~4~

Z perspektywy Cloe

   -Clementyne wstawaj - usłyszałam pomruki mojej mamy.

   -Mamo, daj mi jeszcze pospać jest niedziela, błagam - mówiłam z zamkniętymi oczyma, mając nadzieję, że kobieta odpuści i chociaż raz w tygodniu da mi spać dłużej niż do świtu. Jednak nie dawała za wygraną i dalej nalegała, żebym przerwała mój sen. 

   -Wstawaj! - krzyknęła w końcu, zdenerwowana. - Masz dzisiaj zająć się bliźniakami. Taty nie ma, a ja muszę wyjść. Chociaż w czymś byś mi pomogła. Ja w twoim wieku...

   -Już wstałam, nie gorączkuj się tak - powiedziałam słysząc słynne: ,,Ja w twoim wieku...". 

Każdy nastolatek kiedy tylko słyszy to zdanie, ma już dość rozmowy. Szczerze, to zwroty takiego typu działały na mnie jak płachta na byka. Nie myśląc już o tym więcej, ruszyłam w stronę kuchni, w której siedziało moje rodzeństwo, urządzając sobie bitwę na jedzenie.

   -Stop!!! - krzyknęłam, stojąc w progu pomieszczenia. - Za pięć minut widzę was, sprzątających ten bałagan! - oznajmiłam, ruszając w stronę ekspresu z kawą, w zamiarze napicia się ciepłej, czarnej cieczy. 

   -Ale Cloe, my sobie z tym sami nie poradzimy - powiedziała mała Cynthia, rozkładając rączki i robiąc maślane oczka. Uklękłam przy niej i przesłodzonym głosem powiedziałam:

   -Trzeba było o tym pomyśleć prędzej.

Patrząc jednak na minę młodszej siostry i brata dodałam:

   -Jeśli posprzątacie, wezmę was na plac zabaw.

   -I na lody?! - zawył Collin. 

   -Dobra, na lody też - zgodziłam się i sięgnęłam po kubek potrzebny do wypicia kawy.

Gdy się odwróciłam, bliźniaki zmywały już rozlane mleko z podłogi. Nie mogąc wytrzymać, zrobiłam im zdjęcie i wysłałam je do Chelly i Ev z podpisem ,,Czynię cuda!". Długo nie czekając na odpowiedź, zaczęłam czytać sms'a od Chell: ,,Jesteś okropna...".

Druga była blondynka: ,,Jak ty to zrobiłaś? Oni sprzątają! Dzięki bogu ja nie mam rodzeństwa! Xx".

Prychnęłam pod nosem, widząc odpowiedź Brytyjki, za to Chell zawsze lubiła tą dwójkę (nie wiem jakim cudem) i wyręczała ich we wszystkim. Znając życie, teraz też by im pomogła.

   -Udało się - oznajmił wesoło Collin. - Idziemy na lody! - krzyknął razem z młodszą o kilka minut siostrą. 

   -Cloe, a pójdzie z nami Chell? - zapytała Cynthia. 

   -I Eve? - dodał chłopiec, już z korytarza, ubierając się. 

   -Nie wiem, musiałabym się ich zapytać.

   -To dzwoń! - krzyknął mój brat, który był bardzo podekscytowany. Pokręciłam z dezaprobatą głową, ale napisałam wiadomość, którą wysłałam do oby dwu dziewczyn. Chell odpisała, że nie wychodzi, bo nie ma zamiaru widywać Paul'a i kupiła nową książkę. Eve się zgodziła, więc odpisałam, że widzimy się na placu, niedaleko kawiarni. Pamiętam jak sama tam chodziłam z mamą, później z dziewczynami, a teraz z rodzeństwem, które na ten świat trafiło przypadkiem.

   -Idziesz?! - krzyknęła Cynthia, stojąca już przy furtce, przepychając się z bratem. Chwyciłam klucze i chciałam wychodzić, jednak w korytarzu lustro uświadomiło mi, że ciągle jestem w piżamie. Zawołałam dzieciaki i powiedziałam, że idę się przebrać. Pobiegłam szybko na górę, biorąc z szafy białą bluzkę na ramiączkach i czarne jeansy. Wbiegłam do łazienki, przebrałam się, ekspresowo umyłam zęby i uczesałam włosy. Zbiegłam na dół, w korytarzu chwyciłam telefon i klucze, po czym zaczęłam ubierać szare Converse. 

   -Długo jeszcze?! Eve pewnie już czeka – powiedział, zniecierpliwiony Collin.

   -Nie czeka, bo by dzwoniła - w tym momencie rozbrzmiał dzwonek mojego telefonu. Widząc zdjęcie blondynki, podałam aparat bratu i powiedziałam: - To do ciebie - chłopak z uśmiechem wziął białego iPhona i odebrał połączenie. To dziwne jak szybko nauczył się to robić. Jakoś wkładanie naczyń do zlewu nie przychodziło mu z taką łatwością. Ja w tym czasie wzięłam szarą bluzę i wyszłam z domu, zamknęłam drzwi i ruszyliśmy na plac zabaw, który znajdował się nie daleko.

   -Masz - zwrócił się do mnie mój brat, oddając telefon. - Eve już czeka, ma dla ciebie kawę, a dla nas będą looody! - uśmiechnął się i podbiegł do siostry. Czasami żałuję, że to ja nie mogę mieć brata, który zawsze będzie obok, albo przynajmniej przyjaciela, nie wspominając o chłopaku. To nie tak, że nie kocham Chell i Ev, po prostu czasem chciałabym przytulić się do kogoś i czuć się bezpiecznie.

Szliśmy dalej, a przed naszymi oczami zaczął ukazywać się plac zabaw na tle budynku kawiarni, którą uwielbiałyśmy odwiedzać z dziewczynami. Bliźniaki krzyknęli i zaczęli biec w stronę Eve siedzącej na jednej z ławeczek. Zaskoczona blondynka podała im lody i pomachała do mnie. Odwzajemniłam gest i przyśpieszyłam kroku, jednak wpadłam na kogoś i się przewróciłam.

   -Och, Cloe! Przepraszam, nie chciałem - usłyszałam znajomy głos, więc podniosłam głowę i zauważyłam Liam'a w towarzystwie Harry'ego i Louis'a, śmiejących się z nas.

   -Cześć Liam. Nic się nie stało - powiedziałam i chwyciłam jego rękę. - Cześć chłopaki.

   -Cześć Cloe - odpowiedzieli w tym samym czasie.

   -Co tu robisz? - zapytał Harry, dziwnie patrząc na mnie i Liam'a.

   -Jestem tu z rodzeństwem i Eve – wyjaśniłam, patrząc na loczka i wskazując plac zabaw oraz ławkę, na której siedziała Ev z telefonem w jednej ręce, a w drugiej z plastikowym kubkiem od kawy.

