zdziwieniem zauważyłam, że nawet tam ma tatuaż. Przybyło mu ich trochę, odkąd ostatni raz go widziałam... Przewróciłam oczami.

…

Wieczór spędziliśmy całkiem miło. Kiedy Oliver już poszedł, ucałowałam brata w czoło (nienawidził tego) i ponownie poszłam do siebie. Bawiąc się telefonem, zauważyłam, że jest tam wiadomość. Otworzyłam ją pospiesznie.

,,Zdecydowanie wolę Ciebie bez koszulki ;*”

Oczywiście nie był to nikt inny, jak Oliver. Czułam, że rumienię się do własnego telefonu. Nie musiałam długo czekać, kiedy otrzymałam następną wiadomość. Krew zmroziła mi się w żyłach. Z przestrachem spojrzałam na dawno temu już zaciągnięte rolety. Nienawidziłam, kiedy ktoś patrzył mi w okna. Więc jak...?

,,Gaś światło. Jutro szkoła. Nie rozglądaj się tak. To ci nic nie pomoże. Całuję”

Numer nieznany

Od razu chciałam przeprosić, że nie jest tego za dużo (w prównaniu np. do poprzednich rozdziałów) i że dodane zostało tak późno. Nie mogłyśmy się do tego za nic zabrać... Brak czasu i nadmiar nauki niestety też robił swoje ;/
Jeżeli jeszcze ktoś z Was to czyta (bo z każdą chwilą miałam takie wrażenie, jakby przez nasze lenistwo Was ubywało) to proszę, serdecznie proszę o jakikolwiek ślad, który zostawicie po sobie. Dla Was to tylko sekundka, a każde słowo jest dla nas wręcz na wagę złota ;) Naprawdę <3 Już Was kochamy za to, że macie do nas cierpliwość. Postaramy się następny rozdział dodać niedługo (nie jestem jeszcze pewna kiedy).
Pozdrawiamy, kochamy <3
Chelly and Eve


+Chelly w czwartek ma konkurs recytatorski, trzymajcie kciuki! ;)
Tymbardziej dlatego, że prawie w ogóle nie jest przygotowana O.o

~6~

Z perspektywy Chelly

Kac. Długo już się nie widzieliśmy, kolego. A wcale nie wypiłam tak dużo. Bynajmniej nie pamiętałam, bym wypiła tak dużo. Zastanowiłam się nad tym, co tak właściwie pamiętam i nie szło mi źle, do pewnego momentu, w którym usiadłam na schody, bo zrobiło mi się słabo. Potem jak przez mgłę widziałam, że Zayn gdzieś mnie niósł. Nie wiedziałam jednak jak trafiłam do domu, co robiłam, co mówiłam i gdzie byłam. Nie czułam się za dobrze. Spojrzałam na zegar, który w ciemnościach wyświetlał godzinę czwartą. Nagle przypomniała mi się praca domowa, która grzecznie nadal spoczywała w moim plecaku, nawet nie ruszona. Wkurzona, wtuliłam twarz w poduszkę. Stwierdziłam, że nie warto się do tego zabierać. Przez chwilę próbowałam zasnąć, ale zdałam sobie sprawę, że nie dam rady. Zeszłam więc na dół, żeby się czegoś napić.

Ku memu zdziwieniu w kuchni, przy stole siedział mój brat. Prezentował się jak

żywy trup. Ja pewnie nie wyglądałam lepiej.

   -Co ty tu robisz tak wcześnie? - spytał, podnosząc na mnie tak samo jak moje podkrążone oczy. Wyglądał jak na prochach.

   -Obudziłam się i nie mogłam zasnąć – wytłumaczyłam, nalewając wody do szklanki. - A ty?

   -Też nie mogę spać. Gdzie byłaś wczoraj? - spytał, niby obojętnie.

   -Z dziewczynami u chłopaków.

   -Fajnie było?

   -Tak...tak sądzę – westchnęłam, a on porozumiewawczo puścił do mnie oko.

Nie pytał już o nic, a ja wróciłam do swojego pokoju na wieży. Musiałam przyznać, że czasem trochę się go bałam. Zaczęłam ubierać się powoli, kiedy dostałam sms'a od Cloe.

,,Jak tam? Już wszystko okay? Xx C.''