   -Szkoda, że nie wzięliśmy Niall'a ze sobą - mruknął Lou, po czym Harry go szturchnął, ale już po chwili i tak oby dwoje wybuchnęli śmiechem.

   -A wy co tu robicie? - zapytałam, puszczając uwagę szatyna pomimo uszu.

   -Przygotowania do szkoły idą pełną parą - odpowiedział uśmiechnięty Liam.

   -Tylko on się z tego cieszy! Wiem, dziwny jest - szepnął Harry, pojawiając się obok mnie.

   -Wiecie co? Chodzicie ze mną. Pogadamy normalnie, a nie: stoimy na środku ulicy - chłopaki skinęli głowami i ruszyliśmy w stronę placu zabaw.

   -No wreszcie! - przywitała się Ev i podała mi kubek kawy. - Nie zdziw się jak będzie już zimna. Hej, chłopaki. 

   -Cloe, kto to jest? - zapytał Collin, który uczepił się nogi Louis'a, Cynthia zrobiła to samo tylko, że z nogą Harry'ego.

   -Lou! Patrz, jakie słodkie! - powiedział loczek, na co jego przyjaciel kiwnął głową. - Idziemy się bawić? - tym razem zwrócił się do bliźniaków. 

   -Taaaak!!! - krzyknęli radośnie i cała czwórka pobiegła na karuzelę.

   -W końcu znaleźli kogoś do zabawy - powiedziała Ev z uśmiechem i wróciła do telefonu. Czasami jej nie rozumiem. Raz ze wszystkiego się śmieje, żartuje, wszystko jest okay. Następnego dnia jest na wszystko obojętna, a jeszcze innego cały czas płacze, boi się wszystkiego, albo w ogóle z nikim nie rozmawia. Może to wszystko przez te przywidzenia?

   -Więc mówiłeś, że wracacie do szkoły, a tak dokładniej to gdzie? - zapytałam, nie myśląc dłużej o Brytyjce. 

   -Eeldeep High School - odpowiedział z uśmiechem na twarzy. - Coś się stało? - widocznie na mojej własnej zagościło zdziwienie.

   -Nie, wszystko w porządku, tylko tak się składa, że chyba będziemy chodzić to tej samej szkoły, jak nie klasy - wytłumaczyłam na co chłopak zareagował śmiechem.

   -Wiedziałem, że nasza znajomość nie skończy się na jednym dniu spędzonym w domku, w lesie. Ja, Zayn i Louis jesteśmy w klasie maturalnej - dodał szatyn, uśmiechając się do mnie.

   -Idę po drugą kawę, chcecie też? - zapytała Eve.

   -Nie, dzięki – odpowiedziałam, wskazując na nietknięty kubek.

   -Liam?

   -Z chęcią. Weź mi cynamonowe cappucino - poprosił szatyn.

   -Co wy macie z tym cynamonowym cappucino? Ono jest ohydne... Niall też je lubi... - zaczęła pomrukiwać, kiwając głową bez zrozumienia. 

Spojrzałam na chłopaka i oboje wybuchnęliśmy śmiechem.

   -Nie zwracaj na nią uwagi, czasem tak ma – stgwierdziłam, wyjaśniając zachowanie młodej Hutson. - A tak w ogóle, to gdzie reszta chłopaków?

   -Niall w domu, nie miał ochoty nigdzie dzisiaj wychodzić, w skrócie mówiąc: ma podobny humor co Eve, a Zayn w ,,pracy" – powiedział, robiąc cudzysłów w powietrzu.

Spojrzałam na niego, nie rozumiejąc o co chodzi. Chłopak od razu zaczął wyjaśniać:

   -Tak naprawdę, to nikt z nas nie wie gdzie on pracuje. Podejrzewam, że znowu się w coś pakuje. Na razie jestem o niego spokojny, ale boję się, że pewnego dnia dostanę telefon z prośbą o wyciągnięcie go z więzienia, albo o numer do jakiegoś dobrego adwokata. 

   -To przez niego wywalili was ze szkoły? - zadałam kolejne pytanie.

   -Prawdę mówiąc, to nie. Tak jakby to wszyscy jesteśmy temu winni – oznajmił, wymownie patrząc na roześmianego Tomlinson'a.

   -To przez Louisa? Proszę powiedz, ciekawa jestem - dodałam próbując zachować się normalnie. 

   -Może innym razem...

W tym momencie rozdzwonił się mój telefon. Przepraszając Liam'a, odebrałam.

   -Halo? 

   -Cześć Cloe - usłyszałam panią Justine z drugiej strony. - Mam do ciebie pytanie: nie wiesz gdzie jest Eve? Wyszła gdzieś, nic nie mówiąc, a ja nie mogę się do niej dodzwonić. Chelly mówiła, że jest z tobą - powiedziała drżącym głosem.

   -Tak, była ze mną, ale poszła po kawę i od jakichś piętnastu minut jej nie widziałam - odpowiedziałam, a kobieta zaczerpnęła głęboki wdech. - Wie pani, ją poszukam i zaprowadzę do domu. Nic jej nie będzie - próbowałam uspokoić kobietę.

   -Dobrze, ale jakby coś się stało, to błagam - zadzwoń.

   -Tak, zadzwonię, na pewno - zapewniłam kobietę, rozłączając się.

   -Co się stało? - zapytał szatyn.

   -Możecie popilnować bliźniaków? Ja muszę znaleźć Eve - powiedziałam w pośpiechu. Chłopak tylko skinął głową, a ja ruszyłam w stronę kawiarni. Wchodząc do lokalu, podeszłam do lady, za którą stał sprzedawca.

   -Przepraszam, nie widział pan tutaj blondynki w granatowych rurkach i czarnej kurtce, nie za wysoka - próbowałam opisać dziewczynę.

   -Tak, wchodziła do łazienki jakieś dziesięć minut temu - odpowiedział mężczyzna.

   -A wychodziła stamtąd? - pokręcił przecząco głową, a ja pobiegłam w stronę drzwi, prowadzących do pomieszczenia dla klientów. 

   -Eve! - krzyczałam, otwierając po kolei kabiny. - Eve! - tym razem usłyszałam ciche szlochnie. - Ev... - powiedziałam z ulgą, podchodząc do niej.

   -Nie dotykaj mnie... Odejdź! - krzyczała zapłakana blondynka. Nie wiedząc o co chodzi, dalej podchodziłam do niej, tylko, wolniej. 

   -Eve, co ty odwalasz? To ja, Cloe... Twoja przyjaciółka - mówiłam cicho i spokojnie.

   -Nie kłam, Cloe ma inny głos! Odejdź... Zostaw mnie w końcu w spokoju! Mam cię dość, przestań mnie oszukiwać! - płakała, coraz trudniej łapiąc oddech. Nie wiedząc, co robić wyciągnęłam telefon i wykręciłam dobrze znany mi numer. Zawsze przerażała mnie w takich sytuacjach – nie radziłam sobie z tym. To nie była moja Eve.