Już wszystko okay? A coś było nie okay? Próbowałam sobie przypomnieć, ale moja obolała głowa zawiodła. Nic nie odpisałam przyjaciółce. Rzuciłam telefon na moje łóżko i podeszłam do okna, za którym rozciągał się widok na łąkę, a za nią na las, przez który zawsze jechałyśmy do chłopaków. Dokończyłam się ubierać i weszłam do łazienki, żeby jakoś się ogarnąć. Wyszłam z niej bez zmian praktycznie, jednak wolałam oszukiwać się, że coś to dało. Zeszłam na dół, ale nie zastałam tam już Paul'a. Musiał zaszyć się u siebie. Nie przeszkadzało mi to zbytnio – wolałam w spokoju przemyśleć sobie kilka spraw. Ostatnio miałam wrażenie, że coraz bardziej się zamykam. A może raczej zapadam? Chyba oba określenia pasowały do mojego stanu. W każdym razie musiałam pomyśleć, bo głowa zaraz by mi wybuchła od nadmiaru tłoczących się w niej myśli. No dobra, od kaca też.

…

   -Czy możesz usiąść z kimś innym? - spytałam, kiedy Niall położył torbę na ławce obok mnie. Zdziwiony uniósł brwi, jednak usiadł na krześle bez słowa. Odezwał się dopiero po chwili, szeptem:

   -Wszystko okay?

   -O co wam do cholery chodzi?! ,,Wszystko okay? Wszystko okay?” Odwalcie się ode mnie, nic mi nie jest! - powiedziałam trochę głośniej niż powinnam. Blondyn nie miał jednak na twarzy ani śladu urazy. Nie byłam pewna, czy mnie to ucieszyło.

Spojrzałam za siebie, bo czułam czyjś wzrok. Oczywiście, nie kto inny, tylko Ben. Na szczęście jeszcze tylko dwie lekcje i jestem od niego wolna. Bynajmniej czysto hipotetycznie.

Nie lubiłam go. Nienawidziłam tego, jak na mnie patrzył. Tego, jak się do mnie odzywał. Tego, że mu się podobałam (przynajmniej tak uważał). Tego, że bałam się go. Tych jego piekielnie pięknych, hipnotyzujących oczu. Przerażało mnie to – na ogół nigdy nie bałam się ludzi. Ja ich po prostu nie lubiłam. A on przerażał mnie tym bardziej, że nie mieściło mi się to w głowie, że mogę się bać innego człowieka.

Moje rozmyślania przerwał mi nauczyciel, który pospiesznie zajął miejsce przy biurku. Campbell oderwał ode mnie wzrok, a ja znowu spokojnie mogłam oddychać. Przez cały francuski nie mogłam się na niczym skupić, jakby coś niebezpiecznego wisiało nade mną. Czułam to w kościach. Coś jest nie tak.

…

   -Chell.

Nie musiałam się oglądać, żeby sprawdzić kto się do mnie zwracał. Ben stał przy mnie i chyba próbował się uśmiechać.

   -Tak? - odparłam, chociaż obiecałam sobie, że będę go ignorować. Już tylko my zostaliśmy na korytarzu, nie licząc dwóch chłopaków na samym końcu łańcucha szafek.

   -Chciałem cię przeprosić. Za wczoraj. Niepotrzebnie robiłem pokaz przy innych.

Stanęłam jak wryta i spojrzałam na niego.

   -Wiesz... Może w ramach przeprosin wyskoczymy po południu na jakąś kawę?

Westchnęłam.

   -Ben. Proszę cię. Już raz próbowaliśmy, pamiętasz? Nie udało się. Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Naprawdę...naprawdę uważam, że jesteś świetnym chłopakiem – trudno przeszło mi to przez gardło. - Ale znowu nam się nie uda. Po co to wszystko? Odpuść sobie, dobra?

Przez chwilę staliśmy w milczeniu, a ja uświadomiłam sobie jak na niego naskoczyłam. Chłopak tylko zaprosił mnie na kawę, a ja zrobiłam mu niepotrzebny wywód. Już chciałam zacząć go przepraszać, kiedy uśmiechnął się szarmancko i

spojrzał na mnie wzrokiem, w którym na pewno nie było kpiny.

   -Telefon ci dzwoni.

Sięgnęłam do kieszeni, ale komórka nie dzwoniła, zostawionych wiadomości też nie miałam. Kiedy podniosłam wzrok, Ben'a już nie było. Rozejrzałam się po korytarzu, ale zniknęli też ci dwaj chłopcy. Zawiało chłodem.

Po chwili mój telefon faktycznie zaczął wibrować. Dostałam wiadomość. Nieznany numer przesłał mi zdjęcie.

Sparaliżowało mnie, kiedy je zobaczyłam.

Wyświetlacz pokazywał mi mnie, stojącą z telefonem w ręce. Zdjęcie musiało być robione zaledwie kilka sekund temu. Znowu rozejrzałam się dookoła, tym razem w panice. Nikogo nie było. Pusto.

Dostałam drugą wiadomość. Kolejne zdjęcie. Wykonane tak, jakby fotograf stał przede mną. Podniosłam oczy i podskoczyłam jak oparzona na widok Nessie – koleżanki z mojej klasy.

   -Chodźmy Michelle, jesteśmy już spóźnione!

Pociągnęła mnie za rękę równie odrętwiałą, co reszta mojego sparaliżowanego strachem ciała.

Do klasy wpadłyśmy rzeczywiście spóźnione, ale nie to w tej chwili zaprzątało mi moje myśli. ,,Uspokój się.” - tylko to próbowałam wbić sobie do głowy przez całą następną godzinę, bo logicznego wytłumaczenia na to wszystko nie miałam. Ręce mi się trzęsły, a nogi odmawiały posłuszeństwa. To okropne, co potrafiły zrobić ze mną dwie głupie wiadomości. Otrzeźwiałam, kiedy nauczyciel poprosił o wypracowania. Zasłoniłam twarz dłońmi, policzkując się w myślach za moją wybitnie krótką pamięć. Eve wstała, aby położyć swoją pracę na biurku nauczyciela. Kiedy przechodziła obok mojej ławki, niby mimochodem wręczyła mi zapisaną z dwóch stron dużą kartkę, podpisaną moim imieniem i nazwiskiem. Pokiwałam przecząco głową.

   -Masz i nie wymyślaj! - syknęła. - To nie ja, to od Cloe. A teraz okaż jej wdzięczność i grzecznie zanieś to nauczycielowi. - powiedziała, szeptem.

No tak. Cloe. Moja druga mama. Biedna, pewnie musiała siedzieć nad tym cały wieczór, kiedy ja już smacznie spałam. Byłam jej winna sporą przysługę. Nie pierwszy raz zresztą.

…

   -Uważam, że to głupi pomysł... - mruknęłam, wyciągając iPhone'a z kieszeni skórzanej kurtki. - Czy naprawdę nie możemy spędzić chociaż jednego popołudnia bez nich? - spytałam, włączając urządzenie. Wyłączyłam go, kiedy dostałam ósme już zdjęcie. Ręce zaczynały mi się trząść.

   -Nie narzekaj – powiedziała wesoło Cloe. No tak, jej to pasowało. Zrobiła mi zdjęcie, zanim zdążyłam zareagować. Skrzywiłam się, za to ona uśmiechnęła. Wiedziała, że nienawidzę być fotografowana. Pokazała mi swoje arcydzieło.

Musiałam przyznać, że było całkiem ładne, chociaż ,,modelkę” bym zmieniła. Zdjęcie idealnie przedstawiało rysy mojej twarzy, z czego nie byłam za bardzo

zadowolona. Jak na dłoni widać było moje uczucia.

Czekałyśmy na Eve w biurze jej mamy. Chciała z nią o czymś porozmawiać, nie pamiętałam o czym, chociaż blondynka tłumaczyła nam przed chwilą, zanim zniknęła za drzwiami.

   -Nie rozstajesz się z nim dzisiaj – wskazałam głową na aparat. - Co cię tak natchnęło?

   -Nic takiego...

Spojrzałam na ekran: ,,5 nieodebranych wiadomości”

Ze strachem zauważyłam, że zaledwie jedna z nich nie jest od Nieznanego.

Wolałam nie patrzeć na zdjęcia, toteż schowałam telefon do kieszeni.

   -To gdzie my mamy z nimi jechać? - poddałam się w końcu, a moja przyjaciółka klasnęła w dłonie.

   -Zapraszają nas na piknik.

   -Piknik? Nie uważasz, że brzmi strasznie banalnie?

Dała mi sójkę w bok, a ja zaśmiałam się pod nosem.

   -Mamy pójść na jakieś łąkowe wzgórze, czy coś w tym guście. Liam tłumaczył mi, że są tam też pola, a widoki...

   -Rozumiem – ucięłam, widząc jej mimowolnie rozanieloną minę. Liam to, Liam tamto...buzia jej się nie zamykała.

Naprawdę czułam się całkiem dobrze w towarzystwie chłopaków. Jednak brakowało mi wtedy przyjaciółek: Eve trzymała się z Niall'em, a Cloe była tak zajęta Liam'em, że zapominała o Bożym świecie. Byli co prawda także pozostali chłopcy, jednak często chętniej pogadałabym z dziewczynami, leżąc na podłodze w szerokich dresach tak, jak kiedyś. Ev nareszcie wyszła z gabinetu.

   -Zbieramy się – powiedziała. Tym samym klamka zapadła.