   -Hej Cl...

   -Chelly, ile zajmie ci dojazd do Starbucks'a? Tego, co zawsze - dodałam orientując się, że w Nowym Jorku jest dużo kawiarni pod taką nazwą.

   -Nie wiem, za piętnaście minut? O co chodzi? - zapytała zdezorientowana dziewczyna. 

   -Eve...

   -Zaraz będę - Chell dobrze wiedziała o co chodzi.

Po dziesięciu minutach pojawiła się szatynka i razem ze mną próbowała uspokoić Ev, jednak nie wychodziło nam to za dobrze.

   -Niall - w pewnym momencie powiedziała moja przyjaciółka. - Pamiętasz akcję w łóżku u chłopaków? To Niall ją wtedy obudził...

   -Ale jak ty go teraz tu ściągniesz? - zapytałam.

   -Przez telefon? No tak, nie mamy jego numeru... - po chwili przyłożyła swoją dłoń do czoła. Drugą cały czas gładziła po ramieniu Ev.

   -Ja mam numer Liam'a - szybko wyciągnęłam telefon i napisałam wiadomość do chłopaka, prosząc go o szybką odpowiedź. Nagle Eve zaczęła przeraźliwie krzyczeć:

   -Zostawcie mnie! Niech to się skończy! Weźcie to ze mnie! Ja nie chcę! - w takich chwilach bałam się jej najbardziej. Usłyszałam dźwięk wiadomości i zobaczyłam dziewięć liter naszej ostatniej nadziei.

   -Mam... - powiedziałam do Michelle, która chwyciła telefon i zadzwoniła.

   -Niall? Hey, tu Chelly. Mamy kłopot... Pamiętasz sytuację z nocy, kiedy u was nocołyśmy, jak obudziłeś Eve? - zapytała, czekając na odpowiedź. - Mamy coś podobnego znowu z Ev, błagam pomóż...Nie radzę sobie z nią! Na głośno mówiący? Już... - wcisnęła odpowiedni guzik i tym razem wszystkie usłyszałyśmy Niall'a.

   -Czy ona mnie słyszy? - zapytał chłopak.

   -Tak, mów błagam, bo ona sobie coś zrobi... - jęknęłam, przeczesując palcami nerwowo włosy. Myślałam, że zaraz eksploduję 

   -Eve... Ev, przestań. Słyszysz mnie, Eve? - powiedział spokojnie blondyn.

   -Niall? - zapytała dziewczyna, zachłystując się co chwilę powietrzem.-Co ty tu robisz? - spytała, nieprzytomnie uznając, że jest tutaj.

   -Niall rozmawia z nami przez telefon – wytłumaczyłam, próbując nie okazać, że stan dziewczyny przeraża mnie coraz bardziej.

   -Och, kto go tam zamknął? - szepnęła, przestraszona. Traciła kontakt z rzeczywistością.

   -Niall, pomocy...-jęknęłam.

   -Eve, ze mną wszystko w porządku. Powiedz: czy twoja mama jest zdrowa?

Nie tylko Eve, ale także i ja na chwilę osłupiałyśmy. Jedyna Chelly jak zwykle zachowała twarz bez emocji, chociaż była pewnie równie zdumiona, co my.

   -Tak – odparła słabo blondynka.

   -A ty czujesz się dobrze?

Cisza.

   -Eve, czy umierasz? - palnął ni stąd, ni zowąd. Zaczynałam robić się wściekła. Nie powinien jej teraz o to pytać. Zwłaszcza w takim stanie.

   -Nie – odparła rzeczowym tonem. Wracała do żywych.

   -To chyba dobrze, prawda?

Skinęła głową, czego nie mógł przecież zobaczyć. Uznał jednak ciszę za odpowiedź twierdzącą.

   -Ev, mam dla ciebie ważne zadanie: wstań.

Przy pomocy naszych ramion wykonała jego polecenie.

   -A teraz uśmiechnij się – jej twarz rozświetlił rząd równych zębów. - I daj się odprowadzić do domu, dobrze? - ponownie skinęła głową i podtrzymując się mnie, wyszła z nami z łazienki. Posadziłam ją na jednym z krzeseł i sama usiadłam obok niej. Chelly krążyła przy drzwiach toalety, z telefonem przy uchu, zapewne dziękując chłopakowi.

   -Dalej się uśmiechasz? - zapytałam, nerwowym nadal tonem. Faktycznie – uśmiech nie schodził jej z twarzy. - Jak chcesz, możesz już przestać.

   -Przecież mamy taki ładny dzień! - spojrzała za okno.

Dziwne metody Niall'a widocznie czyniły cuda.

Nie wiedziałam co było takiego w tych kilku, na dodatek bezsensownych zdaniach, że Eve przestała mieć przywidzenia. Naraz przypomniałam sobie o rodzeństwie i dopadłam okna kawiarni. Dzieciaki bawiły się na huśtawkach w najlepsze razem z Lou'im i Harry'm. Liam stał obok nich i się uśmiechał. Uspokoiło mnie to trochę. Wróciłam do stolika, gdzie stała już Chell, tępo wpatrując się w przyjaciółkę, która zdawała się jej nie zauważać.

   -Chelly?

Dziewczyna pokręciła gwałtownie głową, jakby dopiero się ocknęła.

   -Odwieziesz Eve do domu, prawda? - zero reakcji.

   -Eve, zbieramy się... - powiedziała w końcu słabo.

   -Wszystko w porządku Chelly? - spytała blondynka, wyjmując mi to z ust.

   -Oczywiście – uśmiechnęła się. Widocznie starała się nas uspokoić. - Chodź Ev, bo twoja mama się o ciebie martwi. Odwiozę cię do domu.

Drobna dziewczyna żwawo podniosła się z miejsca i pomachała mi na pożegnanie. Wzięła szatynkę za rękę i wyszły razem. Chwilę stałam tam w ciszy, niczym marionetka, która zapomniała jak się ruszać. Wyszłam z kawiarni i skierowałam się jak najszybciej w stronę rodzeństwa i chłopaków.

   -I jak? Znalazłaś ją? - spytał Liam.

   -Tak, właśnie Michelle dostarcza ją bezpiecznie do domu. Przepraszam, że tak długo to trwało. Musieli nieźle wam dać popalić... - spojrzałam na Collin'a, który właśnie wskoczył na plecy Harry'ego. Cynthia klasnęła w rączki i dała znak Loui'emu, że ona też chętnie skorzystałaby z umięśnionych barków chłopaka. Uległ jej i też wziął ją na plecy.

   -Daj spokój. Nareszcie Lou i Harry mieli kogoś do zabawy - zaczął się śmiać.

Po chwili chłopcy ,,zaparkowali” przed nami z bagażem na plecach. Zdjęłam z nich te dwa małe przylepce. Dzieci wzięły mnie za rękę – każde z jednej strony.