Wyłączyłam się podczas jazdy, chociaż dziewczyny usilnie próbowały wkręcić mnie w rozmowę. Nie mogłam się jednak na niczym skupić. Ostatnie zdjęcie, które dostałam, ukazywało mnie jak wsiadałam do samochodu Eve. Można by pomyśleć, że tajemniczym Nieznanym jest ktoś ze szkoły. Tylko jaki sens ma wysyłanie tych zdjęć? Przestraszyć mnie? To niewątpliwie się udało, ale co jeszcze? Osobiście nie miałam pojęcia kto za tym wszystkim stoi: przecież wtedy, na korytarzu nikogo już ze mną nie było. Teoretycznie mógł to zrobić Ben, jednak... Boże, zwariowałam.

Kiedy już dojechaliśmy na tę nieszczęsną łąkę, chłopcy już tam byli. Wszyscy, oprócz Zayn'a. Rozmawiali ze sobą, zajadali się przygotowanymi najprawdopodobniej przez Harry'ego kanapkami, kiedy Cloe wyciągnęła swój aparat i oznajmiła:

   -Chciałam się czymś wam pochwalić...

Okazało się, że ktoś zauważył jej zdjęcia – jakaś prestiżowa galeria. Zaproponowali jej własną wystawę, która odbyć się miała za dwa tygodnie, toteż dziewczyna musiała zrobić dostateczną ilość zdjęć w tak krótkim czasie. Wszyscy zaczęli jej gratulować.

Siedzieliśmy tam dłuższą chwilę, aż spośród głosów wybił się ten, który należał do Cloe:

   -Dość! Chelly, czy możesz powiedzieć nam, nad czym tak medytujesz cały dzień? Mówię coś do ciebie, słyszysz?!

   -Zapatrzyłam się – próbowałam się tłumaczyć, jednak ta tylko pociągnęła mnie za sobą i wstała.

Szłam za nią, a ona nadal prowadziła mnie za rękę. Dotarłyśmy do miejsca, gdzie zaczynały się zboża, wyjątkowo wysokie jak na tę porę. Wyjęłam jej z rąk aparat.

   -Mów, co się stało? - spytała już spokojniejszym tonem.

   -Ustaw się, zrobię ci zdjęcie – poleciłam.

   -Nie teraz. Masz mi powiedzieć – rozkazała, przesłaniając ręką aparat.

Ja jednak przybliżyłam urządzenie do oka, a moja przyjaciółka z rezygnacją

uśmiechnęła się lekko, odpowiednio się ustawiając. Podziwiałam już moje arcydzieło, kiedy ona dalej mówiła.

   -Od kilku dni jesteś jakaś nieswoja. Pokłóciłaś się z kimś? Z Paul'em? Mamą? Chell, proszę, daj sobie pomóc. Dzisiaj w ogóle, jakbyś straciła słuch. Nie odzywasz się, unikasz naszych spojrzeń... - dodała, kiedy faktycznie przeniosłam wzrok na czubki moich butów. Podniosła palcem mój podbródek tak, żebym patrzyła jej w oczy. Na chwilę moje spojrzenie skrzyżowało się z jej. - Ty się boisz – wyszeptała, oszołomiona wręcz swoim odkryciem.

Pokręciłam przecząco głową, obracając się na pięcie, aby dołączyć do pozostałych, jednak ona przytrzymała moje ramię i zmusiła, żebym jeszcze raz zwróciła się ku niej.

   -Pytam po raz kolejny i mam nadzieję ostatni: Co cię dręczy?

,,Wszystko! Mój brat, nadopiekuńcza matka, otumaniające tabletki, które będzie musiała brać Eve, nawalający silnik w moim aucie, Ben – chłopak, który wybrał nieodpowiednią osobę, jutrzejszy sprawdzian z matmy, którego nie zdam,ogółem jutro i to, że ono mimo tego, co mówią wcale nie będzie lepsze, mój własny strach, śmierć...” - to powiedziałabym właśnie, gdyby nie te tajemnicze więzy, które właśnie obezwładniły mój głos. Po chwili ciszy spojrzałam jednej z najdroższych mi osób hardo w oczy, uśmiechnęłam się sztucznie i zrobiłam to, co wydawało mi się za słuszne. Skłamałam.

   -Nic. Absolutnie nic.

Przepraszam, że rozdział się opóźnił, ale nie miałam za bardzo weny. Na szczęście jakoś udało mi się ją znaleźć i oto jest ;)
Dziękujemy po raz setny już chyba za nominację <3
W zakładce więcej informacji na temat nominowanych przez nas blogów :)
Chociaż dla kilku osób - ale na pewno będziemy pisać.

Musimy tylko wiedzieć, że takie osoby są, więc BŁAGAMY o komentarze ;)
Nie wiem, kiedy pojawi się następny rozdział bo niedługo moje urodzinki ^^ i to Ev będzie musiała się za niego zabrać.

Pozdrawiam w imieniu swoim i Ev ;)

Chelly

~5~

Z perspektywy Eve

Wchodząc do klasy, w której właśnie miałam francuski, starałam się zmniejszyć drżenie moich rąk wywołane kolejnym ,,spotkaniem" z moim przekleństwem. Żyję z tym od trzech lat i zawsze gdy to widzę, boję się. Szczególnie po wczorajszym zajściu. Śmieszne, prawda?! Powinnam się przyzwyczaić do niespodziewanych odwiedzin, nigdy niezapraszanego gościa. Czemu to właśnie mnie spotkało? Naciskając klamkę drzwi, przykleiłam sztuczny uśmiech do twarzy i przepraszając

za spóźnienie, przeleciałam wzrokiem po klasie, szukając jak zawsze Chelly. Gdy ją znalazłam zdziwiło mnie to, że miejsce obok niej było zajęte.

   -Przepraszam, ale to ja tutaj siedzę - zwróciłam się do chłopaka.

   -Cześć Ev - blondyn odwrócił się w moją stronę, a ja ze zdziwieniem zauważyłam Niall'a. Zdziwiona, nie wiedziałam co zrobić, jednak nauczyciel mnie pogonił, znacząco chrząkając. Szybko rozejrzałam się po klasie w poszukiwaniu wolnego miejsca. ,,Harry" podpowiedział jakiś głos w mojej głowie. Długo nie myśląc podeszłam do ławki, przy której siedział loczek, dziwnie się do mnie uśmiechając... A może śmiejąc się ze mnie? Nie ważne. Wyciągnęłam potrzebne książki i spróbowałam skupić się na lekcji, jednak blondyn siedzący dwie ławki przede mną, nie dawał mi spokoju. Gdy w końcu wciągnęłam się w to, co nauczyciel mówi, poczułam wibracje, które dochodziły z mojego telefonu. Wyciągając aparat z kieszeni, na ekranie zauważyłam małą kopertę, a pod spodem tekst wiadomości od nieznanego numeru:

,,Zazdrosna?"

Podniosłam wzrok, który utkwiłam w blondynie, wpatrującym się we mnie. Cicho prychnęłam i odpisałam:

,,O kogo?"

W tym momencie po klasie rozniósł się irytujący alarm, oznaczający odebraną wiadomość. Nauczyciel rozejrzał się po klasie. W tym czasie Niall szybko wyciągnął urządzenie z kieszeni i je wyciszył, następnie odpisując:

,,No, o mnie..."

Znowu się zaśmiałam, kręcąc głową. Chciałam odpowiedzieć, ale zadzwonił dzwonek, więc zgarnęłam wszystkie rzeczy z ławki i ruszyłam w stronę szafek, przy których znalazłam Cloe w towarzystwie Zayn'a, Louis'a i Liam'a.

   -Hey - przywitałam się, otwierając szafkę, należącą do mnie.

   -Hey. Znowu spóźniona na francuski? - bardziej podsumowała niż spytała moja przyjaciółka. Ja tylko przytaknęłam, sprawdzając jaka lekcja jest następna. Głośno westchnęłam błagając, żeby okazało się to pomyłką, jednak niestety musiała to być prawda.

   -I co następne? - zapytał lekko zachrypniętym głosem Zayn.

   -Znienawidzona fizyka - stwierdziłam smutno.

   -To nie będziesz sama - stwierdził wesoło Lou.

   -Jak to? Chell ma teraz muzykę - zauważyłam. Znałam nasze plany na pamięć, więc zdziwiło mnie trochę to, co powiedział szatyn. 

   -No tak, ale Niall ma teraz fizykę - wyjaśnił tym razem Liam. 

   -Czemu mnie obgadujecie? - zapytał blondyn, otwierając szafkę Chelly. Dziewczyna, widząc mój zdezorientowany wyraz twarzy, zaczęła wyjaśniać:

   -Przenieśli mnie. Nie wiem dlaczego, nie wnikam – powiedziała, znacząco patrząc na chłopaka, stojącego obok mnie. Z dezaprobatą pokręciłam głową i cicho dodałam:

   -To przez ten wczorajszy wypadek? Chcesz mnie teraz kontrolować?

   -Lepiej dmuchać na zimne. A z tego co wiem, to tylko ja potrafię ci pomóc – dodał, patrząc mi w oczy.

   -Sama świetnie sobie radzę – odpowiedziałam, zamykając szafkę i idąc w stronę klasy.

   -Właśnie widzę - usłyszałam za sobą.

Nie wytrzymałam i wróciłam szybkim krokiem do chłopaka. Zadarłam głowę

lekko do góry, bo był wyższy ode mnie i powiedziałam dobitnie:

   -Słuchaj. Jestem ci wdzięczna. Nawet bardzo. Wiesz o tym. Jednak proszę cię, nie traktuj mnie jak kaleki, bo ja tego nie potrzebuję. Dobrze nam się ze sobą rozmawia – bynajmniej według mnie, więc proszę cię, nie staraj się mnie pilnować, bo chyba nie na tym to polega.