   -Musimy już iść – powiedziałam. - Mama niedługo wróci, a my jeszcze nawet nie mamy obiadu.

   -Ale spotkamy się jeszcze z chłopakami, co? - zapytał smutny Collin.

   -Oczywiście, że tak, i to nie raz - odpowiedział Lou, biorąc małego na ręce.

   -No cóż, pożegnajcie się z chłopakami. Idziemy - zadecydowałam i wzięłam brata od szatyna.

   -Paa - bliźniaki pożegnały się chórem i ruszyły za mną. 

Przez całą drogę żywo dyskutowały na temat chłopaków, zabawy i zastanawiały się kiedy następnym razem się spotkają. W przerwach wypytywały mnie o nich, a ja cierpliwie odpowiadałam śmiejąc się z niektórych pytań. W końcu gdy weszliśmy do mieszkania, bliźniaki ucichły, rozbiegając się po całym domu. Ja poszłam do kuchni szukając czegoś do jedzenia, jednak nie za bardzo mi to wychodziło, bo lodówka świeciła pustakami, a w szafkach nic nie było. Stojąc na środku kuchni i rozglądając się po niej usłyszałam dzwonek mojego telefonu. Wyciągając iPhone'a z kieszeni zauważyłam zdjęcie, na którym była moja mama. Szybko odebrałam i od razu usłyszałam dziwny szum.

   -Halo? 

   -Clementine, jak tam bliźniaki? - zapytała rodzicielka.

   -Dobrze, przed chwilą wróciliśmy z placu zabaw - spokojnie odpowiedziałam, czekając na dalszą część konwersacji.

   -To świetnie... A, chciałam ci jeszcze powiedzieć, że dopiero jutro będę w domu, a tata przyjdzie po dziesiątej, więc nie musisz na nas czekać z obiadem.

Ucieszyłam się w duchu, ponieważ oznaczało to, że na obiad spokojnie mogłam zamówić fast food'y.

   -Dobrze mamo, coś jeszcze? - próbowałam powstrzymać entuzjazm w głosie, ponieważ kobieta od razu zaczęłaby się o wszystko wypytywać. 

   -Nie, chyba nie... Musze lecieć. Miłej zabawy - zdziwiło mnie to pożegnanie, ponieważ najczęściej można było usłyszeć ,,Uważaj na bliźniaki". 

   -Pa - odpowiedziałam do telefonu. - Collin, Cynthia, chodźcie na chwilę! - zawołałam pięcioletnie rodzeństwo, które pojawiło się błyskawicznie. - Co powiecie na pizze zamiast obiadu?

   -Taaaaaaak! - krzyknęli wspólnie. Jak zwykle zresztą. - My chcemy pizzę, my chcemy pizzę! - zaczęli hałasować, biegając po całym domu. Pokręciłam głową i wykręciłam numer mojej ulubionej pizzeri.

Odłożyłam telefon i usłyszałam krzyki, dobiegające z salonu. Udałam się w tamtą stronę, a kiedy doszłam do pomieszczenia Collin siedział na Cynthii i przełączał kanały.

   -Młody, co ty robisz?! - krzyknęłam na niego, a on przestraszony spadł na podłogę, co wywołało u mnie i mojej siostry śmiech. - No już, wstawaj i usiądź normalnie.

Pół godziny później przyjechał chłopak w ohydnej koszulce polo, ze znudzoną miną i dwoma pudełkami pełnymi jedzenia. Wręczył to mojemu braciszkowi, kiedy płaciłam. Chłopiec ledwo utrzymywał to w rękach, ale jakoś udało mu się postawić to na stole.

   -To co, jemy? - zachęciłam, pomagając Cynthii wejść na wysokie krzesło. 

   -Taaaak!!! - odpowiedzieli krzykiem.

Dzieci wchłaniały już po drugim kawałku, kiedy ciszę rozdarł mój telefon.

   -Wszystko w porządku, Michelle?

   -Tak. To znaczy...nie. Nie wiem - zabrzmiało niepewnie w słuchawce.

   -Co jest? - odłożyłam kawałek pizzy z powrotem na talerz.

   -Nic.

   -A jednak. Chell, co się stało? Przecież po coś zadzwoniłaś.

   -Chciałam tylko powiedzieć ci, że bezpiecznie odwiozłam Ev do domu...

   -I? - wiedziałam, że coś jest nie tak.

   -Rozmawiałam z jej matką... - mruknęła. Obie uwielbiałyśmy panią Hutson, więc trochę zdziwił mnie jej ton.

   -I? - powtórzyłam.

   -I powiedziała, że już od jakiegoś czasu zauważyła, że stan Ev się pogarsza. Chce znów ją wysłać do tego psychologa, żeby coś z tym zrobił, bo to już zaczyna robić się niebezpieczne.

   -I słusznie – trochę się uspokoiłam. Wszyscy byli cali i zdrowi.

   -Nie rozumiesz, Clementyne – rzadko zwracała się do mnie pełnym imieniem. - Ona ma tam iść, żeby dostać leki. Silniejsze leki. Pamiętasz jaka była ostatnio, kiedy przepisali jej coś mocniejszego? - miała rację. Stan Ev tamtego czasu można było określić zaledwie jednym słowem: martwa.

   -Pamiętam.

   -No właśnie. A ja nie chcę znowu tego widzieć, rozumiesz? Nie poradzę sobie z tym, jeżeli ona znowu będzie patrzyła tępo w nicość i nie odzywała się ani słowem przez pół miesiąca! Przecież ona będzie jak roślina! Nie będzie jadła. Nie będzie mówiła. Nic nie będzie, Cloe! Nie wiem, co robić... - zakończyła rozpaczliwie. Czułam to samo. Każda z nas tak naprawdę ten okres chciała jak najszybciej wymazać z pamięci, bo był to czas, w którym nie było Eve. Leki działały na nią jak środki usypiające, a nie pigułki na przywidzenia. Była wrakiem człowieka, który jedyne co robił, to poruszał się. Z drugiej jednak strony: one mają jej pomóc, co powiedziałam Chelly. Dobrze wiedziałyśmy, że tego argumentu nie idzie podważyć, więc na chwilę zapadła cisza. No cóż, nie zupełnie: bliźniaki przedrzeźniały się głośno. Postanowiłam zmienić temat:

   -Pogodziłaś się już z Paul'em?

   -Proszę cię... - prychnęła.

   -Jesteście tacy sami, wiesz? - podsumowałam. Na chwilę po drugiej stronie zapadła grobowa cisza. - Oddychaj – poleciłam.

   -Wiem – nie zwróciła uwagi na to ostatnie. - Dlatego muszę z nim pogadać, prawda? - oczami wyobraźni widziałam jak właśnie siedzi przy swoim olbrzymim oknie i palcami rysuje coś na szybie. Byłam prawie pewna, że właśnie to teraz robi.

   -Wypadałoby.

   -Będę już kończyć. Dziękuję.

   -Za co? - zaśmiałam się.