   -CO polega? - spytał, zbliżając się trochę do mnie i wymownie patrząc mi prosto w oczy. Znałam go kilka dni, ale...to nie był ten sam Niall. Tego byłam wręcz pewna. Zajrzałam mu prosto w te jego błękitne oczy, chyba próbując znaleźć tam jakąś podpowiedź. Jedyne, czego się doszukałam, to własne odbicie. Wyglądałam na przerażoną.

   -Normalność... - powiedziałam słabo.

   -Kto powiedział, że jesteśmy normalni?

,,Racja” - przyznałam w myślach. Odwróciłam się na pięcie uznając, że ta rozmowa nie ma sensu i pomaszerowałam w stronę sali fizycznej.

Zajęłam miejsce przy oknie, chociaż nienawidziłam go z całego serca. Dlaczego? Przez to okno właśnie. Chelly natomiast kiedyś powiedziała mi, że najchętniej siadałaby tylko przy oknach, bo w razie nudnej lekcji może przez nie uciec. Najlepsze było to, że często właśnie tak robiła.

Do klasy ,,wtoczyła się” grupka chłopców. Jeden z nich szczególnie działał Michelle na nerwy. Nazywał się chyba Benjamin, ale nie byłam pewna. Znałam go co prawda dwa lata, ale jakoś zawsze wylatywało mi to z głowy.

Chodziły pogłoski, że chłopak załatwia ,,niezły towar” ale do końca nie miałam pewności co dokładnie mieli na myśli. Ben rozsiadł się wygodnie w ławce na końcu sali, otoczony wianuszkiem fanów. Nie wiem doprawdy co ci ludzie w nim widzieli – dla mnie to był po prostu prostak. Bynajmniej bardzo starał się nim być.

Już po chwili do klasy weszła drobna kobieta, która była niższa nawet ode mnie. Nie rozumiałam jak ktoś tak sympatyczny może uczyć tak okropnego przedmiotu. Pani Oliver zajęła miejsce przy biurku i poleciła na początek wyliczyć kilka zadań. Norma. Już po chwili na mojej ławce, idealnie przede mną wylądowała kartka. W pierwszym momencie pomyślałam, że to od Nialla, ale chłopak trudził się nad zadaniami, nie spuszczając wzroku z książek. Rozwinęłam papier.

,,Wiesz może jaką lekcję ma teraz Chell?”

Obejrzałam się do tyłu. Ben co chwilę zerkał na mnie z cwanym uśmieszkiem. Pokręciłam tylko przecząco głową i wróciłam do zadań.

Nie było mi jednak dane zaznać spokoju: już za chwilę dostałam kolejne zawiniątko.

,,Proszę, powiedz mi.”

Postanowiłam, że i to zignoruję. Michelle na pewno kazałaby mi tak zrobić. Obiecałam sobie, że jeśli jeszcze raz dzisiaj dostanę jakąkolwiek kartkę, od razu porwę ją i wyrzucę.

Lekcje minęły szybko. Okazało się, że nowa szafka Chell nie jest wcale tak daleko, toteż właśnie rozmawiałyśmy, kiedy Zayn, Louis i Niall oparli się o szafki obok nas. Zaczęli mówić coś do Cloe, która właśnie do nas dołączyła, ale nie słuchałam o czym rozmawiają. Po chwili napatoczył się Ben.

   -Cześć Michelle! - podszedł do niej, a ta, niewzruszona dalej pakowała książki z szafki do plecaka. Zapadła cisza, która nie wróżyła nic dobrego. - Nie odzywałaś się... - drzwi szafki trzasnęły głośno, zamknięte przez dziewczynę z impetem. Obróciła się i po prostu przeszła obok niego, chwytając mnie za rękę. Ciągnęła mnie w stronę wyjścia. Reszta też poszła za nami. Kiedy wściekła przyjaciółka otwierała już drzwi, prowadzące na dwór, usłyszeliśmy:

   -Też za tobą tęskniłem!

Zaśmiała się ironicznie. Zatrzymaliśmy się dopiero przy drewnianej ławce.

   -To jak: jedziecie? - spytał po chwili Louis.

   -Gdzie? - spytałam, a wszyscy z wyjątkiem Chell popatrzyli na mnie jak na ułomną.

   -Do chłopaków? Na wieczór filmowy? Bo właśnie o tym mówimy od piętnastu minut, Eve? - powiedziała niepewnie Cloe.

   -Och, świetnie! - ucieszyłam się.

   -Michelle? - Harry spojrzał pytająco na dalej podirytowaną dziewczynę. Skinęła tylko głową i wyciągnęła telefon. Pewnie pisała do brata. Zaraz poszłam w jej ślady i wysłałam wiadomość mamie. Spytała tylko czy będą ze mną dziewczyny. Ostatnio bała się o mnie coraz bardziej, chociaż starała się to przede mną ukrywać. Myślała, że nie widzę.

Rozeszliśmy się do samochodów – ja jechałam z przyjaciółkami wozem Cloe, a chłopaki dwoma innymi. Nie zastanawiałam się jakie to marki, ale uznałam, że zapewne dobre, ponieważ Michelle raz po raz spoglądała na nie tęsknym wzrokiem. Nie rozumiałam jej zachwytu.

   -Znów zaczynają się kłopoty z Ben'em, co? - Cloe weszła na dość niebezpieczny temat, jednak ona się takich nigdy nie bała. Gorzej z nami.

Michelle milczała, tłumiąc uczucia. Czasem miałam wrażenie, że tym zajmowała się przez całe życie – nie okazywaniem ich. Jakby próbowała odciąć się przez to od świata. Kiedyś tylko powiedziała mi w sekrecie, że jeśli człowiek widzi to, co czujesz, jest w stanie tobą zawładnąć. Uznałam tą tezę jako przesadzoną, ale tajemnicy dochowałam.

   -Można tak powiedzieć... - o dziwo to nie wyszło z ust Chell, tylko z moich własnych. Dziewczyna odwróciła się gwałtownie w moją stronę, patrząc pytająco. Wzruszyłam tylko ramionami. Dalszą drogę przebyłyśmy w ciszy.

…

Było świetnie, ale atmosfera zdawała się trochę ciążyć kilku osobom.

Cloe i Liam siedzieli obok siebie i w skupieniu oglądali film. Mnie posadzono pomiędzy Louis'em i Niall'em, który uparł się, żeby tu siedzieć. Lou co chwilę wybuchał salwami śmiechu, bo film, który właśnie oglądaliśmy chyba był komedią. Jako prawowita Angielka, nie pojmowałam często amerykańskiego humoru, toteż chłopak łaskawie tłumaczył mi o co chodzi. Nie zwróciłam wcześniej uwagi na to, jaki jest sympatyczny. Do tego miał jeszcze cudny uśmiech, dlatego miło było patrzeć jak rozśmieszała go nawet rzecz najmniej śmieszna.

Michelle siedziała na fotelu. Jak to miała w zwyczaju, podwinęła kolana pod brodę i objęła je rękami. Co jakiś czas wpatrywała się we mnie pustym wzrokiem. Już od kilku dni się tak zachowywała – była przytłumiona, wiecznie smutna. Zaczynałam się o nią martwić, co śmieszne, bo ona powtarzała to ciągle mnie. Chyba nareszcie ją rozumiałam. Harry i Zayn siedzieli przy jej fotelu na podłodze. ,,Loczek” - jak zwykli na niego mawiać – co chwilę zaczepiał Mulata, udając tylko, że skupia się na filmie. Tamten ignorował go, ciągle pisząc coś w telefonie i zerkając na niczego nieświadomą Michelle.

Trochę to wszystko zaczynało mnie przerastać: tyle emocji naraz, w jednym pomieszczeniu. Wzrokiem powędrowałam do Nialla, którego właśnie przyłapałam na patrzeniu na mnie. Uśmiechnął się tym uśmiechem, który lubiłam. Nie tym złośliwym i aroganckim jak dzisiaj rano.

,,Może chłopak ma rozdwojenie jaźni?”- usłyszałam w głowie, ale mimo wszystko odwzajemniłam uśmiech.

Film nie trwał długo, ale już nikt nie chciał oglądać następnego. Wyciągnięto więc alkohol. Cloe stanowczo odmówiła, wymigując się rolą szofera. Ja także, jednak po prostu nie przyjęłam kieliszka. Chelly natomiast chętnie po niego sięgnęła – jak zwykle zresztą. To miała zdecydowanie po bracie. Włączono muzykę. Usiedliśmy wszyscy w dość asymetrycznym kręgu, na podłodze. Zaczęły się pojawiać jakieś pomysły zabawy, ale ani ja, ani brązowowłosa nie wchodziłyśmy wśród grających. Zaczęli nas namawiać. Nie wiem co zrobiła dziewczyna, żeby wreszcie przestali, ale ja ulotniłam się do kuchni.

Przygotowywałam właśnie miskę znalezionych w szafce chipsów, kiedy aż podskoczyłam na dźwięk głosu Niall'a:

   -Chciałem cię przeprosić – powiedział, trochę zawstydzony.

Nie obracałam się do niego, nawet nie przestałam wsypywać zawartości paczki do naczynia.