   -Za wszystko. Bo jesteś.

Już po chwili usłyszałam dźwięk oznaczający przerwanie połączenia.

…

Położyłam dzieciaki do łóżek, wykąpałam się, rozłożyłam na kanapie i oglądałam jakiś film. ,,Ciekawe co teraz robi Liam”-przemknęło mi przez myśl. W tym momencie usłyszałam dźwięk mojego telefonu. Sięgnęłam po niego i zauważyłam nieodebraną wiadomość właśnie od niego:

,,Dobranoc. Liam"

Zaśmiałam się i odpisałam:

,,Jeszcze trochę zanim pójdę spać, ale dziękuję xoxo. C"

Schowałam telefon do kieszeni starych dresów i dalej oglądałam średnio ciekawy film. Jednak znowu usłyszałam trochę irytujący dźwięk sms'a.

,,W takim razie do zobaczenia w szkole... L"

Taką treść odczytałam. Znowu się uśmiechnęłam, tym razem nie odpisując.

Jutrzejszy dzień zapowiadał się ciekawie.

Musiałam przysnąć, bo w pewnym momencie aż podskoczyłam na kanapie. Nade mną stała mała postać. Dopiero po chwili zorientowałam się, że to Cynthia.

   -Cece, kochanie, coś się stało?

   -Mogę...mogę spać z tobą? - chlipnęła. W mroku dostrzegłam, że po jej policzkach płyną łzy. Zrobiłam jej miejsce. Położyła się obok, a ja przykryłam nas obie kocem.

   -Co się stało? - spytałam znowu.

   -Tam coś było... - szepnęła tak cicho, że ledwo ją usłyszałam, chociaż jej twarz znajdowała się zaledwie kilka centymetrów od mojej.

   -Co takiego?

   -Nie wiem...Boję się, Cloe. Bardzo – pociągnęła noskiem.

   -Już dobrze, już dobrze... - powtarzałam szeptem do jej ucha. Wtuliła się we mnie jak mała małpka i tylko co jakiś czas wstrząsał nią jeszcze płacz. - Jesteś bezpieczna - szepnęłam w jej włosy, chociaż byłam pewna, że już dawno zasnęła.

Nic dodać, nic ująć - treści jest dostatecznie dużo :)
Każdy komentarz mile widziany, tak samo rady.
Ktoś to czyta, a dla nas to naprawdę jest sukces.
Postaramy się niedługo wprowadzić więcej akcji ;)
Pozdrawiamy
Chelly and Eve

P.S. Przepraszamy, trochę za bardzo się rozpisałyśmy ;/

~3~

Z perspektywy Chelly

Po obiedzie ustaliliśmy, że dziewczyny odwiezie Louis, a ja i Zayn pojedziemy na poszukiwanie mojego auta. Z malowniczego domku nad jeziorem wyszliśmy ostatni, bo oni zdążyli już odjechać. Rodzice Cloe ponoć bez problemów przyjęli wersję o ,,przenocowaniu u Michelle”, więc nie robili jej problemów. Tata pewnie był jak zwykle w pracy, a mama oddawała się fotografiom i dwóm małym, słodkim skrzatom.

Wsiedliśmy do czarnego BMW, które stało niedaleko wejścia. Musiałam przyznać, że samochód był piękny. Jego właściciel już od jakiegoś czasu zrobił się trochę oschły, ale teraz jakby o tym wszystkim zapomniał – żartował ze mną, śmiał się z ciągłych ,,pogaduszek” Liam'a i Cloe, pytał o różne rzeczy.

   -Gdzie tak właściwie zostawiłyście to auto?

   -Żebym to ja wiedziała! Gdzieś niedaleko... - mruknęłam, na co on z trochę pobłażliwym uśmiechem pokręcił głową.

W jego policzkach zobaczyłam dołeczki. Przypominał mi tym trochę mojego brata. Właśnie...mój brat. Czułam, że bez żadnego komentarza z jego strony się nie obejdzie, gdy wrócę. Paul nie potrafił nie wytykać mi moich błędów. Po prostu nie potrafił, chociaż się starał. Ale taki już był i nic nie mogłam na to poradzić.

   -I tak uważam, że nie jesteś w stanie prowadzić – stwierdził, przerywając moje rozmyślania. Przewróciłam oczami.

   -Nic mi nie jest... - spojrzał na mnie wymownie. - No dobra, jest, ale czuję się już lepiej, okay? Nie rób ze mnie kaleki.

   -Nie robię... - zapatrzył się na drzewa, które rozciągały się przed nami. - Uważam po prostu, że nie możesz prowadzić w takim stanie i nie będziesz.

   -Co?

Wzruszył tylko ramionami i uśmiechnął się tajemniczo. Przyjrzałam mu się teraz dokładniej. Miał duże, brązowe oczy - prawie czarne. Na jego twarzy widoczny był kilkudniowy zarost, ale nie ujmowało mu to urody, wręcz przeciwnie. Ubrany był w skórzaną kurtkę (trochę było chłodno jak na tę porę roku) i ciemne, szerokie spodnie. Jego czarne włosy przykrywała siwa czapka, którą przed wyjściem podebrał z kieszeni kurtki Louis'a. Zauważył, że mu się przyglądam i posłał mi uśmiech. Po chwili jednak, jakby sobie o czymś przypomniał, zniknął z jego twarzy. Przymknęłam powieki i rozsiadłam się wygodniej w fotelu. Nie odezwał się do mnie, aż zobaczyliśmy czerwonego Passata na poboczu. Wysiedliśmy. Już chciałam zacząć mu dziękować i się z nim żegnać, kiedy zadzwonił mój telefon. Paul. Przeszłam na tyły jego wozu, a on chyba podszedł do mojego, chociaż nie miałam pewności. Bawiłam się, kopiąc butem kamień.

   -Niedługo będę. Mówiłam ci już – zaczęłam.

   -To dobrze. Już się martwiłem, że znowu nie wrócisz na noc do domu bez słowa wyjaśnienia...

   -Paul, skończ! Naprawdę mam zacząć wypominać ci twoje ,,znowu nie wrócisz na noc do domu bez słowa wyjaśnienia”? Proszę cię, nie mam tyle czasu... - mruknęłam, a po drugiej stronie słuchawki usłyszałam westchnięcie.

   -O której będziesz?

   -Nie wiem. Niedługo. Wychodzisz gdzieś?

   -Nie, będę w domu. Po prostu...martwiłem się Chell, okay? Zrozum mnie. Jesteś moją siostrzyczką i nie chcę, by coś ci się stało – dodał, specjalnie przesłodzonym tonem. Zwróciłam oczy ku niebu. Cały Paul.

   -Dobrze, rozumiem. Do zobaczenia, Paul – westchnęłam. - I nie dzwoń co pięć minut! - dodałam, ściszając trochę ton głosu. Usłyszałam tylko śmiech, po czym mój brat rozłączył się.