   -Nie masz za co przepraszać – mruknęłam, wymijająco.

   -Owszem, mam. Wybacz, miewam czasami po prostu takie dni, kiedy się tak zachowuję... Za bardzo na ciebie naskoczyłem. Miałaś rację.

   -W czym? - spytałam, analizując to całe ,,...miewam czasami po prostu takie dni, kiedy się tak zachowuję”. Niby nic takiego, ale właśnie to przykuło najbardziej moją uwagę.

   -W tym, że chyba nie na tym to polega.

   -CO polega? - zacytowałam i oparłam się o blat, przodem do niego.

Uśmiechnął się i pokręcił głową. Też spróbowałam się uśmiechnąć.

   -Nie ma sprawy. Nic się nie stało. Rozumiem – przerwałam ciszę, chociaż osobiście zaczynałam wątpić w to ostatnie. Szło mi to wręcz coraz gorzej.

Wzięłam do ręki pełną już miskę i wyminęłam go w przejściu, nadal się uśmiechając. Weszłam do salonu i zatrzymałam się w pół kroku.

Na środku pokoju leżał Harry, a na nim siedział Louis, który na głowie miał postawiony pełen kieliszek. Oprócz nich byli tu tylko Cloe i Zayn, którzy śmiali się z chłopaków i odliczali. Usiadłam obok nich na podłodze, a Niall po chwili zrobił to samo. Cloe już wyciągała aparat (nosiła go zazwyczaj przy sobie), żeby zrobić im zdjęcie. Ledwie zobaczyliśmy błysk fleszy, a już Lou leżał na podłodze obok Harry'ego. Loczkowi nie było do śmiechu, bo zawartość kieliszka

wylądowała na jego spodniach. Po chwili do pokoju wszedł Liam.

   -Gdzie Michelle? - spytałam, kiedy uspokoili się już trochę.

   -Poszła na taras – usłyszałam od Liam'a, który właśnie oglądał zdjęcia zrobione przed chwilą przez moją przyjaciółkę. Intuicyjnie poszłam w kierunku schodów, mając nadzieję, że tam ją znajdę. Długo nie musiałam szukać: siedziała u ich szczytu, opierając głowę o balustradę. Miała zamknięte oczy.

   -Chelly?

Zero odpowiedzi. Chyba spała. Zeszłam cicho na dół i powiedziałam półgłosem, że przyjaciółka zasnęła. Cloe orzekła, że powinnyśmy już jechać. Kiwnęłam głową i ponownie ruszyłam w stronę schodów.

   -Chelly? - zawołałam tym razem głośniej. -Chell?! - powtórzyłam, dotykając ramienia dziewczyny. Zeszłam powolnym krokiem na dół. - Cloe.

   -Tak? - dziewczyna obróciła się w moją stronę.

   -Michelle nie żyje – oświadczyłam ze stoickim pokojem.

   -CO?! - moja przyjaciółka popędziła na górę, a razem z nią Zayn. Poszłam za nimi. Towarzyszył mi Liam.

   -Michelle! Chelly! - Cloe desperacko próbowała ją ocucić. Po chwili udało się to zrobić Liam'owi. Brązowowłosa otworzyła oczy i jedyne co z siebie wykrztusiła to:

   -Słabo mi...

Cloe odetchnęła z ulgą i spojrzała na mnie. Opierałam się o balustradę rzeźbioną z ciemnego drewna i lekko przekrzywiałam głowę.

   -Wystraszyłaś mnie – powiedziała bez cienia wyrzutu w głosie.

   -Wyglądała jak trup. Uwierz mi – odparłam.

Zayn wziął Chell na ręce, nie zwracając uwagi na jej protesty i zaniósł ją do auta Clementyne. Pożegnałyśmy się z nimi wszystkimi i wsiadłyśmy do środka.

Dojeżdżałyśmy już do miasta, kiedy Michelle, która przez cały ten czas wpatrywała się w lasy za oknem, prychnęła:

   -Spodobał ci się ten Liam, co C?

   -Spadaj – odcięła się czerwonowłosa, rumieniąc się.

Jednak wszystkie wiedziałyśmy, że taka była prawda.

   -Fajnie było dzisiaj, no nie? - spytała entuzjastycznie.

Pokiwałam głową, a Michelle nie reagowała.

   -Wiecie co? - spytałam. Cloe uśmiechnęła się pod nosem. - Jutro na pewno będzie jeszcze lepiej.

Błagamy o jakiekolwiek komentarze :)
Naprawdę każdy jest dla nas niezmiernie ważny, nawet taki najmniejszy.

Prosimy Was bardzo, bo nie wiemy, czy ktoś w ogóle ma siłę to czytać :P
Pozdrawiamy i życzymy wesołych świąt
Chelly and Eve