Poszłam w stronę mojego auta. Chłopak stał przy nim, opierając się o maskę z niewzruszoną miną. Wsiadłam do środka, a on oparł ręce na otwartej szybie przy moim siedzeniu. Przekręciłam kluczyk, ale nic się nie zdarzyło. Spróbowałam jeszcze raz. Znowu nic. Maltretowałam kluczyk, ale nic to nie dawało.

   -No nie! Co się dzieje? - dalej desperacko próbowałam odpalić. Jeszcze brakowało mi tu zepsutego auta!

   -Widzisz? Mówiłem, że nie możesz wsiąść za kółko i widocznie twój wóz mnie popiera. Zawsze ja mogę cię podwieźć... - powiedział, zadowolony z siebie. Powoli obróciłam się w jego stronę i zobaczyłam wyraz jego twarzy, mówiący wszystko.

   -Coś ty zrobił?! - rzuciłam oskarżycielskim tonem. On jednak nadal szyderczo się uśmiechał. Myślałam, że go w tamtym momencie zabiję. - Moje biedne auto... - jęknęłam.

   -Nic mu nie będzie – zapewnił. - To jak: wsiadasz do mnie? - spytał, a ten uśmiech, jak u zadowolonego z polowania kotka nie znikał mu z twarzy.

Pokręciłam głową z niedowierzaniem i w końcu opuściłam moje auto. Kiedy zamknęły się za mną drzwi czarnego BMW, Zayn szybko przekręcił kluczyk w stacyjce, jakby bał się, że zdołam jeszcze opuścić samochód.

   -Coś ty zrobił temu biedakowi? - zapytałam, przyklejona do szyby, żegnając jeden z moich największych dotychczasowych dorobków. Lepiej nie wspominać ile czasu zbierałam na niego pieniądze.

   -Ja? Gdzież bym śmiał! To on robi to dla twojego dobra – parsknął śmiechem. Widocznie byłam taka zabawna. Spojrzałam na niego spode łba, a on trochę się uspokoił. - Nic mu nie będzie – powtórzył. - Wiesz, wystarczy przeciąć odpowiedni kabelek... - przyznał się w końcu. Wiedziałam, że maczał w tym palce. Miałam tylko nadzieję, że potrafi to naprawić.

   -Długo już jesteście razem? - zapytał z dziwnym uśmiechem na twarzy.

   -Kto? - palnęłam, zdziwiona.

   -No ty i ten chłopak...Paul, tak?

Już długo tak się nie śmiałam. On, jakby trochę obrażony nic nie powiedział. Chyba jednak mimo wszystko czekał na moją odpowiedź.

   -Wiesz...o ile dobrze mnie poinformowano, od zawsze – postanowiłam jeszcze trochę pograć. On zmarszczył brwi i wzruszył ramionami.

   -Czyli to raczej poważne, co?

   -Jak cholera... - tak bardzo próbowałam nie wybuchnąć śmiechem.

   -A przystojny jest? - spytał rzeczowym tonem, unosząc zawadiacko brwi.

   -Nie wiem sama... Chyba nie mnie to oceniać - przyznałam szczerze. Jeszcze bardziej się zdziwił i jak to miał w zwyczaju, zapatrzył się daleko przed siebie. Nie lubiłam gdy tak robił, bo miałam wrażenie, że nie patrzy na drogę i zaraz rozbijemy się o najbliższe drzewo.

Postanowiłam, że nie będę się już nad chłopakiem znęcać.

   -Wiesz... Pewnie, obiektywnie patrząc, to tak. Naprawdę nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Z tego co mi wiadomo, owszem jest przystojny, ale co mnie obchodzi, jak dziewczyny go postrzegają? Szczerze, wolę nawet tego unikać. Dziwnie słyszeć takie rzeczy o twoim rodzonym, a na dodatek starszym bracie. Dla mnie on zawsze będzie złośliwym chłopcem, który dla zabawy uwielbia uprzykrzać mi życie, ale mimo to i tak będę go kochać...

   -Bratem?! - miałam wrażenie, że na chwilę auto zachwiało się na drodze, jakby nikt nie dotykał kierownicy. Zayn chyba próbował się opamiętać, bo zacisnął ręce z jeszcze większą siłą.

   -No, mówię przecież...A ty, przepraszam, co sobie myślałeś? - postanowiłam zgrywać niewiniątko. Chłopak lekko się chyba zarumienił i nic nie odpowiedział. Nie wytrzymałam i wreszcie zaczęłam się śmiać jak opętana.

   -Aż taki zabawny jestem? Dziękuję bardzo!

   -Ale masz minę! - wykrztusiłam pomiędzy kolejnymi napadami śmiechu.

   -Ładnie to tak się z kogoś naśmiewać?

   -Masz rację – ogarnęłam się w końcu. - Przepraszam, ale nie mogłam się powstrzymać. Myślałeś, że ja i Paul...dobre sobie!

   -A powiedz, co pomyślałabyś na moim miejscu? - bronił się.

Wzruszyłam ramionami. ,,Na pewno nie to” - przeleciało mi przez myśl, ale po chwili stwierdziłam, że faktycznie tak to mogło wyglądać. Zrobiło mi się trochę żal chłopaka, bo widać było, że czuł się skrępowany. Mój śmiech mu bynajmniej nie pomagał, więc starałam się zmienić temat.

   -A ty? Odnalazłeś już swoją drugą połówkę?

Zamyślił się na chwilę. Potem pokręcił głową.

   -Nie sądzę... Trudno powiedzieć – dziwna odpowiedź, ale postanowiłam, że tego nie skomentuję.

   -A tak właściwie dlaczego piątka kumpli mieszka razem, bez rodziny? I to na takim odludziu?

   -Długa historia... - uśmiechnął się pod nosem.

   -Mamy czas. Trochę jest jeszcze kilometrów do pokonania – jeszcze w ich domu określiliśmy, że do samego Nowego Jorku jest dobre pół godziny drogi, a co dopiero do mojego domu.

   -Skoro tak bardzo chcesz...Ale ostrzegam: to naprawdę nie jest nic ciekawego.

   -Zobaczymy.

   -No więc...Zacznijmy od tego, że nie mieszkamy z rodzinami, bo powiedziały, że mamy zacząć uczyć się samodzielności, a one najwyżej mogą nam pomóc. Dlaczego na ,,takim odludziu” - jak to cudownie określiłaś – dodał z przekąsem. - Nie wiem, dosyć tanio i ładnie tam. Ogółem domek przypadł nam od razu do gustu.

   -No dobra, ale dlaczego się przenieśliście?

   -Tak jakby...wyrzucili nas ze szkoły? - rzucił nieśmiało.

Nie byłabym zdziwiona, gdyby chodziło tylko o niego. Z całym szacunkiem, ale wyglądał na takiego, co ma coś za uszami. Pół biedy Harry. Nawet Lou. Jednak nie potrafiłam sobie wyobrazić poważnego Liam'a, czy milutkiego Niall'a, którzy byliby wyrzucani ze szkoły. W głowie mi się to nie mieściło, dlatego z niecierpliwością czekałam na ciąg dalszy.

   -Swoją drogą uważam, że ukarali nas zbyt surowo. No, może ICH ukarali zbyt surowo. Ja jakoś specjalnie nie lubiłem się nawzajem z dyrektorem. Nasze interesy i cele były...sprzeczne. Mijały się - jak ładnie ujęte coś, co można określić w dwóch słowach, na przykład: ,,Nienawidziłem gnoja”. Ale to tylko przykład, oczywiście... - Zaczęło się od głupiego związku Lou'iego. - uniosłam brwi, zdziwiona. - Dziewczyna zdradzała go na prawo i lewo, ale on na zabój zakochany nie winił jej, tylko gościa, z którym się spotykała. No i nasz kochany Lou wypił za dużo, powiedział za dużo i wywinęła się z tego bójka. Na dziedzińcu szkoły, oczywiście, jakżeby inaczej? Jako dobry przyjaciel, który stara się dbać o ten jego głupi łeb, rzuciłem się, żeby mu pomóc tak, jak reszta chłopaków. Normalnie zostawiłbym go z gościem samego, bo to przecież jego sprawa, ale głupi wpakował się w bójkę pięciu na jednego. Z drugiej jednak strony: trzeba chyba nie mieć honoru, żeby w piątkę okładać jednego gościa, który na dodatek ledwo trzyma się na nogach. Złapali nas. Oczywiście, jako że wśród tamtych znajdował się syn jednej z nauczycielek, ich uznano za niewinnych, a z nami nieźle się rozprawiono. Szkoła była dość prestiżowa, więc ,,nie tolerowano takich występków”. - zacytował prześmiewczym tonem.- Jednak mimo wszystko uważam, że Niall, który w ogóle przez te wszystkie lata ani razu nie widział szkolnej kozy od wewnątrz, albo Liam – przewodniczący tej budy, naprawdę wylecieli za nic. Uwzięli się na nich i tyle. Czasem myślę, że przez zadawanie się ze mną tak ich nie lubili.

Nastąpiła chwila ciszy, po czym (już któryś raz dzisiaj) wybuchnęłam śmiechem. Zayn także zaczął się śmiać. Jakoś nie potrafiłam sobie tego wszystkiego wyobrazić, chociaż jego historia była możliwa. Nawet bardzo, biorąc pod uwagę okoliczności. Już na pierwszy rzut oka wyglądali na tych, co ,,jeden za wszystkich, wszyscy za jednego”. Kiedy wreszcie przestałam się śmiać, zapytałam:

   -I gdzie postanowiliście się przenieść?

   -Jakaś nieduża szkoła, na obrzeżach Nowego Jorku...Nie pamiętam nazwy. W godle ma taką śmieszną kotwicę.

   -To nie kotwica, tylko węgorz w kształcie kotwicy... - szepnęłam, podłamana.

   -No, może...Ej, skąd ty...?

   -Eeldeep High School w New York City – zacytowałam, po czym chłopak przez chwilę nic nie mówił. Obrócił się do mnie z szerokim uśmiechem.

   -Czy ty...?

   -Tak. My wszystkie. Wszystkie będziemy z wami chodzić do szkoły. Nawet do tej samej klasy! Mamy tylko jedną klasę na każdy rocznik... - ,,cholera” - zaklęłam w myślach. Nie, żebym coś miała przeciwko pięciu dość przystojnym wyrzutkom z prestiżowej szkoły, wyrzuconych za bójkę i kto wie co jesz...no dobra, miałam coś przeciwko.

   -Nie będziemy wszyscy chodzić do jednej klasy. Z tego, co powiedziała nam Cloe, do twojej trafią tylko Niall i Harry. Ja, Lou i Liam jesteśmy od ciebie o rok starsi – powiedział z dziwnym wyrazem twarzy.

   -Serio? Jesteś ode mnie starszy?

   -No, tak. Może nie wyglądam? - uniósł wyzywająco brwi.

   -Nie w tym rzecz... - zawstydziłam się.

   -A w czym?

   -Teraz skręć w tę ulicę – poleciłam, urywając temat. Posłusznie skierował auto w tak dobrze znaną mi uliczkę. Nie było tutaj wielu domów, przez co te, które tu stały wyglądały tak, jakby nie potrzebnie zakłócały krajobraz.

Po jakimś czasie powiedziałam mu, gdzie ma się zatrzymać. Zgasił silnik i przez chwilę patrzył na mnie w ciszy.

   -Wejdziesz? - spytałam, jakoś nie mogąc wyobrazić go sobie w tych murach, a już szczególnie przy moim bracie.

   -Muszę ci odholować auto, pamiętasz? - skinęłam głową.

   -Ono może poczekać. To jak: wchodzisz?

   -Może lepiej nie narażajmy cię twojemu...bratu jeszcze bardziej, co?

   -Nie, nie. Już lepiej, żebyś wszedł tam ze mną. Bynajmniej później zeznasz, że to było morderstwo z premedytacją – zaśmiał się szczerze.

   -Naprawdę? - spytał po chwili. Uśmiechnęłam się tylko. - No dobrze...

Wyszliśmy z auta. Zobaczyłam, że w salonie i w kuchni zapalone jest światło. Czekał. ,,Z drugiej strony – pomyślałam – może jednak bezpieczniej byłoby, gdyby tam ze mną nie wchodził...” Ale na to było już za późno. Weszliśmy na nieduży ganek po kilku schodkach, które skrzypiały lekko pod naszym ciężarem. Po lewej stronie na mojej huśtawce leżała książka, którą zostawiłam tam wczorajszego ranka. Otworzyłam cicho drzwi, starając się odwlec jak najdalej spotkanie z moim bratem. Nie wiem czemu, ale bałam się tego, co mi powie. Nigdy się go nie boję, ale wtedy czułam się tak, jakbym...go zawiodła? Trudno to opisać.

Stanęłam w końcu w progu dużego salonu, oddzielonego od kuchni tylko dużą ladą. Paul siedział na kanapie i czytał jakąś książkę. Na niedużym, szklanym stoliku stała do połowy pełna szklanka whiskey, a w popielniczce leżało kilka spalonych papierosów.

   -Miałaś wrócić wcześniej – powiedział. Zapewne nie zorientował się, że nie jesteśmy sami. Siedział przecież tyłem do nas, nie odrywając wzroku od lektury.

   -Miałeś rzucić palenie – odparłam, najspokojniej jak umiałam. Parsknął śmiechem, odkładając książkę na bok. Kiedy wstał i zobaczył Mulata, przystanął i uśmiechnął się tym jednym ze swoich uśmiechów, które zawsze rozbrajały inne dziewczyny. Z tego, co słyszałam, oczywiście. Zmarszczył lekko brwi i spojrzał na mnie. ,,Och, już rozumiem” - zdawały się mówić jego oczy. - Paul, to jest Zayn. Mój...znajomy – wyjaśniłam. - Zayn, to mój brat Paul. To może my...

   -Nie tak szybko – wtrącił mój braciszek. - Nie jesteście głodni? - byłam trochę głodna, ale jeśli posiłek miał wyglądać jak przesłuchanie i seria podejrzliwych spojrzeń, to dziękuję bardzo za tę przyjemność. Pokręciłam w odpowiedzi głową.    -To może dasz mi chociaż trochę poznać się z twoim...znajomym? - rzucił, niby przypadkowo akcentując ostatni wyraz. Zayn nie odzywał się, tylko ciągle patrzył na moje starsze o dwa lata utrapienie.

   -Może lepiej nie...pójdziemy do mnie i nie będziemy ci przeszkadzać – chciałam już iść w stronę schodów, kiedy zawróciłam i zgarnęłam z barku dwie szklanki do whiskey i butelkę, stojącą na stole. Potem czym prędzej pociągnęłam Zayn'a za sobą i pokonałam schody na piętro. Chłopak chciał widocznie pójść w stronę któryś z drzwi, ale ja poprowadziłam go do przepierzenia z kolorowych koralików nawleczonych na żyłki, sięgające aż podłogi. Chwilę później już szliśmy po krętych schodach mojej wieżyczki. Paul zawsze śmiał się, że jestem księżniczką, uwięzioną w wieży, której pilnuje smok, aby nie wymykała się na imprezy. Oczywiście smokiem był on sam. Zauważyłam, że Zayn przygląda się fotografiom oprawionym w ramki. Większość z nich robiona była przez Cloe. Uwielbiałam jej zdjęcia, a ona uwielbiała je dla mnie robić. Były jak obrazy – każde mówiło co innego, przedstawiało inną sytuację czy miejsce, a ja przecież od zawsze kochałam obrazy.

Dotarliśmy do niedużych drzwi u szczytu schodów. Otworzyłam je łokciem, mając zajęte ręce, zapraszającym gestem kiwając głową. Wszedł do środka i zatrzymał się, lustrując wzrokiem dość (musiałam przyznać) nietypowe pomieszczenie.

   -Może usiądź... - zaproponowałam, stawiając to wszystko na niedużym biurku w rogu pokoju. Zaraz szybko zaczęłam sprzątać moje rzeczy z podłogi: na dywanie jak zwykle leżał laptop, stos książek i kubek po wypitej kawie. Rzadko przyjmowałam gości i raczej nie sprzątałam przed wyjściem. Zły nawyk, ale co zrobić. Zayn jakoś umościł się na pufie, a właściwie dużej poduszce, która pełniła jej rolę. Cały czas przyglądał się wszystkiemu, a mnie z każdą chwilą robiło się coraz bardziej głupio, że tak tu brudno.
   -Przepraszam za bałagan, ale nie spodzie...

   -Daj spokój – uśmiechnął się i machnął ręką. Podałam mu szklankę whiskey. Popatrzył na nią przez chwilę.

   -Nie kuś mnie, prowadzę.
   -Przepraszam, zapomniałam...
   -Imponujące – powędrował wzrokiem nad moje łóżko, które znajdowało się we wnęce ściany a tuż nad nim aż do sufitu rozciągały się półki wypchane po brzegi przeróżnymi książkami. - Przeczytałaś to wszystko?
   -Tak. One...można powiedzieć, że nie potrafię żyć bez nich – zabrzmiało trochę dziwnie, ale chłopak skwitował to tylko uśmiechem. Taka jednak była prawda: nie wyobrażałam sobie życia bez książek, zagłębiania się w fantazje i światy pisarzy, a przede wszystkim bez uciekania od rzeczywistości. Bo to właśnie one były moim portalem do tego wszystkiego.

   -Masz dość nietypowy pokój.

   -Wiem. Brata też – odparłam, siadając obok niego ze szklanką w rękach.

   -Mogło być gorzej, nie sądzisz?

Zastanawiałam się przez dłuższą chwilę nad tym, co powiedział, obracając szkło w dłoniach.

   -Mogło – przyznałam.

…

Niecałą godzinę po tym, jak zobaczyłam przez okno, a właściwie wieloczęściowe, sięgające od podłogi aż do sufitu monstrum, jak Zayn parkuje moim autem na podjeździe i macha do mnie, najwidoczniej widząc mnie z dołu, usłyszałam pukanie do drzwi. Nie powiedziałam ,,Proszę”, a tym bardziej ,,Wejdź”, ale mój brat widocznie pukanie uważał za rzecz retoryczną.

Zatrzymał się na chwilę, po tym jak zamknął za sobą drzwi. Uniosłam głowę znad laptopa i spojrzałam na niego pytająco. Plecami oparłam się o szybę okna, żeby nie widział, że coś mi jest. Wystarczy, że widział w tej chwili rany na policzkach.

   -Nie pił? - zdziwił się, szturchając lekko palcem pełną szklankę.

   -Nie, przecież prowadził - kiwnął głową. ,,No tak”-stwierdził bezgłośnie.

   -Powiesz mi gdzie byłaś? - spytał, siadając na moim łóżku.

   -Mówiłam ci już. U Zayn'a. Zgubiłyśmy się z dziewczynami i trafiłyśmy do nich... - odpowiedziałam, pomijając wiele dość istotnych faktów.

   -No tak – stwierdził tym razem na głos. - Dalej jesteś na mnie zła za to, że dzwoniłem do mamy?

   -Tak.

   -Och, daj spokój! - prychnął.

   -Niepotrzebnie robisz zamieszanie. Wyjdź proszę, jeśli nic więcej nie masz mi do powiedzenia – odparłam sucho.

   -Michelle, nie ob...

   -Wyjdź!

Wstał i popatrzył na mnie, wściekły. To on był od rządzenia. Bynajmniej jemu się tak wydawało. W końcu opuścił mój pokój, trzaskając drzwiami.

Ze złości po policzkach pociekły mi łzy, często mi się to zdarzało. Przez myśl przeleciało mi to, co powiedział dzisiaj Zayn: ,,Mogło być gorzej, nie sądzisz?”
   -No nie wiem... - szepnęłam bardziej do siebie niż do chłopaka, który nie mógł mnie przecież usłyszeć przez tak dużą odległość. Może to nawet i lepiej.

Rozdział trzeci już jest.
No i dwoje obserwatorów także - dziękujemy :)
Naprawdę bardzo nam miło, że są chociaż dwie osoby, które nasza pisanina może zaciekawić.
Prosimy o szczere komentarze i rady :) Każda z nich będzie dla nas ważna i pomocna.
Pozdrawiamy
Chelly and Eve

P.S. Rozdział długi, ale mamy nadzieję, że ktoś przez to przebrnie :D